இரு துப்பறிவாளர்கள்

பதாகை இதழில் வெளிவந்தது - (http://padhaakai.com/2015/09/25/two-detectives/)

------------------

ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் குற்றப்புனைவு இலக்கிய வானில் தோன்றிய முதல் நாவலான ‘A Study in Scarlet’ல், அவருடைய துப்பறியும் ஆற்றலைப் பார்த்து வாட்ஸன், ஹோம்ஸ் போவின் (Poe) அகஸ்ட டுபானை (C. Auguste Dupin) தனக்கு நினைவுபடுத்துவதாகக் கூற, அதற்கு-

‘Sherlock rose and lit his pipe. ‘No doubt you think you are complimenting me in comparing me to Dupin, he observed ‘Now in my opinion, Dupin was a very inferior fellow. That trick of his of breaking in on his friends’ thoughts with an apropos remark after a quarter of an hour’s silence is really very showy and superficial. He had some analytical genius, no doubt; but he was by no means such a phenomenon as Poe appeared to imagine.’

என்று ஹோம்ஸ் பதில் அளிக்கிறார். மூன்று வழக்குகளை மட்டுமே துப்பறியும் டுபான் குறித்து இவ்வாறு ஹோம்ஸ் ஏன் கூறுவதாக ஆர்தர் கானன் டோயல், ஹோம்ஸின் முதல் வருகையிலேயே அமைக்க வேண்டும்?

இதில் பொறாமையோ காழ்ப்புணர்ச்சியோ இல்லை என டோயல்,

“Edgar Allan Poe, who, in his carelessly prodigal fashion, threw out the seeds from which so many of our present forms of literature have sprung, was the father of the detective tale, and covered its limits so completely that I fail to see how his followers can find any fresh ground which they can confidently call their own. “

என்று ஒரு கட்டுரையில் சொல்வதின் மூலம் அறியலாம்.

போ இந்த வகை எழுத்தின் முன்னோடி என்பதால் மட்டுமே அவரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்றும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் முன்னோடி எழுத்தாகவே இருப்பினும் அதைச் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதலை அந்த முன்னோடி எழுத்தின் தரம்தான் ஏற்படுத்த வேண்டும். இதை “covered its limits so completely” என்று டோயல் சொல்வதின் மூலம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதை ‘ஹோம்ஸ்’ என்ற பாத்திரம் ‘டுபான்’ என்ற இன்னொரு பாத்திரத்தின் மீது வைக்கும் விமர்சனத்தின் உள்சென்று தேட வேறொன்றும் இல்லை என்றும் கடந்து செல்லலாம்தான். ஆனால் டுபான்/ ஹோம்ஸ் இருவர் வரும் கதைகளை ஒருசேரப் பார்ப்பது, பெயர் குறிப்பிடப்படாத டுபானின் தோழர்/ வாட்ஸன் கதைசொல்லிகளாக இருப்பது, (குற்றப்புனைவுகளில் இரட்டையர்களின் கூட்டணி -ஒருவர் துப்பறிபவர், இன்னொருவர் உதவியாளர் – என்ற மோஸ்தர் இங்கிருந்தே ஆரம்பித்து இன்றும் தொடர்கிறது), காவல்துறை அதிகாரிகள் துப்பறிவாளர்களின் புலனாய்வு முறைகளை அவநம்பிக்கையோடு பார்ப்பது என சட்டென்று தெரியும் ஒற்றுமைகளைத் தவிர வேறு சில திறப்புக்களையும் அளிக்கக்கூடிய விஷயம் இது.

“The Murders in the Rue Morgue“ல் கதைசொல்லியும் / டுபானும் ஓர் இரவு, நகர வீதிகளில் வலம் வருகின்றனர். 10-15 நிமிடங்கள் பேசிக்கொள்ளாமல் நடந்த நிலையில், கதைசொல்லி அந்தக் கணம் மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருந்ததை டுபான் சரியாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஹோம்ஸ், வாட்ஸன் இருவரும் அவர்கள் அறையில் அவரவர் வேலையில் ஆழ்ந்திருக்க, திடீரென்று ஹோம்ஸ் வாட்ஸன் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றி சரியாக கூறும், வாட்ஸன் வெளியே எங்கேனும் சென்று வந்தபின் அவர் எங்கு சென்றிருந்தார் என்று சரியாக யூகிக்கும், பல நிகழ்வுகளை நாம் ஹோம்ஸ் கதைகளில் காண முடிகிறது.

‘Now, brought to this conclusion in so unequivocal a manner as we are, it is not our part, as reasoners, to reject it on account of apparent impossibilities. It is only left for us to prove that these apparent ‘impossibilities’ are, in reality, not such.’ (“The Murders in the Rue Morgue”)

என்ற டுபானின் கூற்றிற்கும்

‘How often have I said to you that when you have eliminated the impossible, whatever remains, however improbable, must be the truth?’ (-The Sign of Four)

என்ற ஹோம்ஸின் கூற்றிற்கும் கருத்தளவில் அதிக வித்தியாசம் கிடையாது இல்லையா?

“The Murders in the Rue Morgue”/ ‘A Study in Scarlet‘ இரண்டின் முடிவையும் பார்ப்போம். இரண்டிலும் குற்றத்திற்கு காரணமானவர், குற்றம் நடந்த இடத்தில் தனக்கு மிக முக்கியமான ஒன்றைத் தொலைத்து விடுகிறார். துப்பறிவாளர் அதைப் பற்றியும் குற்றத்தின் பின்னணி பற்றியும் தெரிந்து கொண்டு துப்பறிந்தபின், குற்றவாளி தொலைத்தது தன்னிடம் உள்ளதாக நாளிதழில் விளம்பரம் செய்கிறார். அதைப் படித்து அங்கு வரும் குற்றவாளி பிடிபடுகிறார்.

இத்தனை ஒற்றுமைகள் இருப்பதால், டோயல் போவை நகல் எடுத்தவர் என்ற ஒற்றைத்தன்மையான விமர்சனத்தை வைக்கலாமா? ‘The Purloined Letter‘/ ‘A Scandal in Bohemia‘ கதைகளில் சில விடைகள் கிடைக்கின்றன. இரண்டு கதைகளின் களமும் ஒன்றுதான். அரச குடும்பத்தில் முக்கியமான ஒருவர் (ஒரு கதையில் ஆண் இன்னொன்றில் பெண்) மட்டுமின்றி, அரசே பெரிதும் பாதிக்கப்படக்கூடிய கடிதம் எதிராளியிடம் சிக்கி விடுகிறது. எதிராளி யார் என்று தெரிந்தாலும், என்ன தேடினாலும் அந்தக் கடிதத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத நிலையில் நம் துப்பறிவாளர்களிடம் வருகிறார்கள். இதுவரை இரு கதைகளும் கிட்டத்தட்ட ஒரே பாதையில் செல்கின்றன. கடிதத்தைக் கண்டுபிடிக்கும் முறை எப்படி இருக்கிறது?

கடிதத்தை ஒளித்து வைத்தவன் தேடுபவர்களின் மனநிலையை அறிந்து கொண்டு, அதற்கு நேர்மாறாக நடந்து கொள்வான் என்ற கருத்தின்படி டுபான் செயல்பட்டு கடிதத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார். ”Counter-intuitive‘ என்று டுபானின்/ எதிராளியின் மனவோட்டத்தைச் சொல்லலாம். ஆனால், ஹோம்ஸ் என்ன செய்கிறார்? தனக்கு முக்கியமான ஒன்றைக் காக்க முனையும் மனித மனத்தின் இயல்பான சுபாவத்தின்மீது நம்பிக்கை வைத்து கடிதத்தின் இருப்பிடத்தை இன்னொரு வழியில் கண்டுபிடிக்கிறார். ஒப்பீட்டளவில் எளிமையாக/ நேரடித்தன்மையுடன் இருந்தாலும், தனக்கென தனிப் பாதையை உருவாக்கும் ஹோம்ஸைப் பார்க்கிறோம். “Where does a wise man hide a pebble?” என்று G.K. Chestertonன் ‘The Sign of the Broken Sword‘ (1911ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது) கதையில் வரும் கூற்றையும், அவரின் ‘The Invisible Man‘ கதையையும் இந்த இரு கதைகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், இவற்றிலும் ஒத்த கூறுகளைக் காணலாம்.

டுபானை முன்வைத்து மூன்று கதைகளை மட்டுமே எழுதி இருக்கிறார் போ. போவின் கதைகளில் சரடாக ஓடும் இருண்மையின் சாயலை ‘The Murders in the Rue Morgue‘ல் உள்ள குற்றம் நிகழ்ந்த இடம் மற்றும் இறந்தவர்கள் சடலங்கள் பற்றிய முகத்திலறையும் அப்பட்டமான வர்ணனைகளில் காண முடிகிறது. டுபானின் இருள் மீதான ஈர்ப்பைப் பற்றிச் சொல்லும்-

“It was a freak of fancy in my friend (for what else shall I call it?) to be enamored of the Night for her own sake; and into this bizarrerie, as into all his others, I quietly fell; giving myself up to his wild whims with a perfect abandon. The sable divinity would not herself dwell with us always; but we could counterfeit her presence. At the first dawn of the morning we closed all the messy shutters of our old building; lighting a couple of tapers which, strongly perfumed, threw out only the ghastliest and feeblest of rays. By the aid of these we then busied our souls in dreams –reading, writing, or conversing, until warned by the clock of the advent of the true Darkness.”

என்ற பத்தியிலும் இருண்மையின் அம்சம் உள்ளது. இதில் போவின் பிற வகைமைக் கதைகளின் தாக்கத்தைக் காணலாம்.

இதற்கு மாறாக, டுபான் வரும் மூன்றாவது/ இறுதி கதையான ”The Purloined Letter‘ல் இருண்மையான அம்சங்கள் இல்லாததோடு, அது வேறெந்த வகையின் பாதிப்பும் இல்லாத ‘அறிவுசார்’ விளையாட்டாக / துப்பறியும் கதையாக உள்ளது. ஒருவேளை போ டுபானை முன்வைத்து இன்னும் பல கதைகள் எழுதி இருந்தால், நமக்கும் டுபானைப் பற்றிய இன்னும் தெளிவான சித்திரம் கிடைப்பதோடு, ‘macabre‘ அம்சங்கள் இல்லாத ‘தூய’ குற்றப்புனைவுகளும் உருவாகி இருக்கக்கூடும். அதை டோயல் செய்கிறார்.

ஹோம்ஸும் தனிமை விரும்பி, விசித்திர பழக்கவழக்கங்கள் உடையவர்தான், ஆனால் அவற்றில் இருண்மையைக் காண முடியாது, ‘eccentric‘ என்று வேண்டுமானால் குறிப்பிடலாம். ஹோம்ஸை வைத்து டோயல் 56 சிறுகதைகளுடன் 4 நாவல்களும் எழுதியதால் அந்தப் பாத்திரத்தை சிற்சில நிகழ்வுகள் மூலம் இன்னும் விரிவாக்க முடிகிறது. வாட்ஸனுக்கு ஆபத்து எனும்போது ஹோம்ஸ் அடையும் பதைபதைப்பைச் சுட்டிவிட்டு சட்டென்று விலகி விடும் இடங்கள் ஓர் உதாரணம். இவை ஹோம்ஸ் என்ற துப்பறியும் இயந்திரத்தின் உள்ளே உள்ள இதயத்தை சுட்டுகின்றன.

‘The Hound of the Baskervilles‘ நாவல், “The Adventure of the Devil’s Foot”,”The Adventure of the Lion’s Mane” சிறுகதைகளில் அமானுஷ்ய/ bizarre செயல்கள் இருந்தாலும் இவை வாசகனுள் குறுகுறுப்புடன் கூடிய பரபரப்பை உண்டாக்குகின்றனவே தவிர இவற்றை இருண்மை /ஹாரர் அம்சங்கள் கொண்டவை என்று சொல்ல முடியாது. பணம்/ பகை/ பொறாமை இவற்றுக்கான கொலை/ திருட்டு என்று மட்டுமில்லாமல், அரசியல் சார்ந்த பின்னணியிலும் (முக்கிய ஆவணங்கள் திருட்டு போவது) கதைகளை அமைத்து, வகைமைகளின் சாயல் இல்லாத மரபார்ந்த குற்றப்புனைவுகளுக்கு டோயல் வித்திடுகிறார்.

‘The Murders in the Rue Morgue‘ கதையில் பாரிஸ் நகரின் மாலை/ இரவு நேரக் காட்சிகள் மற்றும் அதன் தெருக்களின் வர்ணனைகள் இருந்தாலும், அந்நகரம் கதைகளிடமிருந்து பிரிக்கமுடியாத அளவிற்கு ஒன்றவில்லை. (இதற்கும் அவர் மூன்று கதைகளே எழுதியது முக்கிய காரணம் என்றாலும், நமக்கு கிடைத்துள்ள கதைகளை வைத்து இந்த முடிவுக்குத்தான் வர முடிகிறது).

மாறாக மூடுபனி படர்ந்த லண்டன் நகரம், அதனூடாக கடகடக்கும் குதிரை வண்டிகளின் சத்தம், மூடுபனியை ஊடுருவ முயன்று சிறிய வெற்றியையே பெறும் தெருவிளக்குகளின் மெல்லிய வெளிச்சம் என பொதுவாகவே புறச்சூழலையும், குறிப்பாக லண்டன் நகரையும் ஒரு பாத்திரமாக ஆக்குவதில் டோயல் வெற்றி பெறுகிறார். ‘The Hound of the Baskervilles‘ல் அமானுஷ்ய சூழலை உருவாக்குவதில் (வாசகனுக்கு உண்மை தெரிவதற்கு முன்னால்) மக்கள் அஞ்சும் பயங்கர மிருகத்திற்கு மட்டுமின்றி, முக்கியப் பாத்திரம் வசிக்கும் ‘Baskerville Hall‘, அதன் அருகில் உள்ள moorன் வெறுமையான பெரும்பரப்பு, அதில் ஒளிந்திருக்கும் ஆபத்துக்கள் இவற்றுக்கும் பங்கு உள்ளது.

டோயல் குற்றப்புனைவுகள் எழுத ஆரம்பித்த காலத்தில் போவின் தாக்கம் அதிகமிருந்தாலும்,

“…On this narrow path the writer must walk, and he sees the footmarks of Poe always in front of him. He is happy if he ever finds the means of breaking away and striking out on some little side-track of his own.”

என்று போவைப் பின்தொடரும் எழுத்தாளர்களின் / துப்பறிபவர்களின் இலக்கு என்று அவர் குறிப்பிடுவதை ஹோம்ஸ் அடைந்து, தனக்கென புதுப்பாதையை வகுத்து, புதிய திசைகளில் பயணித்து, துப்பறிவாளர்களின் பிதாமகராக உள்ளார். அவரைக் கொண்டாடும் நேரத்தில், ‘முன்னத்தி ஏரான” டுபானை தவிர்க்க/ மறக்க முடியாது.

Stuart Macbride -குற்றப் புனைவுகளில் அவல நகைச்சுவை – ஸ்டூவர்ட் மெக்ப்ரைட் நாவல்கள்

பதாகை இதழில் வெளிவந்தது - (http://padhaakai.com/2015/06/28/stuart-macbride/)
----------------------

ஸ்டூவர்ட் மெக்ப்ரைட்டின் ‘Flesh House’ நாவலில், மாமிசம் பதனிடும் ஆலையில் யாரோ மனித மாமிசத்தைக் கலந்து விட, ‘Aberdeen’ நகர மக்கள் தங்களை அறியாமல் நரமாமிசம் உண்பவர்களாக மாறி விடுகிறார்கள். இதைச் செய்தது யார் என்று விசாரிக்கும் காவல்துறையினருக்கு தாங்களும் நர மாமிசம் உண்டிருப்போமோ என்ற சந்தேகம் வருகிறது. அப்போது அவர்களில் ஒருவர் “Must’ve been OK though: I’m no’ feeling all Hannibal Lectery “. என்கிறார். மிக மோசமான ஒரு நிகழ்வை, அதன் பாதிப்புகளை நினைத்துப் பார்க்காமல், அதை கேளிக்கையாக மாற்றி வாசகனை அதிர்ச்சியடைய வைக்க ஸ்டூவர்ட் முயல்கிறாரா?

தினம் தினம், பல்வேறு வடிவங்களில் மரணத்தை/ காயங்களைச் சந்திக்கும் காவல்துறையினர் தங்களின் மனநிலை பேதலிக்காமல் இருக்க உபயோகிக்கும் பாதுகாப்பு அரண்தான் இத்தகைய அவல நகைச்சுவை. இப்படி வாழ்வில் நிகழும்/ சந்திக்கும் விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகளை/ பேரிடர்களை நகைச்சுவையோடு எதிர்கொள்வது ‘gallows humor’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. எனவே இதை குற்றப்புனைவுகளில் அதிகம் காண்பதை இயல்பான ஒன்றாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. எனினும், இத்தகைய நகைச்சுவையை (இதை நகைச்சுவை என்று முதலில் ஏற்றுக்கொண்டால்) வாசகன் எப்படி எதிர்கொள்கிறான் என்பதைப் பொறுத்தே, இத்தகைய படைப்புக்கள், குறிப்பாக ஸ்டூவர்ட்டின் நாவல்கள் அவனுக்கு உவப்பானவையாக இருக்கும், அல்லது இருக்காது.

ரான்கினின் ‘Edinburgh’ போல, இந்த நாவல்களின் களமான ‘Aberdeen’க்கும் ஒரு தனித்துவ (தொடரின் அங்கமாக ஆகக்கூடிய அளவிற்கு) அடையாளம் கிடைக்காவிட்டாலும், எப்போதும் பெய்து கொண்டே இருக்கும் மழை, அதனால் எங்கும் உருவாகும் ஈரப்பதம், பாழடைந்த குடியிருப்புக்கள், மூதாட்டியால் (சிறுதொழிலாக) வழிநடத்தப்படும் போதை மருந்து வியாபாரம் ஒரு புறம் என்றால், பாலியல் தொழிலில் தள்ளப்படும் 13 வயது சிறுமிகள் இன்னொரு புறம், குற்றக் கும்பல்களுக்கு இடையே நடக்கும் சண்டைகள், லஞ்சத்தில் திளைக்கும் அரசியல்வாதிகள், இனவெறித் தாக்குதல்கள் என அந்நகரத்தின் சித்திரத்தை உருவாக்குவதில் ஸ்டூவர்ட் ஓரளவுக்கு வெற்றி பெறுகிறார்.

மிக கவனத்துடன் பின்னப்பட்ட கதை முடிச்சுகள், போலி துப்புக்கள் இவையெல்லாம் இந்தத் தொடரின் வலுவான அம்சங்கள் கிடையாது. 400-500 பக்கங்களுக்கு குறையாமல் நீளும் இந்த நாவல்களில் ஒரே ஒரு குற்றத்தைப் பற்றி மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருக்காமல், ஒரே நேரத்தில் 3-4 வழக்குகளை ஸ்டூவர்ட் பின்தொடர்வதை வாசகன் உன்னிப்பாக கவனிக்காவிட்டால், பாத்திரங்களின் பெயர்/ சம்பவக் குறிப்புக்கள் இவற்றில் குழப்பமடைவான்.

இணைகோடுகளாக நடக்கும் இந்த விசாரணைகளை, இறுதிப் பகுதியில் ஸ்டூவர்ட் சடுதியில் முடித்து விடுகிறார். மூளையில் சட்டென்று ஒரு விளக்கெரிய லோகன் (இந்தத் தொடரின் முக்கிய பாத்திரம்), குற்றத்தின் ஆரம்பத்தை புரிந்து கொள்ளும் “deus ex machina” பாணி இடங்கள் இந்தத் தொடரில் நிறைய உண்டு. மூளையில் இத்தகைய மின்னல்கள் மின்னுவது, இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸிடம் நிகழ்வதுண்டு- அவரின் மேதமை குறித்த நிறைய குறிப்புகள் நாவலில் உள்ளதால் – வாசகனால் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாக உள்ளது. ஆனால் லோகன் ஒன்றும் மேதை அல்ல (இவரை பற்றி பின்னர் விரிவாக பார்ப்போம்) என்பதால், இந்த தொடர் நாவல்களின் முடிவுகள் சற்று அதிருப்தியை அளிக்கின்றன.

இப்படி இந்தத் தொடரில் பல இல்லைகள் இருந்தாலும், தலை தெறிக்கும் வேகத்தில் செல்லும் கதைசொல்லல், பட்டாசாக வெடிக்கும் உரையாடல்கள், தனித்துவம் கொண்ட பாத்திரங்கள், தொடர் முழுதும் விரவிக் கிடக்கும் இருண்மை நகைச்சுவை ஆகியவை இந்த ‘இல்லைகளை’ சமன் செய்கின்றன.

23 முறை கத்தியால் குத்தப்பட்டு பிழைத்ததால் Lazarus/Laz என்ற பட்டப்பெயரால் அழைக்கப்படும் ‘லோகன்’ இந்தத் தொடரின் நாயகன். உலக பாரத்தைச் சுமக்கும், உறவுகளில் நாட்டமில்லாத, தன் மேலதிகாரிகளை மதிக்காத காவல்துறை அதிகாரிகளிடமிருந்து இவர் வேறுபட்டவர். விடுமுறை நாட்களிலும் மேலதிகாரிகளால் வேலைக்கு வர வற்பறுத்தப்படுபவராக, அவர்களின் வேலையும் தன் மீது திணிக்கப்பட்டு அதைச் செய்து முடிக்க வேண்டியவராக இருந்தாலும் (ஒரு இடத்தை உளவு பார்க்கும் வேலையின்போது மேலதிகாரிகள் குறட்டை விட, இவர்தான் முழித்திருந்து கண்காணிக்க வேண்டியுள்ளது), அதற்காக இன்னொரு புறம் தன் காதலிகளின் கோபத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டியவராக உள்ள லோகன், கொஞ்சம் பிசகினாலும் ‘wimp’ என்ற முத்திரை குத்தப்படக்கூடியவர். அதே நேரம், தன் கீழ் வேலை பார்ப்பவர்களிடம் வேலைகளைத் திணிக்கவும் (“perks of rank” என்ற அவர் உயரதிகாரிகள் சொல்லும் தாரக மந்திரத்தை உபயோகித்து ) செய்கிறார். இவருடைய ஒரே இருத்தலியல் சிக்கல், தூங்குவதற்கும், தன் காதலியுடன் செலவிடுவதற்கும் நேரம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

எப்போதும் இனிப்பை உண்ணும், பருமனான, மிகக் கோபக்காரரான ‘Insch’, எப்போதும் கலைந்த முடியோடு இருக்கும், அனைவரின் முன்பும் அக்குளைச் சொரிந்து கொள்ளும், பாலியல் இச்சை மிகுந்த, தன் மேலதிகாரியின் மனைவியைக் கவரும் தற்பால் விழைவு கொண்ட ‘ஸ்டீல்’ என மற்றப் பாத்திரங்களும் சுவாரஸ்யமானவர்கள்தான் (40 வயதில் ‘பாலியல் வேட்கையின்’ உச்சத்தில் இருக்கும் தன்னை, தன் துணை திருமணம் என்ற கூட்டிற்குள் அடைக்க முயல்கிறார் என்று வழக்கை விட அதைக் குறித்து அதிகம் கவலை கொள்கிறார் ஸ்டீல்).

இதைப் படிக்கும் போது “Police Academy” போன்ற காவல்துறை வேலைக்கு லாயக்கு இல்லாத கோமாளிகளின் கூடாரம் என்று இந்தக் குழுவைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றும் (“Fuck up squad” என்று இவர்கள் தொடர் முழுதும் மற்றவர்களால் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்). ஆம், இவர்கள் வழக்கமான காவல்துறை அதிகாரிகள் அல்லதான், ஆனால் எப்படியோ தாங்கள் செய்ய வேண்டியதை செய்து முடித்து விடுகிறார்கள். பல கவன சிதறல்கள் இருந்தாலும், ஸ்டீல் ஒரு திறமையான குழுத் தலைவர், அவரே களத்தில் இறங்கவும் செய்வார். மற்றவர்கள் மீது (அதாவது பெரும்பாலும் லோகன் மீது) தன் வேலையைத் திணித்தாலும், அவர்களுக்கான அங்கீகாரத்தைத் தரவும் செய்வார். கொஞ்சம் மென்மை, அதைவிட கொஞ்சம் அதிக சோம்பல், வேலைப் பளு பற்றிய முணுமுணுப்பு என்று இருந்தாலும், ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கொண்டால், பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அதன் இறுதி வரை செல்லும் பிடிவாதம் என தன் கலவையான குணத்தால் நம்மை வசீகரிக்கிறார் லோகன். இந்த இரு பாத்திரங்களுக்காக மட்டுமேகூடஇந்தத் தொடரை வாசிக்கலாம்.

எது வாசகனை எளிதில் வசப்படுத்த/ தக்கவைக்க வசதியாக இருக்குமோ, அவன் எதை எதிர்பார்ப்பானோ அதையே எப்போதும் ஸ்டூவர்ட் செய்வதில்லை. இந்தத் தொடரின் போக்கை மாற்றி, அதன் சமநிலையைக் குலைத்து, அதனால் வாசகனை விலகச் செய்யக்கூடிய பல ரிஸ்க்கான முடிவுகளை எடுப்பதற்கு அவர் அஞ்சுவதில்லை. எனவே, இவர் இந்தத் தொடரின் முக்கிய பாத்திரம் அல்லது இவர் இந்த குறிப்பிட்ட நாவலில் முக்கிய பாத்திரம், எனவே இவர்களுக்கு இறுதியில் ஒன்றும் ஆகாது என்று வாசகன் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது. யாரை எப்போது எந்த பேரிடர் தாக்கும் என்று சொல்ல முடியாது என்பதால் அவன் கற்பனை செய்திராத கொடூர நிகழ்வுகளை வாசகன்/ பாத்திரங்கள் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.

ஸ்டூவர்ட்டின் உரைநடையில்/ உரையாடல்களில் உள்ள அவல நகைச்சுவையில் மற்றொரு குற்றப்புனைவு எழுத்தாளர் ‘R. D. Wingfield’ன் பாதிப்பைக் காண முடிகிறது. ஆனால் இந்த நகைச்சுவை, அதற்கு காரணமான வன்முறை எதுவும் ‘gratuitous’ஆக இல்லை என்பதோடு குற்றத்தின் மூர்க்கத்தையோ/ பாதிக்கப்பட்டவர்களின் துயரையோ மலினப்படுதுவதில்லை. ‘Broken Skin’, என்ற நாவலில் லோகன் ஒரு சிறுவனிடம் தர்ம அடி வாங்குகிறார். (ரீபஸ் இப்படி ஒரு சிறுவனிடம் அடி வாங்குவதை கற்பனை செய்ய முடிகிறதா?). ஒரு ஆண் சிறுவனிடம் எதிர்பாராமல் தோற்பது முதலில் சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், அவ்வளவு மூர்க்கம் அந்தச் சிறுவனிடம் எப்படி உருவானது என்ற கேள்வி சிரிப்பை மட்டுப்படுத்தும். சில மாதங்கள் முன்பு வரை, மற்றவர்களைப் போல இருந்த அந்த சிறுவன் ஏன் இப்படி வன்முறையாளனாக மாறினான்
என்று தெரிய வரும்போது, அந்தச் சிரிப்பு முற்றிலும் உறைந்து விடும்.

ரான்கின் போன்ற மற்ற ஸ்காட்லாந்து நாட்டு குற்றப்புனைவு முன்னோடிகள் வளர்த்தெடுத்த “Tartan Noir”ஐ அப்படியே பின் தொடராமல், அதன் சில கூறுகளை மட்டும் எடுத்து – ஆக்ரோஷம் X இருண்மை X அவற்றின் களிப்பு – என்ற விசித்திர நடனமாடும் தனித்துவ பாணியை உருவாக்கியுள்ள ஸ்டூவர்ட் அதன் காரணமாக, அவரது குற்றப் புனைவுகளின் போதாமைகளைத் தாண்டி குறிப்பிடத்தகுந்த எழுத்தாளராகிறார்.

இதுவரை 12 நாவல்கள் உள்ள இந்தத் தொடரின் சமீபத்திய நாவல்களில் கொஞ்சம் “contemplative”ஆக உள்ள ஸ்டூவர்ட்டை/ லோகனை பார்க்க முடிகிறது. இந்த மாற்றம் வரவேற்புக்குரியது. அதே நேரம், அவருடைய பிரத்யேகப் பாணி சற்று நீர்த்துப் போக ஆரம்பித்துள்ளது என்ற உணர்வு தோன்றுவதையும் மறுப்பதற்கில்லை. எனவே, இவரைப் புதிதாக படிக்க நினைப்பவர்கள் இந்தத் தொடரின் முதல் 6-7 நாவல்களை தேர்வு செய்யலாம். ஆனால் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்டது போல் அவர் உங்களுக்கான எழுத்தாளரா எனபதை கட்டுரையின் முதல் பத்திக்கான உங்கள் எதிர்வினைதான் முடிவு செய்ய வேண்டும்

Black Seconds - Karin Fossum

Early on in Karin Fossum's 'Black Seconds', when her daughter Ida has not come back home long after going to purchase some comics, Helga starts getting nervous but also thinks "... Why did this feel so familiar? Because she had already, for many years now, been rehearsing this moment in her mind...". This insight into the mind of not just Helga but any parents whose child is young, the fear that your child cannot take care of him/herself, the fear that she may get lost/hurt and sets the tone for this compelling and moving novel.

When 11 year old Ida  goes missing, Inspector Sejer starts searching for her. Search parties are mounted, but to no avail. There are 2 other parallel threads, one concerning 'Emil' a curious character, who doesn't speak and generally shuns/is shunned by there and the other concerning, 'Tomme', the nephew of Helga. We see the lives of Tomme unraveling, witnessed with a sense of impending doom by Ruth his mother (and Helga's sister) and also 'Emil' whose isolated existence is also being threatened. Does any of these have any relation to Ida going missing or are these just red herrings? Though Fossum doesn't give out anything one way or the other, one can guess the perpetrator some way into the novel, though it doesn't have any major impact on your reading experience, because this is majorly a novel that deals with the fear/foreboding of loss , the actual pain that strikes you when your worst nightmare comes true, the ways in which people deal with it/try to come to turns with it and which incidentally also happens to be crime fiction. Sample this. As Helga becomes more and more frantic when Ida does not return, she decides to call the police and thinks that if she does it, Ida will come back, because then it would mean that Helga had overreacted and she is willing to be the target of derision from others, if it would mean that Ida will come back. We, the reader, looking from outside, know that Ida is not coming, are aware that these things very rarely end up being good, but the capacity of the human mind to create scenarios to avoid facing painful situations/to create happy resolutions, however unrealistic the scenarios may be, how much ever they fly in the face of reality (even Helga would be aware of this, but her love doesn't let her face it) the pathos of the whole thing, still moves us. 

The perpetrator is also one of us, he is not your standard cunning, scheming criminal master mind, but someone who makes a mistake without meaning to, is afraid to own up to it, puts on a face of deception, but to no avail because his initial mistake/deception in turns becomes a vicious circle of more mistakes and more deception, always pulling him deeper into the quagmire from which there is no escape. Towards the end, after he has been apprehended  ".. He got through his day one second at a time. He often tried to daydream, tried to nibble his way through this mountain of time that lay before him...". Yes, a mountain of time to get through, not just for him, not just for  Helga, but also for the families of everyone directly impacted by the events of the novel.  Fossum again succeeds in making us adjust our perceptions of crime, its consequences and empathize with everyone involved in this sad business, without compromising much on the core tenets of crime fiction,  reinforcing once again she remains a cut above the majority of crime writers and is one of the very best in the business.

Standing In Another Man’s Grave- ரீபஸின் மீள்வருகை

பதாகை இதழில் வெளிவந்தது - http://padhaakai.com/2014/12/14/ian-rankin/
-----------------------

ரான்கின் பற்றிய சொல்வனம் கட்டுரையிலிருந்து சில பத்திகள்-

1987-இல் முதல் ரீபஸ் நாவல் வெளிவந்தபோது, ரீபஸின் வயது நாற்பது. இதனால் 2007-இல் வெளி வந்த எக்ஸிட் ம்யூஸிக் (Exit Music) நாவலின்போது அவருக்கு அறுபது வயதாகி விட, பணி ஒய்வு பெறுகிறார். இந்தத் தொடரும் (இப்போதைக்கு?) முடிவடைகிறது……

ஷுவான் இன்னும் பணியில் இருப்பதால் அவருக்கு வெளியில் இருந்து ரீபஸ் உதவுவதாக நாவல்கள் வெளிவரும் என்னும் நம்பிக்கை உள்ளது. “ரீபஸ் வெளியேயிருந்து ஷுவானுக்கு உதவுவதன் மூலம் இத்தொடரை நகர்த்தப் பல வழிகள் இருக்கின்றன,” என்று ரான்கின் முன்பு ஒரு நேர்காணலில் கூறியது அதற்கு வலு சேர்க்கின்றது.

ஒரு தொடரை முடித்தபின் அதன் முக்கியப் பாத்திரத்தை உயிர்த்தெழச் செய்வதென்பது, இலக்கியத்தில் அவ்வப்போது நடக்கும் ஒன்றுதான். ஹோல்ம்ஸ் (வாசகரின் ஏகோபித்த விருப்பத்தின் பேரில்) துவங்கி வாலண்டர் வரை இதற்கு உதாரணங்கள் உள்ளன. அந்த வழியில் இப்போது ரீபஸ்

ரீபஸ் பணி ஓய்வு பெற இருக்கும் இறுதி நாட்களில் நடக்கும் ‘Exit Music‘ நாவலுக்குப் பின் (ரீபஸ் வரும் இறுதி நாவல் இது என்று ரான்கின் அறிவித்திருந்தார்) 5 வருடங்கள் கழித்து‘Standing in Another Man’s Grave‘ நாவலில், ஓர் இறுதிச் சடங்கில் பங்கேற்கும் அவரை நாம் மீண்டும் சந்திக்கும்போது, பணி ஓய்வு வாழ்க்கை அவரை எப்படி மாற்றி இருக்கும் (இருக்குமா), மனிதர் இப்போது சற்று கனிந்திருப்பாரா போன்ற கேள்விகளுடன், நீண்டகால நண்பரை ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பின் சந்திக்கும்போது தோன்றக்கூடிய தயக்கத்துடன் அணுகுகிறோம். இந்தச் சூழலில் இரு சம்பவங்கள் நடக்கின்றன. ரீபஸின் உயரதிகாரி, அவருக்காக தான் அலுவலகத்தில் காத்துக்கொண்டிருப்பதாக குறுஞ்செய்தி அனுப்ப, “What’s the rush” என்று ரீபஸ் பதில் அனுப்புகிறார். இப்படி அவர் செய்யக் காரணம் “.. just to be annoying”. இதைப் படிக்கும்போது மனிதர் பெரிதாக மாறியிருக்க மாட்டார் என்ற நம்பிக்கை நமக்கு வருகிறது. ரீபஸின் உயரதிகாரி தனக்கு மேல்நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு வால் பிடிப்பதைப் பற்றி “It’s called stalking…”, என்று அவரிடமே ரீபஸ் கிண்டலாக சொல்வதும் தெரிய வரும்போது, நம் நம்பிக்கை உறுதிப்படுகிறது..

‘Exit Music‘ நாவலுக்கும் இந்த நாவலுக்கும் இடையில் வேறு சில நாவல்களை ரான்கின் எழுதி இருந்த நிலையில், இந்த நாவல் குறித்த எதிர்பார்ப்பு மட்டும் வாசகர்களிடம் அது பற்றிய அறிவிப்பிலிருந்தே அதிகமாக இருந்தது. ஏன்? ஒரு நாவலைப் படிக்கும்போது, ஆரம்பத்திலிருந்தே என்ன குற்றம் நடக்கப்போகிறது, எப்போது நடக்கப்போகிறது என அதன் போக்கை கவனிப்பதைவிட, ஒரு பாத்திரத்தின் மீது வாசகன் ஏன் கவனம் செலுத்த வேண்டும்? தனி (stand alone) நாவல்களைப் போலில்லாமல், தொடர் (series) நாவல்களில் ஒவ்வொரு நாவலும், மற்றவையுடன் அதிக தொடர்பில்லாமல் இருந்தாலும், அனைத்திலும் முக்கியப் பாத்திரம் ஒன்றாக இருப்பதால், ஒரு தொடரின் வெற்றி, அதன் நாவல்களின் உள்ளடக்கத்திற்கு இணையாக அதன் முக்கியப் பாத்திரத்தின் கையில் உள்ளது. அந்தப் பாத்திரம் எந்தளவுக்கு வாசகனிடம் வரவேற்பைப் பெறுகிறதோ அந்தளவுக்கு அந்தத் தொடரும் வெற்றியடைகிறது.

தொடர் நாவல்களின் பலமாகவும் பலவீனமாகவும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்கப்படக்கூடுமென்றாலும், மோர்ஸ் (Morse), ரீபஸ் (Rebus) போன்ற சில பாத்திரங்கள் தாங்கள் வரும் நாவல்களின் உள்ளடக்கத்தைத் தாண்டி முக்கியத்துவம் அடைந்துள்ளார்கள். குற்றப்புனைவுகளின் அதி-நாயகர்கள் போல் இருந்தாலும், இவர்கள் அதிநாயகர்களின் குணாதியசங்கள் கொண்டவர்கள் அல்லர் , தங்கள் பலங்களுக்கு நிகரான, தங்களையே அழிக்கக்கூடிய பலவீனங்களையும் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். இத்தகைய பாத்திரங்கள் வாசகர்களின் ஏகோபித்த வரவேற்பைப் பெறுவது, அதன் ஆசிரியர், பாத்திர வார்ப்பு, அதன் பரிணாம வளர்ச்சி இவற்றில் காட்டும் அக்கறைக்குக் கிடைக்கும் வெற்றி. (இத்தகைய பாத்திரங்களுக்கு மாறான, பலவீனங்கள் வெளிக்கொணரப்படாத ஹோல்ம்ஸ் – திமிர் பிடித்தவர் போன்ற வெகு சில எதிர்மறை குணங்களைத் தவிர-, நவீன பாத்திரங்களான வாலண்டர், மோர்ஸ் இவர்களின் குடிப்பழக்கம் அவர்களை எப்படி பாதிக்கிறது என்பது போன்ற சித்தரிப்புக்களுடன் ஒப்பிடும்போது, வழக்கு ஏதும் இல்லா நேரத்தில் ஹோல்ம்ஸின் சிந்தனைக்கு ஊக்கம் தரக்கூடியதாக உள்ள அவரின் போதைப் பழக்கம்கூட, காவிய வார்ப்பு கொண்டதாகவே உள்ளது,- தூய அதிநாயக பாத்திரம் எனலாம்).

ரீபஸ் மீண்டும் பணியில் சேர்வதற்கு, குற்றப் புனைவுகளில் உள்ள ஒரு tropeஐ ரான்கின் உபயோகித்துள்ளார். ‘cold cases’ எனப்படும், துலக்கப்படாத பல்லாண்டு கால குற்றங்களை விசாரிக்கும் குழுவில் ரீபஸ் சேர்கிறார். 2000ல் காணாமல் போன தன் மகளை இன்னும் தேடிக் கொண்டிருக்கும் தாயின் மூலமாக அந்த வழக்கை விசாரிக்க ஆரம்பிக்கிறார்.

குற்றத்தின் காரணம், அது பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்வை எப்படி மாற்றியமைக்கிறது, முக்கியப் பாத்திரத்தின் வாழ்வியல் மாற்றங்கள், வழமையான தொடர் குற்றப் புனைவுகளிடமிருந்து, ரான்கின், மான்கேல் போன்றோரின் ஆக்கங்களை வேறுபடுத்துகின்றன. இத்தகைய விஷயங்களில் அதிக கவனம் செலுத்தி, குற்றப் புனைவு எனும் வகைமையை மிக மிக யதார்த்தமாக அணுகுவதால், பரபரப்பு/ கிளர்ச்சி இவற்றைத் தாண்டி, குற்றத்தின் பாதிப்பை/ அதன் காரணிகளை மிக நெருக்கமாக உணரச் செய்து, வாசகனிடம் மிகுந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்தக் கூடியவை இவ்வகை படைப்புக்கள். அதே நேரம் குற்றப் புனைவின் ஆதாரமான மர்மம், துப்பறிதல் இவற்றிலிருந்து, நம் கவனத்தை திசை திருப்பக்கூடியவை. திசை திருப்பல் என்பது இங்கு இந்தப் புனைவுகளின் பலவீனமாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை, அவற்றின் நோக்கம் வாசகனைக் கொண்டு செல்லும் இடம் குற்றப் புனைவுகளிடம் இருந்து சற்று தள்ளி இருக்கக் கூடும் என்பதை சுட்டவே. உதாரணமாக ‘Karin Fossum’ன் நாவல்கள். குற்றப் புனைவுகளிலேயே ஒரு உள்-வகைமையாக இவற்றைப் பார்க்கலாம். பாத்திரங்களையோ/ குற்றங்களையோ, குற்றப்புனைவின் அம்சங்களையோ ஒன்றை ஒன்று ஆதிக்கம் செலுத்துவதாக இல்லாமல், இரண்டு இழைகளையும் லாகவமாக கையாளக் கூடியவர்களில் ரான்கினும் ஒருவர்.

ரீபஸின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, மற்றவர்களுடன் அவருடைய உறவு/ உறவின்மை இவற்றோடு அவர் விசாரிக்கும் வழக்கு மிக இயல்பாக இணைந்துள்ளது. ரீபஸ் விசாரணைக்காக காரில் செல்லும் ஒரு நீண்ட பயணம் அவர் தனிவாழ்வோடு எப்படி இணைகிறது என்பதற்கு ஓர் உதாரணம். காவல்துறை நிர்வாகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களுடன் அவரால் ஒத்துப்போக முடியாவிட்டாலும், தொடர்ந்து விசாரணை செய்து மறைக்கப்பட்ட/ மற்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் கண்டுகொள்ளாத சில விஷயங்களை ரீபஸ் கண்டுபிடிக்கிறார்.

ரான்கினின் இன்னொரு தொடர் நாவல் வரிசையான ‘Malcolm Fox ‘ நாவல்களின் முக்கியப் பாத்திரம் பாக்ஸ், இந்த நாவலிலும் வருகிறார். இரு அதிநாயகர்களின் புகழை சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டு அவர்களை ஒரே படைப்பில் இணைப்பதைப் போல் இல்லாமல், அவர்களின் வேலை சார்ந்து இருவரும் சந்திக்க நேரிடுகிறது. எதிரும் புதிருமாக இருக்கும் இவர்கள் இருவரின் உறவின் முதல் அத்தியாயத்தை இந்த நாவலில் பார்க்கிறோம், வரும் நாவல்களில் அது இன்னும் வளர்த்தெடுக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது. சியோபனுடனான ரீபஸின் உறவின் மாற்றங்களையும் நாம் காண முடிகிறது, இதுவும் அடுத்து வரப்போகிற நாவல்களில் விரிவாக பேசப்படலாம்.

ஒரு கட்டத்தில் நாவல் முழு குற்றப் புனைவின் உருவைப் பெறுகிறது. திடுக்கிட வைக்கும் சில கண்டுபிடிப்புக்கள், பரபரப்பான சம்பவங்கள் என நாவல் நகர ஆரம்பிக்கிறது. இறுதிப் பகுதியை நாவலின் பலவீனம் என்று சொல்லலாம். நாவலின் மைய இழையோடு முதலிலிருந்தே தொடர்ந்து வரும் ஒரு கிளைக்கதையின் போக்கை வெகு எளிதில் வாசகன் யூகிக்கலாம். இரண்டு இழைகளையும் அவசர கதியில் இணைத்து முடிக்கிறார் ரான்கின். ரீபஸுக்கு ஒரு புது எதிரி உருவாகிறார் (இது ஒன்றும் ஆச்சரியம் இல்லை, அவருக்கு எதிரிகள் உருவாகாவிட்டால்தான் அதிசயம்).

குற்றப் புனைவின் பொது வாசகனாக, ரான்கின்/ ரீபஸ் canonன் மிகச் சிறந்த நாவல்/ நாவல்களில் ஒன்று என்று கூற முடியாவிட்டாலும், சில குறைகளைக் கொண்ட, பெரும்பாலும் நேர்த்தியாக பின்னப்பட்ட நாவலாக இதை அணுகலாம்.

ஆனால் ரீபஸின் நெடுங்கால வாசகனுக்கு நாவலின் உள்ளடக்கத்தை விடவும், அவரின் மறுவருகையே முக்கியம். அதிகாரத்திற்கு/ அதிகாரிகளுக்கு மரியாதை தராத, உணர்வுகளை வெளிக்காட்டத் தெரியாத/ விரும்பாத (ஒரு இடத்தில் சியோபனிடம் சற்றே முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொண்டுவிட்டு, வருந்தி, அவரைத் தொலைபேசியில் அழைத்தபின்பு எதுவும் பேசாமல் அழைப்பை துண்டித்து விடுகிறார்), வழக்கில் ஒரு சிறு துப்பு கிடைத்தாலும், தன் வேலைக்கான பாதுகாப்பைப் பற்றியோ, தன்னைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல் உடும்புப் பிடியாகப் பிடித்துக் கொண்டு முன்னேறுவது, மற்றவர்கள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று கொஞ்சம்கூட கவலைப்படாமல் இருப்பது, சுய-அழிப்பின் (self-destruction) விளிம்பில் ஊசலாடுவது, அதை விரும்பவும் செய்கிறாரோ என்று வாசகனை எண்ணச் செய்வது என இவர் நாம் முன்பு அறிந்திருந்த ரீபஸாகவே இருப்பது முக்கியமான ஒன்றாக உள்ளது. இந்தப் பத்தியில் ஓரிடத்தில் சொன்னது போல, கதையின் உள்ளடக்கத்தைத் தாண்டி ரீபஸ் உயர்ந்து நிற்கிறார்.

(சியோபனுக்கு இந்த நாவலில் அதிக பங்கில்லை என்பது கொஞ்சம் ஏமாற்றமளித்தாலும், அது நாவலின் வாசிப்பிற்கு இடையூறாக இல்லை, நாம் நன்கு அறிந்த இன்னொரு பாத்திரம் அதிகம் கவனப்படுத்தப்படவில்லை என்ற சிறிய ஆதங்கம் மட்டுமே அது. இதையும் ரீபஸின் மறுவருகை குறித்த வாசக எதிர்பார்ப்புடன் இணைத்துப் பார்க்கலாம்) அந்த விதத்தில் ரீபஸுடனான மிகவும் மன நிறைவான சந்திப்பாக ‘Standing in Another Man’s Grave‘ உள்ளது.

பின்குறிப்பு:

இந்த நாவலுக்குப் பின் ரீபஸ் வரும் ஒரு நாவலும்/ சிறுகதை தொகுப்பும் வெளிவந்துள்ளது.

The Retribution - Val Mcdermid

Jacko Vance, who has been haunting Toni Hill even though he has been behind bars for years is planning his escape as 'The Retribution' begins. 

Jacko escapes, Jacko does several shockingly evil things, the novel ends, that's it. Mcdermid's novels have been of a consistently high quality, with well fleshed out characters,  tightly built events, a slow build up to a explosive climax. But in this novel, Mcdermid seems to let it run all over the place, the apparent ease in which Jacko does what he does is as shocking if not more than what he actually does. The novel reads more like a generic, mindless slasher novel than the closely knit dark/brooding ones we associate with her. 

The unspoken things between Tony and Carol is one of the main USP's of this series, but Mcdermid is treading the line where it can become a case of flogging a horse to its death. All this, 'will they/wont they' speculation could lead to reader exhaustion beyond a point. Flashes of the Mcdermid that we know are there, a couple of events that remind us that Mcdermid doesn't play to the gallery, doesn't shy away from things that can unsettle the reader and that this novel is just an aberration in an otherwise high quality series.

Sun and Shadow - Ake Edwardson

A policeman with relationship problems? No. Does he have a drinking problem? No. Any existential crisis? Not really, unless you consider the adjustment period when two people decide to get together to be a existential or relationship crisis. Ake Edwardson's ErikWinter does not check many of the standard tropes of the main protagonist of a police procedural and that itself is a refreshing change and gives him a head start over his other contemporaries who are busy solving crimes. Oh yes, there are references to the type of music that Erik likes and so it is not as if Edwardson is striving to make Erik completely different from other fictional policemen.

'Sun and Shadow' sees Erik Winter getting ready for his girlfriend to move in with him. He is also awaiting their first child. He has to juggle changes to his personal life with a series of murders of couples who don't seem to have been related to each other in any way.  Edwardson takes his time setting up the story which is interleaved with Erik's personal life, his professional interactions. The motive for the crimes is hinted at the very beginning and can be guessed quite easily. It is also clear by the middle of the novel that the case is going to hit close to home for Erik. Edwardson though, throws up a unexpected twist at the end regarding the identity of the perpetrator.  The ending too is totally 'Scandinavian' in the sense that there are no bangs or frills, just a seriously dangerous situation handled in a matter of fact manner. 

Edwardson has a narrative style which is not loud or too violent, which makes even the more violent crimes a bit more palatable. You don't get the feeling of being rushed headlong towards the end, it is a more logical progression of being carried by the natural flow of investigation towards it. Edwardson nearly loses it though while going into great detail about sub-plot concerning Winter's parents. I get that Edwardson is trying to create a specific universe for Winter so that he feels more real and the reader more close to him, but the digression becomes too long, (nearly 1/4th of a 400 plus page novel) where the rewards do not match the effort put in it. Having read his 'Frozen Tracks', it seems that these digressions are a pattern with him, where he nearly loses track of the main story line. Notwithstanding these digressions, and if you dig the placidity (which as mentioned earlier is very natural) of the narrative this is a series worth your time.

The Last Temptation - Val Mcdermid

It is interesting to see how a series of novels (in any genre) develops over the course of time. The quality of the series (which is subjective) is one thing, other things that are of interest include the themes/canvas/setting that the author chooses over the course of the series and any change in them. Some authors seem to be clear right from the beginning about how the series is going to go. For instance, right from 'Faceless Killers', once can sense/see the themes that Mankell would expand upon in his next works. 'Sjöwall and Wahlöö apparently had a plan for 10 books alone, right from the beginning. Some authors are different, it does take time for them to find their voice, like Rankin for instance. The initial novels of Rebus series like 'Tooth & Nail', 'Hide & Seek' etc could be termed as slasher novels. They were good yes, but it is with novels like 'Black Book', 'Black & blue' that you see Rankin finding his feet and his preferred zone of writing. 

Similar is the case of 'Val Mcdermid's Tony Hill. Yes, the series made a splash right from the beginning with the unique protagonist 'Tony Hill' , which was in a way, the emasculation of the dominant masculinity of crime fiction. So, you had a unique main character and  antagonists whose evil shocked many, but they still remain dangerously close to slasher novels. The third novel in the series 'The Last Temptation' falls in this category.The interplay between characters, the well-drawn story lines of the earlier series are missing in them. 

'The Last Temptation' sees Carol Jordan going undercover in Europe to nail a gangster. (Too?) coincidentally, Tony too lands up in Europe as part of an investigation into the serial killing of psychologists. The two strands proceed in parallel and result in a gory end. The killing of the psychologists is gory, but not well thought out with the main intention being to shock the reader. Carol's thread had a lot of potential, which the latter day Val Mcdermid would surely have fleshed out well, the dynamics between Carol and the Gangster, the blurring of the lines between reality and the part one is playing etc, but as such what we get are the flashes of potential that we see to fruition in the later novels, but which remain underdeveloped here ultimately. Even the intentions of the serial killer has potential with the weight of history lending credence to it. But here again, it remains an interesting idea that didn't achieve it's full potential. Mcdermid takes the easy way out in the convergence of the 2 threads towards the end. The revelation about an event which helped Carol to enter the gangster's world is totally incredulous. One actually guesses it beforehand, but still holds hope that Mcdermid would never go for such a far-fetched scenario, and hence is disappointed when our guess turns out to be correct. One thing is consistent though. Right from the first book, Mcdermid has never been squeamish about blood and gore, (at the same time avoiding gratuitous violence) and putting her characters in difficult places, both emotionally and physically. 

As a crime fiction novel, it is middling at best. But  since it tells us why the Tony-Carol relationship is the way it is in the later novels, it is important in that sense and hence is a must read if you are a follower of this series.

Broken Skin - Stuart Macbride

In Stuart Macbride's 'Broken Skin', DS Logan McRae  gets thrashed by a young kid on one occasion. While the image of a grown up eating humble pie at the hands of a kid is funny, it is tempered by the fact that the kid in question has seriously injured another person while attempting a theft. What causes a kid who was well behaved a few months ago, to go on this violent streak? Throughout the DS Logan series , Macrbide keeps doing this macabre dance between being ferociously funny and brutally violent.

Life is as usual for Logan (i.e.) multiple cases to solve, being bullied by Roberta Steel and Insch, trying to slope of work and the bullying. But he has the knack of being involved in anything and everything he tries to avoid. In addition to searching for the delinquent kid, he has to track a serial rapist and a suspicious death which seems related to the S&M industry.

Careful plotting , red herrings and a twist based on something mentioned earlier on in the novel, these are not the strong points of this series. Macbride sets up the various cases/threads of the novel and set Logan running off on his own. The resolution of the novels are a bit too fast, towards the end each case gets solved one by one with a twist that doesn't seem sudden or shocking but as a kind of halfhearted cop-out done just so the novel could end. This could indeed a problem with Macbride's books which run to over 400 pages and in some cases over 500. After reading nearly 3/4ths of these novels, one could feel shortchanged about the ending, which can have an adverse impact on your reading the other works in the series.

All these are overcome by the strengths of the series, which is mainly propelled by the sheer narrative force, the dialogues and the quirky characters.  'Roberta Steel' is still such an engaging character, Insch is true to form, Rennie is suitably slovenly and Richards is a good addition to this weird and funny bunch. As usual Logan hovers on the borderline of being wimpy and reluctant hero. And the dialogues, Macbride just creams this part, the series is worth reading just for them. Beware though, Macbride is not just about dark humor, he can and does dark things to his characters which one cannot just imagine. So you never feel safe with even the main characters of the series because, you never know or rather you know that they can be subjected to unexpected disasters. It is never gratuitous, just Macbride's way of telling us that crap happens and it happens often and at the most unexpected times. This is a compelling series not to be missed if you have the stomach for it.

A heads up for reading the Garnethill Trilogy by Denise Mina

The major issue in reading a crime series is that most of the time, we read it in an order that is different than the one in which they were written. There are multiple reasons, it could be that the order of translation itself is incorrect, or the order in which we get access to the books is wrong, etc. But generally it doesn't cause much confusion other than some seeming inconsistencies in the main protagonists of the series, due to our reading of the series in a different order. The story line of each novel though is mostly self-contained and rarely spills over into the next novels in the series.

It is due to this confidence that I started reading 'Exile' the second novel in Denise Mina's 'Garnethill Trilogy', the first being 'Garnethill'. The confidence was misplaced as the initial parts of the novel tell of events that reveal the main antagonist of the first novel. The writing in this novel is of very high quality,  which isn't surprising for me having read a few of her standalone works, but the revelations about the previous novel (which is perfectly right from the perspective of the main character 'Maureen'.) have kind of put me of the entire series, which is sad, because it is rare to see such powerful writing.

Anyway, heads up to anyone wanting to read the 'Garnethill' trilogy, read them in the order they were published. That's the best way to do it.

Snow White must die - Nele Neuhaus

'Tobias Sartorius' has served 11 years in prison after being convicted of killing 2 girls and has been released as Nele Neuhaus's 'Snow white must die' begins. Though Tobias has always maintained that he is innocent, he also cannot remember anything of the events of the day when he is supposed to have killed the 2 girls. The beginning does remind us of Hakan Nasser's 'The Return' and Tana French's 'In the Woods',  but Neuhaus creates her own path to the murky depths of human behavior. 

A mystery set in a small village could be an easy cop-out, just mention that the village is small, that everyone knows everyone, throw a bit of gossip and you have a small town mystery. But right from the prologue Neuhaus gets the setting, tone and mood perfect. The prologue starts of with a disturbing image. It begins as what seems to be a common enough scenario in crime fiction, where someone seems to be imprisoned and the person who has imprisoned the captive has come to see her. He makes sure that the captive has everything that is needed, including playing music etc. But something seems to be wrong, it doesn't seem to be a case of kidnapping and slowly we realize that whoever had been imprisoned is not alive (and has been probably dead for quite a long time) and the person has been taking care of a corpse. Scary. (Having communicated implicitly that the captive is dead, why did Neuhaus have to state it explicitly at the end of the prologue? A bit more confidence in the reader would do writers a whole lot of good).

The setting of Altenhain village, between 2 mountains, with the woods nearby add to the eerie atmosphere. Add to this the mob mentality of the villagers when Tobias returns to his home, the various characters who all seem to be disturbed by his return (unlike a majority of the villagers who just seem to hate having a murderer in their village,  these characters seem to be  personally involved in events of the past), a young man suffering (apparently) from autism who seems to know more than what he lets on, an curious teenager (who is also an outsider) who is interested in the past, you get a novel (and the village in it) waiting to explode.

Nelehaus maintains the narrative tension for the first half well, with multiple scenarios for what could have happened in the past and several suspects for them. Nelehaus is ambitious in the scope of the novel and even if there are too many threads going around, all them are neatly tied with the core of the novel and do make sense. The motivation of each character is pitch perfect, but the manner in which the investigators (and Nelehaus) arrive at it is not. And that's because, she overextends herself,  gets entangled in her own web of threads and is in such a hurry to resolve every doubt that she had sown in the mind of the reader (and the investigators), that the unraveling of the mystery seems more like the unraveling of her narrative skills. There are the obligatory parallel threads of the personnel life of the lead investigators which is functional. In a way, it is actually a good thing because we are not distracted from the core of the novel, but it could also be a deterrent in case of a series (as opposed to in a standalone mystery) when you are not invested into the main protagonists. 

The novels works more as a powerful human drama than as a taut mystery. A drama of power, and its abuse in various forms. The cunning manifestation of power masquerading as compassion, the power of sexuality and the sexual jealousy it causes. The drama of families broken apart by a tragic event, the tragic event itself acting as a canvas where the villagers can paint their 

pseudo-solicitousness and holier than thou attitude all the while harboring great glee at the opportunity to gossip and badmouth others and reveling in the misfortune of others. The sad state of Tobias's father is one such instance. His once famous restaurant had to be closed due to lack of patronage, his farm had to be mortgaged, house went to seed, got divorced from his wife, he also has to bear the taunts of the villagers. One could argue as to why he should suffer for what his son did and one could rationalize that it was an unfortunate, but unavoidable side-effect of what his son did (or what the villagers thought he did). But towards the end, when one gets to know the truth behind the events,  it is clear that more than righteousness  or moral outrage, it  was the jealousy and spite that the villagers harbored towards the family to Tobias that made them turn against them without any compunction. 

This is also about how being a complicit bystander, where one chooses to not do/to ignore/turn the other way,  causes as much heartburn as what one actually does. And it is the power and depth of this human drama, that makes one hope that Neuhaus can provide us more tighter mysteries without compromising on the human core.

P.S

As is the case in the translation of most authors, it looks like Nele Neuhaus's books are being translated out of order. This seems to her 7th book (as per one of her interviews) and it is not clear whether her earlier works were standalone novels or if they too had the detectives  Pia and Oliver in them. Early on in this novel, there is a reference to an earlier investigation. If that investigation is indeed an earlier novel in this series, the reference here could work as a kind of dampener as one of the suspects is mentioned as being not being innocent. However, It must be said that this novel looks (and reads) like the first of a series, so the reference mentioned here may have no major impact.

  

The Nightmare - Lars Kepler

Penelope and her boyfriend Bjorn are joined at the last minute on their boating trip by Penelope's sister 'Viola'. Viola is murdered and Penelope and her boyfriend are on the run. Meanwhile, an important government official has apparently committed suicide. These two seemingly unrelated incidents start off the husband-wife team 'Lars Kepler's' 'The Nightmare', their follow up to their hugely successful debut novel 'The Hypnotist'. 

Like in their first novel, the duo are quite successful in the initial stages of the novel, in creating an atmosphere that reeks of evil and portending of more terrible things to come. Detective Joona gets involved in both the cases and as he investigates links come up between the two, hinting of involvement of people at very high levels. There is also a bit of 'open suspense' in that, the reader knows what happened/is happening to Penelope whereas the police doesn't know it adding a bit more tension to the reader, as he internally wills on Joona to take the correct path. The first part of the novel is the best part as we initially get hit by the full force of evil,  regain our bearings and wait for what will happen next as Joona proceeds with his investigation.

The best of Scandinavian crime fiction/police procedural has always been characterized by a strong sense of geographic atmosphere and of time and place where the events take place. There could be multiple murders occurring, but one would not get the feeling that these are being staged hurriedly by the author just to get a rise out of the reader.  One can sense shift in the genre from police procedural to a more (mainstream) 'American' thriller kind of works in Jo Nesbo's novels. Lars Kepler, too seem to  be following on this route judging from the first 2 books, but with far less control over. Incidents take at seemingly break neck speed, but the reader is left thinking as to how much more suspension of disbelief is required from him. Though it slagged off a bit, 'The Hypnotist' managed the tightrope walk between being a procedural as well as a thriller at the same time, quite well. Though one was left with the feeling, that more depth could have been possible, whatever emotional core was in the novel did create quite a bit of impact, which salvaged the novel overall. But here, the best features of crime fiction (sense of time, place, characters, emotional investment into them) seem to be sacrificed at the altar of thrill. For instance, the main antagonist of the novel is a kind of modern day 'Mephistopheles' who could have been an unforgettable character, but ends being a caricature. There are throwaway lines that hint at his past, his relationship with his son is briefly shown but none of them are dwelt into deeply enough for us to see the protagonist even as a human being, let one as 'Mephistopheles'. Towards the end of the novel, it devolves from a thriller to some kind of action packed novel with raids etc testing our patience.

We get to learn a bit more of Joona in this novel, his commitment phobia (really, is there any other kind of cop, other than Ake Edwardson's Erik Winters who seems to a rare exception), hints of a troubled past and there is even a hint of the supernatural at the end. This emotional involvement with Joona, the prospect to learning more about him, and the fact that Lars Kepler (have so far at-least) invariably do a great job in staging the set up of the novel,  makes one look forward to the other books in the series, though this one is not a worthy sophomore effort. 

Alex - Pierre Lemaitre - A stunning entrance to the international crime fiction stage

A police man carrying the burden of a personal tragedy, forced to take up a case that reminds him of the tragedy? Check. A policeman who is confrontational, prickly and impervious to authority? Check. A higher official who seems to have bone to pick with the policeman, trying to bring him down a peg? Check. With such standard templates, Pierre Lemaitre's 'Alex' does not start on a very promising note, but one cannot guess in his wildest imaginations what is going to happen in the course of the novel. 'Alex', a 30 year old women is kidnapped at the beginning of the novel and Camille Verhoeven is assigned the case. Verhoeven's wife was kidnapped and murdered a few years ago and Verhoeven has not yet come to terms with it when this case is assigned to him.

Lemaitre does not unravel the novel with one clue leading to the next, with each opening new doors till we reach the end. No, what he does is more complicated. He solves one problem while creating a new problem for Verhoeven and us reader to mull about. It's not just for Verhoeven or us,the problems created are for Lemaitre too as we think, 'ah, let's see how he gets out of this' and yes, he does get out of it gracefully, exceeding our expectations. It's as if Lemaitre wanted to test himself, by keep setting new roadblocks for himself during the course of the novel and see how he could clear them.   And these are not just small clues or small solutions, but those which completely alter the novels course and how we look at it. It is, as they say in Mumbai tapori lingo 'Ekdum Jhakaas'.

Just as we get used to Lemaitre's  stringing us along and starting feeling a bit complacent, he throws us another googly at the end of the first part. What started off as standard crime fiction, morphs into a thriller which reminds one of 'Anatomy of a Manhunt', 'Anatomy of a Kill'  portions of 'The Day of the Jackal'. No, this is not a spoiler and the novels have nothing similar, it's just that the atmosphere and the tension created reminds one of it. One watches the happenings like he would follow two top players in opposite sides of the draw scything through the opposition, anticipating with fearful excitement the summit clash in the final. Just as we await the final confrontation, Lemaitre throws us another 'doozy'  which leaves us dazed as we lurch into the final part.

What we see in the final part is far more horrifying than the events of the previous parts as we finally understand the motivations of the characters and more than that come face to face with a deviant mind that is so rooted in reality. It leaves us with the sobering thought as to who can be trusted and who is safe in this world.  The manner in which the revelations themselves  occur are a delight though, where Verhoeven and his team work like a spider spinning it's web, waiting for the accused to trip on his own lies and catch him in their net. It just shows that, even with all the technological/scientific advancements,  policing is at it's core about a lot of legwork, painfully gathering evidence, with all the advancements acting as support ,rather than replacing it. Just as we come to turns with the horror unraveled, Lemaitre gives us one final shock, not a 'twist in the tail of the tale' but  'a twist in the twist in the tail of the tale'. It's the only part where I would crib a bit, not because it's not logical (Lot's of clues on this are scattered beforehand, which we understand only now) but that this sort of trick has been handled elsewhere too. Even one of the high priests of crime fiction has done it (mentioning the story/author would be a spoiler though), though it must be said Lemaitre does this trick in a much better manner, without requiring us to to need any suspension of disbelief. Its just that Lemaitre has completely flummoxed at each turn with unique twists, that this final twist seems a bit bland (though in other lesser works, it would be the high point of the entire novel). But it's an ending that does serve a certain purpose and as I write it, in fact it does seem to be the only logical ending, rather than the twist that precedes it. But all the great works in crime fiction, finally we are not left with just a sense of justice happening, but with a sense of loss as we meditate on the events of the past and see how/whether any of this could have been avoided, as there are no final victors when violence is involved. 

Throughout the novel, as while as relentlessly hammering us with this twists, Lemaitre pulls no punches in detailing the brutality involved in the present as well as the past. As the past unravels, we understand that this is no gratuitous brutality, described for the sake of shocking readers, but a reaction to the brutality that happened earlier. The entire novel is set in simple present/present continuous tense which is disconcerting, because it's like watching the events unfold right before our eyes and not like listening to a narration by the author. We get the feeling like the author himself is clueless like Veerhoven and the readers as to how things will turn out  (though this is just a trick of the mind) and this is a scary thought when we feel that no one (including the author) knows what is going to happen. 

And as befitting a series of novels, the main characters are well etched too. Along with standard criteria that is needed for policemen in such novels (mentioned at the beginning of the post), Verhoeven has also some distinct qualities. For one his height is 4'11. It could just be another way of  Lemaitre differentiating his works from the clutter, or it could also be a homage to the French's greatest general, the 'Le petit caporal' (though there are calls to reconsider the myth about the general's height). Like Napolean, Verhoeven marshals his troops well, has a great relationship with them (in spite of his prickliness) and has their unquestioned loyalty. He has his moments of weakness though, which endears him more to us. His lieutenants, Louis and Armand are also characters one would like to spend time with, particularly the modern day 'Uncle Scrooge', Armand. The relationship between them is woven well into the novel, without intruding on it's core. As the other novels in the series get translated, we should get to know them more.

This is the first novel of Lemaitre to be translated in English and he does make a grand entrance to the international crime fiction stage holding us completely riveted. Just recommending this novel would be an injustice, this is a must read for all crime fiction aficionados. This stunning 'tour de force' is a keeper.

கோலின் டெக்ஸ்டர் - ‘இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ்’

சொல்வனம் இதழில் வெளியான கட்டுரை. 

சொல்வனத்தில் படிக்க  http://solvanam.com/?p=19543

--------------------

இந்தக் கட்டுரை வரிசையில், சென்ற இதழில் வெளியான கட்டுரையில் நாம் பார்த்த இறுக்கமான குற்றப்புனைவுத் தொடரிலிருந்து மாறுபட்டவை, கோலின் டெக்ஸ்டர் (Colin Dexter) என்பவர் எழுதிய ‘இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ்’ (Inspector Morse) தொடர் நாவல்கள். சற்றே ஆசுவாசமளிக்க கூடிய, அதே நேரம் தரமான, அழுத்தமான தொடர் நாவல்கள் இவை.

உலகெங்கிலும் சிறு வயதினர் வாண்டுமாமாவின் கதைகள் போன்ற சாகச/மர்மக் கதைகளான காமிக்ஸ், ஹார்டி பாய்ஸ் (Hardy boys), ஃபேமஸ் பைவ் (Famous five) எனப்படும் புத்தகங்களைப் படித்தபின் குற்றப்புனைவுகளில் நுழையும்போது அவர்கள் முதலில் படிக்கும் புத்தகங்கள் ‘யார் செய்தது அது’ (who dunnit) வகையாகத்தான் அதிகம் இருக்கும். அகதா கிரிஸ்டி, ஆர்தர் கோனன் டொயல் என ஆரம்பித்து இந்த வகைமையில்தான் அதிகம் உலகப்புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்கள் உள்ளனர். குற்றப்புனைவுகளைப் படிக்காதவர்களுக்குக் கூட தெரிந்திருக்கக் கூடிய பெயர்கள் இவை. குற்றப்புனைவுகளின் ஆரம்பம் என்பதே இந்த வகையில்தான் இருக்கிறது. இதில் குற்றத்தின், குற்றவாளியின் உளவியல் பற்றியோ, கதைப் புலத்துக்கு அவசியமான வேறு சமூக அவதானிப்போ அதிகம் இருக்காது. வாசகர் குற்றத்தில் இருந்து விலகிய மனநிலையில் (emotional detachment) இருந்துதான் இந்த வகை நாவல்களைப் படிக்கிறார். நாவலில் நடக்கும் குற்றங்களால் அவர் அதிகம் பாதிப்படைவதில்லை. இந்த நாவல்களின் முக்கிய அம்சம், ஒரு புதிரை உருவாக்கி அதை இறுதியில் அவிழ்ப்பது.

இந்த நாவல்கள் படிக்கும் பலர் தங்களை அறியாமல் மனதளவில், நாவலில் துப்பறிகிறவருடன் தாமும் சேர்ந்து (அல்லது போட்டியாகக் கூட என்று எண்ணலாம்) குற்றவாளியைக் கண்டு பிடிக்கக் களத்தில் இறங்குகின்றனர். நாவலின் இறுதிக்கு முன் இவர்தான் குற்றவாளி என்று முடிவு செய்து அது சரியாக இருந்தால், அவர்களே துப்பறிந்தது போல் மகிழ்கின்றனர். ஒரு ஊடாடு (interactive) புதிர் விளையாட்டு போன்றவைதான் இவ்வகைக் கதைகள், அதுவே இவற்றின் நீடித்த புகழுக்கு இன்னொரு காரணமாக இருக்கலாம். கோலின் டெக்ஸ்டரின் நாவல்கள் இந்த வகையில் வந்தாலும், அதிலிருந்து சில மாறுபட்ட குணங்கள் கொண்டவை.

குற்றப்புனைவு நாவல்களுக்காகப் பல விருதுகளும், உலகெங்கும் ஏராளமான வாசகர்களையும் பெற்றிருக்கும் கோலின் டெக்ஸ்டர் தன்னுடைய 43-ஆவது வயதில் எழுத ஆரம்பித்ததே சுவாரசியமான ஒரு தற்செயல் நிகழ்வுதான். தன் வாழ்வில் கோலின் டெக்ஸ்டர் ஒரு பேராசிரியர். இங்கிலாந்தில் பிறந்த அவர், கேம்ப்ரிட்ஜில் உள்ள கிரைஸ்ட் கல்லூரியில் (Christ College)  செவ்விலக்கியங்களில் (Classics) தேர்ச்சி பெற்று ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். காது கேட்பதில் கோளாறு ஏற்பட்டதால் 1966-இல் அப்பணியிலிருந்து ஒய்வு பெற்று கல்வித் துறையிலேயே காரியதரிசியாக, ஓய்வு பெறும் வரை பணி புரிந்தார். 1973ஆம் ஆண்டில், குடும்பத்துடன் விடுமுறைக்குச் சென்றிருந்தபோது, மழை காரணமாக எங்கேயும் வெளியே செல்லமுடியாமல், விடுதியிலேயே தங்கியிருக்க நேர்ந்தது. அப்போது பொழுதைப் போக்குவதற்காக, கோலின் டெக்ஸ்டர் எழுத ஆரம்பித்ததுதான் அவருடைய முதல் நாவல். “நாங்கள் ஒரு சிறு விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கியிருந்தோம். அது ஒரு சனிக்கிழமை, மழை கொட்டிக்கொண்டேயிருந்தது. வெளியே செல்லமுடியாமல் போய்விட்டதே என்று என் பிள்ளைகள் புலம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் செய்வதற்கு ஒரு வேலையுமில்லாமல் உணவுமேஜையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்போதுதான் ஒரு துப்பறியும் நாவலுக்கான ஆரம்பப் பத்திகளை எழுத ஆரம்பித்தேன்,” என்று சொல்கிறார் கோலின் டெக்ஸ்டர். அந்த நாவலின் பெயர், ’லாஸ்ட் பஸ் டு உட்ஸ்டாக் ’(Last Bus to Woodstock). மேரி ஷெல்லி என்ற எழுத்தாளரும், தன் ‘Frankenstein’ நாவலை இப்படிப்பட்ட ஒரு மழை காலத்தில், உள்ளேயே அடைபட்டுக் கிடந்ததால், நண்பர்களிடையே ஒரு விளையாட்டு போல் எழுத நேர்ந்ததாக குறிப்பிடுகிறார்.

மொத்தம் பதிமூன்று நாவல்களும், ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பும் எழுதி உள்ளார்.இதில் இரண்டு நாவல்களுக்கு குற்றப் புனைவெழுத்தாளர் சங்கத்தின் வெள்ளிக் கத்திப் பரிசும் (CWA Silver Dagger), இரண்டு நாவல்களுக்கு அதே சங்கத்தின் தங்கக் கத்திப் பரிசும் (CWA Gold Dagger) பெற்றுள்ளார்.  இது தவிர, சங்கத்தின் வைரக் கத்திப் பரிசை (CWA Diamond Dagger) வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதாகப் பெற்றுள்ளார்.

டெக்ஸ்டர் குறுக்கெழுத்து போட்டிகளில் பங்கேற்பதிலும், அப்புதிர்களை உருவாக்குவதிலும் மிகுந்த ஆர்வமுள்ளவர். ஜெரிமி மோர்ஸ் (Sir Jeremy Morse) என்பவரின் குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களென்றால் கோலின் டெக்ஸ்டருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.  1975-ஆம் ஆண்டில் வெளியாகிய அந்த முதல் நாவலின், முக்கியமான கதாபாத்திரம் - இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ். அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பெயர் ஜெரெமி மோர்ஸின் பாதிப்பில் உருவானதுதான். குறுக்கெழுத்தில் இன்னொரு வல்லவரான திருமதி.டோரொத்தி டைலர் (Mrs.Dorothy Tailor) என்பவரின் புனைபெயரான லூவிஸ் (Lewis) என்பதை இன்னொரு பாத்திரத்திற்கு வைத்தார். கோலின் டெக்ஸ்டரின் பல நாவல்களில், நாவல்களுக்கு நடு நடுவே குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களும், வேறு வகையான புதிர்களும் இடம்பெறும். அவற்றில் சிலவற்றை ஜெரெமி மோர்ஸே ‘Esrom’ என்ற புனைபெயரில் (Morse என்பதன் பின்னோக்கிய வடிவம்) எழுதியுள்ளார். இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் தரப்பட்டிருப்பது போன்ற புதிர்களும் கோலின் டெக்ஸ்டரின் புனைவுகளில் நிறைய இடம்பெறும்; முக்கிய இழைக்குச் சம்பந்தமில்லாத சில சுவாரஸ்யமான சங்கதிகள் தொடர்ந்து வரும். மோர்ஸ் செவ்வியல் (classics) படித்தவர், அதை அதிகமாக வெளிக் காட்டுபவர். அவர் படிக்கும் கடிதத்திலோ, குறிப்பிலோ, நாளிதழிலோ தென்படும் சிறு எழுத்து, இலக்கண, வாக்கியப் பிழைகளைக் கவனித்துக்கொண்டே இருப்பார். என்ன பிழை உள்ளது என்று சில சமயம் குறிப்பிடுவார், சில நேரம் தவறு உள்ளது என்று மட்டும் சொல்லி விட்டுவிடுவார். வாசகன் மண்டை காய்ந்து என்ன தவறு உள்ளது என்று கண்டுபிடிக்கவேண்டும். பிழைகளும் நுணுகி ஆராய்ந்தால்தான் தென்படும் என்றளவுக்கு இருக்கும்.

கோலின் டெக்ஸ்டர் எழுதியிருக்கும் ஒரு குற்றப்புனைவில் கீழுள்ள பத்தியில் ஒரே வார்த்தையில் மூன்று பிழைகள் இருப்பதாகக் கூறுகிறார். கதையில் இது இசைக்கலைஞர் வாக்னரின் (Wagner) விசிறி எழுதுவதாகச் சொல்லப்பட்டிருப்பது ஒரு முக்கியமான தடயம். கூகிளில் தேடாமல் விடையைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சியுங்கள்:

Sorry about the inconvenience - very sorry indeed. I just had to have a car and your’s was there. Its had a shampoo and I filled the petrol tank - unleaded, like it says in the handbook. Your little car saved my bacon, that’s the truth, and I’m grateful. Please then do me the honour of accepting the enclosed ticket. I know you enjoy opera. I wasn’t sure what performance to choose but Wagner is king for me, and in my opinion ‘Die Valkuire’ is the greatest thing he ever wrote. Enjoy your evening, and thanks again.

சில இடங்களில் கோலின் டெக்ஸ்டரே கதையிலிருந்து விலகி நம்மிடம் பேசுவார். கதையின் போகிற போக்கில் தீர்வு சொல்லப்படாத குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களை விட்டுச் செல்வார்.

ஒரு உதாரணம்:

When, eleven minutes later, he filled in the four blanks left, in _E_S_I_, he knew he should have been quicker in solving that final clue: ‘Gerry-built semi’- is beginning to collapse in such an upheaval

குற்றப்புனைவுகள், துப்பறியும் கதைகள் - கொலை, மர்மம், ரத்தம் இவற்றால் நிரம்பியிருக்கும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு ஏமாற்றமளிக்கும் சுவாரசியமான விஷயங்கள் இவை. இப்படி சற்று அசந்தாலும் மையக்கதையிலிருந்து நம்மை திசை திருப்பக்கூடிய விஷயங்களை நாவல் முழுதும் வைத்திருக்கிறார் கோலின் டெக்ஸ்டர்.

கோலின் டெக்ஸ்டர் கதையை நகர்த்திக்கொண்டு போவதும், குற்றத்தின் மர்மத்தை அவிழ்ப்பதும் கிட்டத்தட்ட ஒரு புதிரைத் தீர்ப்பது போலவே செய்கிறார். இப்படிச் சொல்வது குரூரமாகத் தோன்றக் கூடும். குற்றப்புனைவுகளில் இதுவரை இவரின் படைப்புக்கள்தான் மிகச்சிறந்த வாசிப்பு இன்பத்தை எனக்குத் தந்துள்ளன. குற்றத்தைச் சிறுமைப்படுத்தாத, எளிமைப்படுத்தாத, சுறுசுறுப்பான (crisp) உரைநடை, விசாரிப்பவர்களும் தவறு செய்யும் சூழ்நிலைகள், தர்க்கரீதியான திருப்பங்கள் கொண்ட கதைப்போக்கு இவை கோலின் டெக்ஸ்டரின் நாவல்களின் சிறப்பம்சம். சற்றே அயர்ந்தாலும் கதையின் போக்கை நாம் தவற விட்டு, முடிவு எப்படி எட்டியது என்று நமக்கு புரியாமல் போகக்கூடும். எனவே கவனமான வாசிப்பு தேவை.

இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ் நாவல்களின் உள்ளடக்கத்தை நம் வசதிக்காக மூன்று பகுதிகளாக பிரிக்கலாம். முதல் பகுதியில் - பாத்திரங்களின் அறிமுகம், குற்றம் செய்வதைப் பற்றிய திட்டம் தீட்டப்படுவது. இதில் குற்றம் நிகழ்வது அதிகம் விவரிக்கப்படுவதில்லை. அதிக ரத்த விரயம் கிடையாது. திட்டம் தீட்டப்பட்டதன் அடுத்த கட்டமாக உடல் கண்டுபிடிக்கப்படுவது நடக்கிறது.

இரண்டாவது பகுதியில் இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ் விசாரணையை ஆரம்பிக்கிறார். அவருக்குப் பொதுவாகப் பேணப்படும் போலீஸ் நடைமுறைகள் மீது அதிக நம்பிக்கை இல்லை. தன் எண்ணப்படி மரபுவழியல்லாத முறைகளில் (unorthodox) ஓட ஆரம்பித்து விடுவார்.

“…. those aspects of detective work that Morse disliked the most: admin, organization, procedures -with as yet little opportunity for him to indulge in the things he told himself he did the best:hypotheses, imaginings the occasional leap into the semi-darkness”

மோர்ஸின் செயல்பாடுகள், எந்தத் தர்க்கமும் இல்லாமல் உள்ளுணர்வு மட்டும் சார்ந்தன என்று சொல்ல முடியாது. மோர்ஸுக்கென்று சில திட்ட வட்டமான எண்ணங்கள் உண்டு, பைத்தியக்காரத்தனம் என்று நமக்குத் தோன்றும் அவருடைய நடைமுறைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு முறையான செயல்பாடு இருக்கும். அவை சார்ந்தே அவரின் செயல்பாடுகள் அமையும். உதாரணமாக,

’உடலைக் கண்டு பிடிக்கும் நபரே நாம் முதலில் சந்தேகிக்கும் நபராக இருப்பார். அது எப்போதுமே என்னுடைய வழக்கமாக இருந்திருக்கிறது. இந்தக் கொலைகாரர்களுக்கு இருக்கும் மன உளைச்சல் அது- தங்களது பலியாள் கண்டு பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பது.’[1]

இதனால் அவருக்கு சிறந்த அறிவாற்றல் இருந்தாலும், இலக்கு சரியாக இருந்தாலும், மற்றவரை விட வழக்கின் சூட்சுமம் தெரிந்திருந்தாலும் தன் உறுதியான முன்தீர்மானங்களால் மிகத்தவறான பாதையில் செல்வதும் நடக்கும். ‘த வே த்ரூ த உட்ஸ்’ (The Way Through the Woods) நாவலில் வரும் ஒரு வரி இதை சுட்டுகின்றது.

”முன்னாளில் அடிக்கடி மோர்ஸ் மற்றவரை விட ஆறு ஏழு ஃபர்லாங் தூரம் முன்னால் இருந்திருப்பார், ஆனால் தப்பான (ஓட்டப்) பாதையில் தான் இருப்பதைப் பின்னாடிதான் கண்டுபிடிப்பார்.”[2]

மோர்ஸ் தடம்மாறிச் செல்லுவது குறித்த இந்த சித்திரிப்பு, இவ்வகைப் புனைவுகளின் பொது அம்சத்திலிருந்து மாறுபட்டது. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸோ, அகதா க்ரிஸ்ட்டியின் பாய்ரோவோ (Poirot) விசாரணையில் தவறான பாதையில் செல்வது மிக அரிது. மோர்ஸின் இலக்கு சரியாக இருந்திருக்கும், பாதைதான் தவறாகப் போயிருக்கும். தன் பாதை தவறென்று புரிந்தவுடன், அசராமல் அடுத்த பாதையில் தன் ஓட்டத்தை ஆரம்பிப்பார். இந்த இரண்டாம் பகுதியில் சாட்சியங்கள் விசாரணை, தடயங்கள் சேகரித்தல் எல்லாம் மோர்ஸின் அப்போதையை எண்ணப்படி நடக்கும்.

மூன்றாம் பகுதியில் இவை அனைத்தையும் ஒரு புள்ளியில் இணைக்க, மோர்ஸுக்கு ஒரு பொறி தட்ட, குற்றவாளி கண்டுபிடிக்கப்படுகிறார். இவ்வகைப் புனைவுகளில் சிலவற்றில் வருவது போல், அனைவரையும் ஓரிடத்தில் கூட்டி, ஒவ்வொருவராக சந்தேகத்திலிருந்து நீக்கி, இறுதியில் குற்றவாளியைச் சுட்டுவது, அதை அவர் ஒப்புக்கொள்வது எல்லாம் கிடையாது. தகுந்த சான்றுகளைச் சேகரித்து குற்றவாளியை எதிர்கொண்டு கைது செய்கின்றார்கள். சில நேரம் மோர்ஸே எதிர்பார்க்காத வகையில் வழக்கு முடியும்.
தொடரின் முக்கிய அம்சங்களாக கதாபாத்திரங்கள் உண்மையை மறைத்தல் (dissembling), வாசகருக்கு மட்டும் தெரிந்த உண்மை (open suspense), போலித் தடயங்கள் (red herrings) ஆகியவற்றைக் கூறலாம். இவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவைதான். உதாரணமாக மோர்ஸ் ஒருவரை விசாரிக்கிறார். அது முடிந்தவுடன் அந்த பாத்திரம் மனதிற்குள், ‘இந்த இன்ஸ்பெக்டர் முட்டாள், கண்டுபிடிக்கவில்லை,’ என்றோ அல்லது ‘மனதிற்குள் சிரித்தார்/பெருமூச்சு விட்டார்,’ என்றோ நினைப்பதாக வரும். அப்பாத்திரங்கள் பொய் சொன்னார்கள் என்று கூற முடியாது, முழு உண்மையைச் சொல்லவில்லை (dissembling) என்று வேண்டுமானால் கூறலாம்.  படிக்கும் நமக்கு இது தெரியும் (open suspense), ஆனால் மோர்ஸ் இதை அறிய மாட்டார். மேலும் அவர்கள் மறைக்க நினைக்கும் விஷயம் எப்படிப்பட்டது, அது விசாரணைக்குச் சம்பந்தம் உள்ளதா(red herring), அவர்கள்தான் குற்றவாளியா என்று வேறு தெரிய வேண்டுமே.

அவர்கள் மறைப்பது -

1. குற்றத்தில் அவர்களுக்குப் பங்கு இருக்கலாம். அவர்களே குற்றவாளியாகக் கூட இருக்கலாம்.

2. குற்றம் செய்தவரை பற்றி அறிந்திருந்து அதை மறைக்க நினைக்கலாம்.

3. இரண்டும் இல்லாமல், குற்றம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமில்லாமல், வேறொன்றை அவர்கள் மறைக்க நினைக்கலாம்.

உதாரணமாக ஒரு மணமான ஆண் கொல்லப்பட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஒரு மணமான பெண் அது குறித்து விசாரிக்கப்படுகிறார். அவர் அந்த ஆணுடன் உறவு (affair) கொண்டவராக இருக்கலாம், அல்லது கொலை நடந்த நேரத்தில் வேறொரு ஆணுடன் அவர் இருந்திருக்கலாம். விசாரிக்கப்படுபவர் ஆணாக இருந்தால், இறந்தவர் அவர் மனைவியுடன் உறவு வைத்திருந்திருக்கலாம். இந்த நிலையில் இருவரும் தங்கள் மீது தேவையற்ற சந்தேகம் வராமல் இருக்க, சில உண்மைகள் தெரியாமல் இருக்க மறைக்க பார்ப்பார்கள். குற்றத்திற்கு சம்பந்தம் இல்லையென்றாலும் இது மோர்ஸையும், படிக்கும் நம்மையும் தவறான யூகங்களுக்கு இட்டுச் செல்லும். இது வெறும் பரபரப்பு உத்தி அல்ல, மனிதர்களின் மனப்போக்கைச் சார்ந்தது. எவ்வளவோ பேர் தன்னைப் பற்றிய சில விஷயங்கள், அது சட்டத்திற்கு உட்பட்டதாக இருந்தாலும், வெளியில் தெரிய வேண்டாம் என்று எண்ணக்கூடும். ஒரு நடு வயதுக்கார மணமான ஆண் தன் தன் கணினியை மற்றவர் உபயோகிப்பதை விரும்பாமல் இருக்கலாம். காரணம் அதில் அவர் போர்னோ படங்கள் வைத்திருக்கலாம். இதில் சட்டம் ஒன்றும் செய்ய முடியாதென்றாலும் (குழந்தைகள் சார்ந்ததாக இல்லாமல் இருந்தால்) அவர் இது வெளியே தெரிவதை விரும்பமாட்டார் அல்லவா?

இவையெல்லாம் இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ் நாவல்களின் பொதுவான பண்புகள். ’த வெஞ்ச் ஈஸ் டெட்’ (’The Wench is Dead’) என்ற நாவல் இப்பாணியிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டது. இதில் மோர்ஸ் உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார். அங்கு அவருக்கு ஒரு புத்தகம் கிடைக்கிறது. 1850களில் நடந்த ஒரு மரணம், அதற்கான விசாரணை, அதன் முடிவாக இரண்டு பேர் தூக்கிலிடப்பட்டது என ஒரு வழக்கைப் பற்றிய புத்தகம் அது. அதை மோர்ஸ் படித்து, சில சந்தேகங்கள் கொண்டு தன் பாணியில் வழக்கைப் பற்றி இன்னும் தகவல் திரட்டி, அதைப் பற்றிய தன் முடிவுக்கு வர நினைக்கிறார். அதாவது இந்த நாவல் ஒரு புதிரை அவிழ்ப்பதைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக விடையுள்ள ஒரு புதிரை இன்னொரு கோணத்தில் பார்த்து, இன்னொரு பாதையில் சென்று அதே விடை கிடைக்கிறதா என்று சோதிப்பது. பொதுவாக குற்றங்கள் பற்றிய அனேக நாவல்கள், ஒரு விடை இல்லாத குற்றத்திற்கு நிகழ்காலத்தில் விடை கண்டுபிடிப்பதாக இருக்கும், இந்த நாவல் அந்த வகையிலும் மாறுபட்டது. இந்த நாவல் ‘CWA Gold Dagger’விருதை வென்றது.

இத்தொடரில் சமூகம் சார்ந்த அவதானிப்புகளோ, காலமாற்றம் குறித்த குறிப்புகளோ கிடையாது. 1975-இல் ஆரம்பித்த இத்தொடரை முழுதும் படிக்கும் போது அது நடக்கும் காலகட்டம் குறித்த எந்த வெளிப்படையான குறிப்பும் கிடைப்பதில்லை. ஆக்ஸ்ஃபர்டில் நடக்கும் இக்கதைகள் அந்த நகர் பற்றிய முழுமையான பார்வையை நமக்கு தருவதில்லை. ஆனால் அந்நகரில் உள்ள பல்வேறு உணவும்,மதுவும் விற்கும் சிறுவிடுதிகளையும் (pub), ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள சிறப்பு மது வகைகளையும் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

சுறுசுறுப்பான நடையும், கூர்ந்த வாசிப்பைத் தேவையாக்கும் கதை நுட்பமும்தான் கோலின் டெக்ஸ்டரின் மிகப்பெரிய பலம். உரைநடையின் மெல்லிய அங்கதம் புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டே இருக்கும். வாய்விட்டு வெடித்துச் சிரிக்கவைக்கும் அங்கதம் அல்ல. அ.முத்துலிங்கம், அசோகமித்திரன் போன்றாரின் எழுத்தில் கிட்டும் அடங்கிய புன்னகை. மேலதிகமாக மோர்ஸ் குறித்த குறிப்புகளிலும், உரையாடல்களிலும் இவை வெளிப்படும். மதிய நேரத்திலும் மதுவருந்தும் மோர்ஸ் குறித்த ஒரு வரியைப் பாருங்கள்:

“He was still working when just over an hour later Morse returned from his lunchtime ration of calories, taken entirely in liquid form.”

தன் எழுத்து முறை பற்றி டெக்ஸ்டர் இவ்வாறு கூறுகின்றார்.

“I’ve never said anything significant about motive. Some very fine writers, Phyllis James or Ruth Rendell - their primary concern is to look into the abyss of human consciousness. Good for them; but not for me. For me, it’s the twists and turns of the whodunnit.”

ஹென்னிங் மேன்கெல், இயன் ரேங்கின் போன்றவர்களின் நாவல்களுடன் ஒப்பிட்டால் குற்றவாளிகள் மனநிலை, சமூகக்காரணிகள் பற்றி இந்த நாவல்கள் ஆழமாக பேசவில்லை என்றாலும், சற்று அழுத்தமாகவே பாதிக்கப்படுபவர்கள் மீது அந்த சம்பவம் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் பேசப்படுகின்றன. அந்த வகையில் இந்த வகை ’செய்தது யார்?”(‘whodunnit’) என முடிச்சவிழ்க்கும் நாவல்களில் பொதுவாக இருக்கும் ஒருவித உணர்ச்சிப்பற்றின்மை (emotional detachment) இதில் கிடையாது. சமூகத்தின் மையத்தில் உள்ள, மத்திய/உயர் மத்திய தர வர்க்கமே இந்த நாவலில் வரும் பத்திரங்கள். இதில் வரும் குற்றவாளிகள் நம்மைப் போன்று சாதாரண மனிதர்களே. கணவனாக, மனைவியாக, தாயாக, மகனாக சமூகத்தில் இருப்பவர்கள். பணம், பொருள், நெறி தவறிய உறவு (infidelity) போன்ற நம்பிக்கை மோசடிக் குற்றங்கள் அதிகம் நடப்பதற்கான காரணங்களே நாவல்களிலும் உண்டு. அந்த வகையில் இந்த குற்றவாளிகளுடன் நாம் நம்மைத் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ள முடியும். உதாரணமாக, சென்ற கட்டுரையில் நாம் பார்த்த வால் மக்டர்மிட் நாவல்களின் வரும் பத்திரங்கள் மிக அழுத்தமாக படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவ்வகைக் குற்றவாளிகளை நாம் பொதுவில் காண்பது என்பது அரிதுதான். அவர்களைப் பற்றி நாம் படித்திருக்கலாம், ஆனால் அப்படிப்பட்டவரை எனக்கும் நேரடியாகத் தெரியும் என்று நம்மில் பலரால் சொல்ல முடியாது.

இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ் தொடரில் உள்ள சுவையான நகைமுரண் என்னவென்றால் டெக்ஸ்டரின் பாத்திரப்படைப்பே நாவல்களின் மையக்கருவிலிருந்து நம் கவனத்தைத் திசைதிருப்பிவிடும். அந்த அளவுக்கு மோர்ஸ் இந்த தொடர் முழுவதும் வியாபித்துள்ளார். மோர்ஸ் எப்படிப்பட்ட ஆசாமி? இதை ஒற்றை வரியில் சொல்ல முடியாது. இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ் கதாபாத்திரத்தைப் பெரும்பாலும் தன்னையொத்த விருப்பு வெறுப்புகள், குணநலன்கள் கொண்டவராகவே டெக்ஸ்டர் சித்தரித்திருக்கிறார். டெக்ஸ்டரைப் போலவே மோர்ஸும் க்ளாஸிக்ஸ் படித்தவர், குறுக்கெழுத்து ஆர்வலர், வாக்னரின் இசை, ஏ.ஈ. ஹௌஸ்மானின் (A. E. Housman) கவிதைகள் ஆகிய இரண்டின் மீதும் வெறித்தனமான பற்று உள்ளவர், கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர். ஆனால் அதே நேரம் உணர்ச்சிப் பெருக்குள்ள  பிரார்த்தனைப் பாடல்களால் (hymns) நெகிழக்கூடியவர். அவருக்குப் பிடித்த ஒரு பாடலிலிருந்து சில வரிகள்:

“I trace the rainbow through the rain,
And feel the promise is not vain,
That morn shall tearless be.”

பேகன் (Pagan- ’பரமபிதா’ மீது நம்பிக்கையற்று, சந்தோஷங்களைத் துரத்துபவர்) என்று மோர்ஸின் உயர் அதிகாரி ஒருமுறை அவரைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார். இது ஒருபுறமிருக்க இன்னொருபுறம் அவர் ஒரு தற்பெருமையாளர் (egotist), கஞ்சர், சில நேரங்களில் பணியாற்றுபவர்களுடன் தேவையில்லாமல் கடினமாக நடக்கக்கூடியவர். மதுவையே முழுநேர உணவாக எடுத்துக்கொள்ள தயாராக இருப்பவர்.

“I always drink at lunchtime. It helps my imagination.”

“There’s always time for one more pint.”

“Don’t worry. I’m the only person in Oxford who gets more sober the more he drinks.”

“How do you manage that?”

“Years of practice. I don’t recommend it, though.”

அவருடைய சொந்தப் பெயர் (first-name) யாருக்கும் தெரியாதது, [மோர்ஸ் என்பது குடும்பப் பெயர், அல்லது கடைசிப் பெயர்.] அதை மோர்ஸ் விரும்பாததால் வெளியே சொல்வதில்லை. பின்னர் ஒரு நாவலில் அது தெரிய வருகிறது. இது தொடரின் ஒரு சிறிய சுவையான புதிர். கல்விச் செருக்குடையவர் (pedantic). பேச்சு/எழுத்து என எதிலாவது சிறு தவறு நேர்ந்தாலும் இடம், காலம் பார்க்காமல் சுட்டிக்காட்டி இம்சை செய்வார்.

ஒரு உதாரண உரையாடல்:

“According to who, sir?”

“To whom, Lewis - please”

தொடரின் போக்கில் அவர் இளமைக்காலம் பற்றி சில தகவல்கள் புகைமூட்டமாகத் தெரிய வருகின்றன. கல்லூரியிலிருந்து பாதியில் வெளி வந்தது, அதற்குக் காரணமான காதல் தோல்வி எனச் சில சித்திரங்கள் கிடைக்கின்றன. மோர்ஸ் மத்திம வயதுடையவர், அழகர் என்று சொல்லமுடியாது, ஆனால் பெண்களிடம் வசீகரமாகப் (chivalrous and charming) பழகுவார். பெண்களும் அவரின் நடத்தையால் எளிதில் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் ஆரம்பத்தில் தீவிரமாக இருக்கும் உறவு முழுமை அடைவதில்லை, சில நேரங்களில் மோர்ஸை மீறிய காரணத்தால் பாதியில் முடிந்து விடுகின்றன. அந்த பெண்களில் ஒருவர் மிக அரிதாக மோர்சுக்கு கடிதங்கள் அனுப்புவதுண்டு, அது மோர்ஸை சற்றே பாதித்தாலும், அவர் அதற்கு பதிலெல்லாம் அனுப்புவதில்லை. ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார் என்று நம்மை டெக்ஸ்டர் யூகிக்க விட்டாலும், கடந்தகால நிகழ்வுகளால் காயப்பட்டு, அது மறுபடி நடக்காமல் இருக்க தன்னைச் சுற்றி போட்ட வேலிதான், அவருடைய பல பழக்கங்கள், குணாதிசயங்கள் என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.

அவரது முரண்பாடுள்ள குணத்தை பார்க்க இரு உதாரணங்கள். ஒரு கதையில் மணமான ஆண், தன் காதலியைச் சந்திக்க ஹோட்டெலுக்கு வந்து மாரடைப்பால் இறக்கிறார். இறந்தவரின் மனைவி இது பற்றித் தெரிந்தால் வருந்துவார் என்று அவரது பர்சில் இருக்கும் காதலியின் புகைப்படத்தை மோர்ஸ் கிழித்தெறிகிறார். இறந்தவர் திரும்புவதற்காக பயணச்சீட்டு எடுத்தது போல் அவரே வாங்கி பர்சில் வைக்கிறார். (அதற்கான தொகையை அலுவலகத்தில் கேட்டு வாங்கிவிடுவார் என்பது வேறு விஷயம்). இவ்வளவு நுண்ணுணர்வு கொண்டவராக சில நேரம் இருக்கும் மோர்ஸ், சில சமயம் அது கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் தன் கூட பணியாற்றுபவர்கள் மீது கோபத்தை எல்லோர் முன்னாலும் பொழிவார். (பின்னர் அதற்காக வருந்தவும் செய்வார்). சுருக்கமாகச் சொன்னால் முரண்பாடுகளின் உருவமாகவும், எந்த நேரத்தில் எப்படி இருப்பார், பழகுவார் என்று கணிக்க முடியாத மனநிலை உள்ளவருமான மனிதர். மையக்கதாபாத்திரமான மோர்ஸ் இப்படிப்பட்டதொரு சுவாரஸ்யமான ஆளுமையாக இருப்பதால்தான், இப்புத்தகங்களை உலகெங்கிலும் விரும்பிப் படிப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

“A lot of people say, ‘I can’t follow the plot, but I like the relationship between Morse and Lewis.’ In that sense, there is a slightly wider dimension.” என்று சொல்கிறார் டெக்ஸ்டர்.

டெக்ஸ்டர் சொல்வது போல, லேவிசுடன்  மோர்ஸின் உறவு, நட்பு இத்தொடரின் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம். இதை அறிவுரையாளர், சிஷ்யர் (mentor/pupil) என்றோ, leading man/sidekick என்றோ சொல்லிவிட முடியாது. லூவிஸ் மோர்ஸின் கீழ் பணிபுரிபவராகவும், மோர்ஸ் விசாரணையில் வழிகாட்டுபவராக இருந்தாலும், அதைத் தாண்டி இருவருக்கிடையே ஆழ்ந்த பாசமும், நட்பும், மரியாதையும் உண்டு. மோர்ஸ் தன் கடுமையான சுபாவத்தாலும், லூவிஸ் தன் தயக்கத்தாலும் ஒருவருக்கொருவர் இந்த உணர்வுகளை வெளிப்படையாகச் சொல்வதில்லை. லூவிஸ் மோர்ஸ் பற்றி எண்ணும் போது ‘great man’ என்றுதான் குறிப்பிடுகின்றார். மோர்ஸின் கஞ்சத்தனம் (மதுபான விடுதிக்குச் சென்றால் பெரும்பாலும் லூவிஸ்தான் செலவழிக்க வேண்டும்), திடீரென்று மாறும் மனநிலை, சட்டென்று எடுத்தெறிந்து பேசுவது இவற்றால் லூவிஸ்தான் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டாலும், சமயங்களில் கோபப்பட்டாலும் அவருடன் வேலை பார்ப்பதைப் பெருமையாக லூவிஸ் கருதுகிறார். இது ஒருபுறம் இருக்க, மோர்ஸால் தன்னைத் தவிர வேறு யாருடனும் சுமூகமாகப் பணியாற்ற முடியாது என்பதும் லூவிஸுக்கு இன்னொரு பெருமையான விஷயம்.

‘No!’ thundered Morse. ’I need help - your help, Lewis. For Chrissake get on with it.’
Far from any annoyance, Lewis felt a secret contentment. In only one respect was he unequivocally in a class of his own a police officer, he knew that; for there was only one person with whom the curmudgeonly Morse could ever work with any kind of equanimity - and that was himself, Lewis.

அதே போல் மோர்ஸும் லூவிஸ் மீது பாசம் கொண்டவர், லூவிஸின் நட்பு அவருக்கு முக்கியம். மற்ற எவரின் அபிப்பிராயம் பற்றியும் மோர்சுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஒருமுறை அவர் லூவிஸை (வழக்கம் போல்) தேவையில்லாமல் கடிந்து கொண்டு விட, பிறகு அதற்கு மன்னிப்பு கேட்கிறார். லூவிஸ் அதனால் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். அதன்பின் மோர்ஸின் மனநிலையை இவ்வாறு சித்திரிக்கிறார் கோலின் டெக்ஸ்டர்:

After Lewis had gone, Morse felt very much in tune with the universe. Lewis had forgiven him, readily; and he felt a contentment which he, just as much as Lewis, could ill define and partly comprehend.

தன் நேசத்திற்குரிய ஆசிரியர் இன்னொரு சிறுவனைப் புகழ்ந்தால் ஏற்படும் சிறு பொறாமை போன்று மற்ற அதிகாரிகளை மோர்ஸே தன் பணிக்குப் பயன்படுத்தினால், அதை லூவிஸ் அவ்வளவாக விரும்புவதில்லை.

‘Good man - Sergeant Dixon - you know,’ said Morse.
Lewis ignored the tribute.

முத்தாய்ப்பாக, இந்த உறவின் சுருக்கக் குறிப்பாக (encapuslation) ஒரு உரையாடலைப் பார்க்கலாம். மோர்ஸ், லூவிஸிடம் தனக்கு தபால்தலைப் புத்தகம் ஒன்று வாங்குமாறு சொல்கிறார். வழக்கம் போல் மோர்ஸ் தன்னிடம் பணம் இல்லை என்கிறார்.

Morse had been pushing his hands one after the other into the pockets of overcoat, jacket, trousers - seemingly without success.

‘You’ll never believe it, Lewis, but…’

‘I think I will sir. Remember what that fellow Diogenes Small wrote about people’s flights of imagination?’

‘You’ve been soaring up there yourself, you mean?’

‘Not quite,no. All I’m saying is it wouldn’t take a detective to see what you are trying to tell me.’

‘Which is?’

‘You haven’t got any money’.

‘Ah.’

Morse looked down silently at the car mat; and Lewis now smiling happily, opened the driving seat door of the Jaguar, and was soon to be seen walking towards the premises of the sub post-office in Kidlington, Oxon.

இந்த உரையாடலில் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கும், மோர்ஸின் கஞ்சத்தனமும், லூவிஸ் அதனால் தான் பணம் இழக்க வேண்டுமென்றாலும், அதை பொருட்படுத்தாததோடு, விரும்புவதும், இத்தொடரைப் படிப்பவர்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான காட்சி. பழகுவதற்கு மிகக்கடினமான ஆசாமியை, லூவிஸுக்கு மட்டுமல்ல நமக்கும் (எல்லா நேரங்களிலும் இல்லாவிட்டாலும் பெரும்பாலும்) நேசத்திற்குரியவராய் மாற்றுவதில் உள்ள டெக்ஸ்டரின் திறமைதான், முன்பே சொன்னது போல் சில சமயம் கதையிலிருந்தும் நம் கவனத்தை திருப்பிவிடுகிறது. தொடரைப் படிக்கும் பொது நாமும் நம்மையறியாமல் வாசக லூவிஸ் ஆகிவிடுகிறோம். மோர்ஸ் மீது சில சமயம் எரிச்சல், கோபம் வந்தாலும் அபாரமாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் அந்த மூளைத்திறனில், அவ்வப்போது தென்படும் அவரின் இளகிய மனதில் நாம் லயித்துவிடுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை.

இந்த நாவல்கள் தவிர, இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸ் மையக்கதாபாத்திரமாக இருக்கும் ஒரே சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘Morse’s Greatest Mystery and other stories’ (மோர்ஸ் வரும் கதைகள் தவிர இன்னும் சில கதைகள் இதில் உள்ளன) எனக்கு டெக்ஸ்டர் எழுதியவற்றில் அதிகம் ஈர்க்காத ஒரே நூல். கதைகள் தரமாக இல்லை என்பதெல்லாம் காரணம் இல்லை. ஒரு 10-15 பக்க சிறுகதையில் நான் நாவல்கள் மூலம், என் மனதில் எதிர்பார்த்துப் பழகியிருந்த அளவுக்கு மோர்ஸின் இருப்பு (presence) இல்லை. அதனால் முதல் முறை இந்த நூலை பாதியிலேயே விட்டுவிட்டேன். இரண்டாம் வாசிப்பில்தான் படிக்க முடிந்தது. குற்றப்புனைவுகளில் கதாபாத்திரம் என்ற ஒற்றை அளவுகோல் மட்டும் வைத்தால் ஹென்னிங் மான்கெல்லின் கர்ட் வலாண்டர் (Kurt Wallander), இயன் ரேங்கினின் ரீபஸ் (Rebus), டெக்ஸ்டரின் மோர்ஸ் மூவரையும் தான் எனக்கு நெருக்கமானவர்களாக சொல்வேன். இதில் மோர்ஸ் ஒரு rockstar என்றே எண்ணுகிறேன்.

இவரைத் தவிர ‘இன்ஸ்பெக்டர் மோரிஸ்’ தொடர் நாவல்களில், கவனிக்கக் கூடிய தொடர்பாத்திரமாக வருவது, லூவிஸ் (lewis) மட்டும்தான். மோர்ஸின் உயரதிகாரி ஸ்ட்ரேஞ்ச் (Strange), எல்லா நாவல்களின் வந்தாலும் சில இடங்களிலேயே வருவார். மாக்ஸ் (max) என்ற தடய நோயியலாளர் (Forensic Pathologist) சிறிதளவே வந்தாலும் சுவாரசியமானவர். துப்பறியும் துறை அதிகாரிக்குத் தன்னுடன் பணியாற்றுபவர்கள் தவிர, ஒரு நோயியலாளர் கூடத் தானே அதிகம் பழக வேண்டி வரும். ஒவ்வொரு முறையும் மோர்ஸ் கொலை நடந்திருக்கக்கூடிய நேரத்தைக் கேட்க அதை மாக்ஸ், அதை கறாராகக் (accurate) கூற முடியாது என்று சொல்லி, ஒரு தோராயமான நேரத்தைச் சொல்ல, மோர்ஸ் இதனால் எரிச்சலடைவதும் நாவல்களின் தொடர் நிகழ்வு. மாக்ஸ் பற்றி நமக்கு அதிகம் தெரியாவிட்டாலும், ஒரு விதத்தில் அவரை வேறு துறையில் இருக்கும் இன்னொரு மோர்ஸ் என்று கருதலாம்.

இந்த புனைவுத் தொடர், இங்கிலாந்தில் தொலைக்காட்சித் தொடராக, 1987 முதல் 2000 வரை ஒளிபரப்பானது. அந்நாட்டுத் தொலைக்காட்சி வரலாற்றில் பிரபலமான தொடர்களில் ஒன்றாக இருந்தது. நாவல்களும், வேறு புதிய கதைகளும் இதில் உள்ளன. இதில் நடித்த ஜான் தொ (John Thaw) முன்னேரே சில முக்கியத் தொடர்களில் நடித்திருந்தாலும் இதன் மூலம் பிரபலமடைந்தார். தொடருக்காக இரு முறை  பிரிட்டிஷ் அகதமி ஆஃப் ஃபில்ம் அண்ட் டெலிவிஷன் ஆர்ட்ஸின் (BAFTA) விருதுகள் பெற்றார்.

பொதுவாக, இக்கட்டுரைத் தொடரில் பார்க்கவிருக்கும் பல எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள் அந்தந்த நாட்டுத் தொலைக்காட்சிகளில் நீண்ட தொடராக வெளியாகியுள்ளன. அதே போல இந்தியாவில், வங்க மொழியில், ஷரதீந்து பந்தோபாத்யாய (Sharadindu Bandyopadhyay-শরদিন্দু বন্দোপাধ্যায়) என்பவரால் எழுதப்பட்ட ப்யொம்கேஷ் பக்‌ஷி (Byomkesh Bakshi) என்ற முக்கிய பாத்திரத்தைக் கொண்ட துப்பறியும் கதைகளை, பள்ளிக் காலத்தில், தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் பாசு சாட்டர்ஜியின்(http://en.wikipedia.org/wiki/Basu_Chatterjee) இயக்கத்தில் ஹிந்தியில் தூர்தர்ஷன் தொடராகப் பார்த்துள்ளேன். மிகுந்த பாராட்டைப் பெற்ற இந்த தொடரில் ரஜித் கபூர், K.K. ரைனா ஆகிய இருவரும் மிக சிறப்பாக நடித்திருப்பார்கள். (யூட்யூபில் இந்த தொடரின் வீடியோக்கள் இப்போதும் விரும்பிப் பார்க்கப்படுகின்றன). தொடரின் ஆரம்ப இசையும் பிரபலமான ஒன்று. ஆறு, ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன் மீண்டும் புதிய நடிகர்களை வைத்து தொடராக வந்தது.[3]

தமிழில் எனக்குத் தெரிந்து தமிழ்வாணன், ராஜேஷ்குமார், சுஜாதா (கொலையுதிர் காலம், கணேஷ்-வசந்த் தொடர்) ஆகியோரின் ஓரிரு நாவல்கள் தொடராக வந்துள்ளன. அவையும் அதிக நாட்கள் தொடர்ந்ததாக நினைவில்லை, எடுக்கப்பட்ட முறையும் காரணமாக இருக்கலாம் என்றாலும் நமது மெகா தொடர்களே, இப்படி தனித் தன்மை கொண்ட தொடர்கள் எடுக்கப்படாமல் இருக்க முக்கியமான காரணம் என்று சொல்ல வேண்டும். கணேஷ்/வசந்த் போன்ற மிகவும் பிரபலமான, இன்றும் பலருக்கு ஆதர்சமாக இருக்கும் பாத்திரங்களை வைத்து சரியாக ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடரைத் தமிழில் உருவாக்கியிருந்தால் அற்புதமாக இருந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

நீங்கள் குற்றப் புனைவின் ரசிகரா, அல்லது அதில் நுழைய எண்ணி, கொலை, ரத்தம் என்றிருக்குமே எனத் தயங்கி நிற்பவரா, அல்லது காவல்துறை விசாரணை (police procedural), whodunnit போன்றவற்றைப் படித்து இருந்தாலும் ஒரு மாற்றம் தேடுபவரா, யாராக இருப்பினும், அனைவரும் படிக்கக்கூடிய ஒரு தொடர்தான் இது. படித்துப் பாருங்கள், புரிந்துகொள்ளமுடியாத இந்த ஆசாமி உங்களையும் ஈர்த்துவிடுவார்.

தொடரைப் படிப்பவர்கள், அனைத்தையும் வெளிவந்த வரிசையில் படிக்கமுடியாவிட்டாலும், முதல் இரண்டு நாவல்களையும் (’Last Bus To Woodstock’, ‘Last Seen Wearing’) இறுதி நாவலையும் (’The Remorseful Day’) மட்டும் வரிசையில் படிப்பது நலம். நாவல்களின் சம்பவங்கள் தொடர்புடையவை இல்லையென்றாலும் இப்படிப் படிப்பது சரியான தொடக்கம், முடிவைத்தரும் என்று நினைக்கின்றேன்.

(தொடரும்)

________________________________________________

பின்குறிப்புகள்:

1. இன்ஸ்பெக்டர் மோர்ஸின் சொற்கள் இவை:

“The person who finds the body is going to be your prime suspect. That’s always been my philosophy. It’s compulsive with these murderers - they want their victim found.”

2. “Often in the past Morse had similarly been six or so furlongs ahead of the field only later to find himself running on the wrong racecourse.”

3. 1967 இல் சத்யஜித் ராய் ப்யோம்கேஷ் பக்‌ஷியைக் கொண்ட ஒரு கதையைப் படமாக எடுத்தார். ’சிரியாகானா’ (மிருகக் காட்சி சாலை) என்ற பெயர் கொண்ட படம் அது. உத்தம் குமார் மையப் பாத்திரமாக நடித்தார். திரைக்கதையை இந்த தொடர் கதைகளை எழுதிய ஷரதீந்து பந்தோபாத்யாயவே எழுதி இருந்தார்.