Sunday, April 13, 2014

விழுமியங்களின் வீழ்ச்சியும், அதிகாரத்தின் முடிவும்

பதாகை தளத்தில் வெளிவந்தது http://padhaakai.com/2014/03/16/marquez-and-power/)
-----------------

தென் அமெரிக்காவை ஸ்பானிய ஆதிக்கத்திலிருந்து மீட்டு ஒரு கட்டத்தில் சர்வ வல்லமையுடன் இருந்த ( ‘The Liberator’ என்றழைக்கப்பட்ட) சீமோன் பொலிவர் (Simon Bolivar), தன் தூக்கம், உணவு, பாதுகாப்பு குறித்து அசட்டையாக இருந்ததை,
“… his disinterest was not lack of awareness or fatalism, but rather the melancholic certainty that he would die in his bed, poor and naked and without the consolation of public gratitude.”
என்று ‘மார்கேஸ்’ (Gabriel Garcia Marquez) தன்னுடைய ‘The General in His Labyrinth’ நாவலில் குறிப்பிடுகிறார். நாவலின் முடிவில் கிட்டத்தட்ட அப்படியே நடக்கவும் செய்கிறது.
வரலாற்றிலும் சர்வாதிகாரிகளின் முடிவு ஒன்று பதவியில் இருக்கும்போது கொல்லப்படுவதாகவோ அல்லது பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டு அல்லது புகழின் வெளிச்சத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டு, தங்கள் இறுதி காலத்தை அநாமதேயமாகக் கழிப்பதாகவோ உள்ளது. வெகு சிலரே இறுதிவரை பதவியையும், அதிகாரத்தையும் தம்மிடம் தக்க வைத்திருந்துள்ளனர்.
‘தென் அமெரிக்கா’, சர்வாதிகாரிகளின் விளைநிலமாக இருந்துள்ளது (அமெரிக்க/ ரஷ்ய பனிப் போரின் ஒரு பகுதியாக இரு நாடுகளும் தங்களை ஆதரிப்பவரை பதவியில் இருத்தியும், அவர்கள் தங்களை எதிர்த்தவுடன் வீழ்த்தியும் உள்ளன). எனவே மார்கேஸ் மற்றும் இன்னும் பல லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களின் ஆக்கங்கள், அதிகாரத்தைப் பெற/ தக்கச் வைக்க செய்யப்படும் சமரசங்கள், அதிகாரம் மனிதனை எப்படி மாற்றுகிறது, நேரடியாக அதிகாரம் கிடைக்காவிட்டாலும், தன்னை இழிவுபடுத்துக் கொண்டாலும் அதன் நிழலிலாவது இடம் பெற முயற்சிப்பது என இவற்றை குறித்து நிறைய பேசுகின்றன. காபோவின் புனைவுலகில், ‘The General In His Labyrinth’ , ‘The Autumn Of The Patriarch’ இத்தகைய ஆக்கங்கள். முழுதும் இல்லாவிட்டாலும், ‘One Hundred Years Of Solitude’ நாவலில், ‘Colonel Aureliano Buendia’ வரும் பகுதிகள், அதிகாரத்தின் தாக்கத்தைப் பேசுகின்றன.
மூன்று நாவல்களிலுமே, பாத்திரங்களின் இறுதிக் காலம், பழம் பெருமைகள் மட்டுமே உள்ள காலமாக உள்ளது. அவர்கள் பயணத்தை ஆரம்பித்ததின் நோக்கம் , துவக்கத்தில் செய்த சாதனைகள் அனைத்தும் பழங்கனவாய் மாறி, அவர்களைப் பற்றிய கசப்பான உணர்வோடோ அல்லது முடிந்துபோன/ மறக்கப்பட வேண்டிய காலகட்டத்தின் எச்சமாகவோதான் மக்களால் பார்க்கப்படுகிறார்கள். அதிகாரம் எப்போதும் கொண்டாடப்படுதல் அல்லது மறக்கப்படுதல்/ மறக்கடிக்கப்படுதல் என்ற இரட்டை நிலையிலேயே இயங்குகிறது.
முடிவைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், அதை வந்தடைவதற்கான பாதையைப் பார்ப்போம். “Men make their own history, but they do not make it as they please; they do not make it under circumstances of their own choosing, but under circumstances existing already, given and transmitted from the past” என்ற கார்ல் மார்க்ஸ் மேற்கோள் உள்ளது. தென் அமெரிக்காவை அடிமைப்படுத்தி, ‘Inquisition’ போன்ற பல அட்டூழியங்களை செய்த ஸ்பானிய சாம்ராஜ்யத்தை ஒழித்து, தன் கண்டத்தை விடுவிக்க பொலிவர் புரட்சியில் ஈடுபடுகிறார். ஆரம்பத்தில் Buendia (One Hundred Years of Solitude),மென்மையானவராக, கவிதை எழுதுபவராக, அரசியலில் ஈடுபாடு இல்லாதவராகத்தான் நமக்கு அறிமுகமாகிறார். அப்போதைய அரசு, தேர்தலில் செய்யும் தகிடுதத்தங்களைக் கண்டு வெறுப்படைந்து அவரும் புரட்சியில் ஈடுபடுகிறார். இருவரையும் அவர்களின் காலகட்டத்தின் சூழலே புரட்சியாளர்களாக உருவாக்குகிறது.
உயர்ந்த இலட்சியங்களோடு ஆரம்பிக்கப்பட்ட பயணங்கள் அனைத்தும் திட்டமிட்டப்படி நடப்பதில்லை. நடைமுறைச் சூழ்நிலை வெளிக்கொணரும் மனித பலவீனங்கள், (அல்லது மனித பலவீனங்கள் ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் சூழ்நிலைகள்) பாதையை மாற்றி விடுகின்றன. ராஜதந்திரம் (diplomacy) என்னும் பதம் பலவித சமரசங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது, அதிலிருந்து அவர்கள் இலட்சியங்களின் வீழ்ச்சி ஆரம்பிக்கிறது. எதிர்தரப்புடன், ஒரு சமரச ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து இடும் முன் ‘That means, …………….. that all we’re fighting for is power’ என Buendia சொல்கிறார், ஆக, அவர்கள் தங்கள் சமரசங்கள் குறித்து அறிந்தே இருக்கிறார்கள், ஆனால் அதைத் தடுக்க முடியாமலோ/ விரும்பாமலோ உள்ளார்கள். காலத்தை மாற்றப் புறப்பட்டவர்கள், பிறகு அது தங்களை செலுத்தும் திசையில் செல்லத் துவங்குகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் தாங்கள் யாரை/ எதற்காக எதிர்த்தார்களோ, அவர்களைப் போலவே/ அவர்கள் செய்ததையே இவர்களும் செய்ய ஆரம்பிக்கிறார்கள். ‘Buendia’ ஒரு கட்டத்தில் ரத்த வெறி பிடித்து எதிர்ப்பவர்கள்/ மாற்றுக் கருத்துடையவர்கள் என பலரை கொல்லத் துணிகிறார். இதில் அவர்கள் விழுமியங்களின் வீழ்ச்சி முழுமை அடைகிறது.
‘The Liberator’ என்று ஒரு கண்டத்து மக்களால் அழைக்கப்பட்ட ஒருவர், அவரிடம் இருந்த அதிகாரம் பறி போனபின், காட்சிகள் மாறும் கோலத்தை மென்சோகத்துடன் ‘The General in His Labyrinth’ நாவல் சொல்கிறது. எல்லையற்ற அதிகாரம் கொண்டவராக இருந்த பொலிவர், தன் இறுதிப் பயணத்தின்போது பல ஏளனங்களைச் சந்திக்கிறார், அவர் விடுவித்த நகரங்களில் அவருக்கு எந்த வரவேற்பும் இல்லை, அவர் மீது சாணம் வீசப்படுகிறது. தான் விடுவித்த கண்டம் தன் வாழ்நாளிலேயே பல (புதிய) நாடுகளாக பிளவுபடுவதை பார்க்கும் சோகம் அவருக்கு நேர்கிறது. இந்தப் பிளவுகளுக்கு (பொலிவர் / மற்றவர்களின்) ‘அதிகாரத்தின் ருசி’ ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்திருக்கலாம். (தென் அமெரிக்க வரலாற்றை நன்கறிந்தவர்கள் இது குறித்து இன்னும் விரிவாகச் சொல்ல முடியும். காபோவின் புனைவை வைத்தும், சில இணைய இணைப்புக்கள் மூலமுமே என் கருத்துக்கள் உள்ளன).
காபோவின் இந்தப் பாத்திரங்கள் புனிதர்களோ, அரக்கர்களோ அல்ல. நம்மைப் போல் பல பலவீனங்கள் கொண்டவர்களே. பல ஊழல் புகார்கள், அவர் தென் அமெரிக்க கண்டத்தையே தன் அதிகாரத்திற்குள் கொண்டு வர நினைத்தார் என பொலிவர் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுக்களாகச் சிலவற்றை காபோ சொல்கிறார். பொலிவர் அந்தக் கண்டத்தை ஒற்றை நாடாகவே பார்த்தார் என்றும் காபோ சொல்கிறார், எனவே பொலிவர் தரப்பிலும் அவர் பார்வையில் நியாயம் இருக்கலாம்.
இவர்கள் தங்கள் விழுமியங்களிலிருந்து முற்றிலும் விலகுபவர்களும் அல்லர். தன் இறுதிப் பயணத்தைத் தொடங்கும் முன், தன் தற்போதைய உடைமைகளைப் பார்க்கும்போது “We never would have believed, my dear Jose, that so much glory could fit into a shoe”, என்று பொலிவர் சொல்கிறார். சர்வாதிகாரி, கொடுங்கோலன் என்று ஒரு தரப்பால் நாவலில் குறிப்பிடப்படும் ஒருவரின் உடைமைகள் இவ்வளவுதான் எனும்போது அவர் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுக்களை எப்படி அணுகுவது (எளிமை = புனிதம் என்ற ஒற்றைத்தன்மையை கணக்கில் கொள்ளாவிட்டாலும்)?. இலட்சியங்களின் சீர்கேடு (corruption ) என்பதை அதிகாரத்தைக் கொண்டு பணம், பொருள் கையாடல் என்று மட்டும் இல்லை, அந்த அதிகாரமே, அதன் போதையே சீரழிவாக மாறக்கூடும் (‘Power is the ultimate aphrodisiac’ என்று Henry Kissinger சொன்னதாக ஒரு பிரபலமான மேற்கோள் உள்ளது அல்லவா?).
‘The Autumn of the Patriarch’ நாவல் அதிகாரத்தோடு எப்போதுமே உடன் வரும் அதிகாரம் குறித்த பாதுகாப்பின்மையையும் (insecurity), மிதமிஞ்சிய கர்வம் (hubris) குறித்தும் பேசுகிறது. நாவலில் வரும் பெயர் குறிப்பிடப்படாத குலத்தலைவன் (Patriarch), தன் பதவியைப் பறிக்க யாரோ சதித் திட்டம் தீட்டுகிறார்கள், அவர்களைத் தடுக்க வேண்டும் என்றே பல நேரம் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தன்னைப் போலவே இருக்கும் ஒருவனை (doppelganger) கண்டுபிடித்து, தனக்கு பதிலாக சில அரசாங்க விழாக்கள்/ கூட்டங்களுக்கு அனுப்புமளவுக்கு, பாதுகாப்பின்மையை உணர்கிறார். தன் அமைச்சரவையை மொத்தமாக அழித்துவிட்டு “…, from now on I’m going to rule alone with no dogs to bark at me” என்று சொல்கிறார். தேதிகளை/ நேரத்தை மாற்றும் அளவிற்கு அவரின் அதிகார போதை செல்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் தன் மக்களிடமிருந்து மிகவும் அந்நியப்பட்டு, முதியவர்களின் நினைவுகளைத் தவிர, வேறு யாருமே பார்த்திராதவராக, கிட்டத்தட்ட ஒரு தொன்மமாக உள்ளார். வல்லூறுகள் அவரின் மாளிகையை வட்டமிட ஆரம்பித்தவுடன்தான், அவர் இறந்ததே மற்றவர்களுக்கு தெரிய வருகிறது.
இந்த மூன்று நாவல்களில் நாம் பார்த்தவர்களில் ஒருவர் வரலாற்று நபர் (பொலிவர்), மற்ற இருவர் புனைவுப் பாத்திரங்கள். வேறு கண்டத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் அவர்கள் நாடுகளைப் பொறுத்து இருந்தாலும், அவர்கள் நமக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவர்களாகத் தெரிவதில்லை. இவர்களைப் போலவே பிறரை நாமும் (எந்த நாடாக இருந்தாலும்) அறிந்திருக்கிறோம். ஏனென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதர் என்றில்லாமல், இவர்களின் முன்மாதிரி (prototype) நாம் பார்த்துள்ள/ பார்க்கிற பல தலைவர்களின் கலவை.
அதிகாரம் என்னும் Labyrinthக்குள் உள்ள மினோடர் (Minotaur) என்னும் அரக்கனை அழிக்க, தீசியஸ் (Theseus) போல் அதில் நுழைபவர்களே ஒரு கட்டத்தில், அதிகாரத்திற்கு முற்றிலும் அடிமையாகி மினோடாராக (Minotaur) மாறும் விநோதத்தை நாம் கண்டிருக்கிறோம். ஜனநாயக ஆட்சியோ அல்லது சர்வாதிகார ஆட்சியோ, இதுவே நடக்கிறது, என்ன, அதிகாரத்தின் எல்லை மட்டுமே வேறுபடுகிறது. அப்படி மாறும் தலைவர்கள் அனைவரையுமே இந்தப் பாத்திரங்களில் காணலாம். ‘The General in His Labyrinth’ என்ற தலைப்பும் இவர்களில் பலருக்கும் பொருந்தும்.
“… How will I ever get out of this labyrinth!” என்று பொலிவர் இறுதியில் பெருமூச்சு விடுகிறார். தனங்கள் இலட்சியங்களிலிருந்து முற்றிலும் விலகாமல் உள்ள தலைவர்களிடமிருந்தும் இந்தப் பெருமூச்சு இன்றும் வந்து கொண்டிருக்கலாம்/ வர வேண்டும் என்று நம்புவோம்.

அதிகாரத்தின் மானுட முகங்கள் – பூமணியின் ஏட்டையாவும் ஆத்தியப்பனும்

பதாகை தளத்தில் வெளிவந்தது http://padhaakai.com/2014/03/09/poomani-police/)
--------
தினசரி செய்திகள், சொந்தங்கள்/ தெரிந்தவர்களின் அனுபவங்கள் மூலம் காவல்துறை பற்றி தெரியவருவதில் அந்தத் துறை குறித்து எதிர்மறையான கருத்துக்களே அதிகம் மக்களிடம் உள்ளன. ஆனால் காவல்துறை அதிகாரிகள் பற்றி திரைப்படங்கள், பல சாகச குற்றப்புனைவுகள் பொதுவாக அளிக்கும் பிம்பம், அவர்கள் எப்போதும் நீதியின்பால் நிற்பவர்கள், அதற்காக எதையும்/ யாரையும் எதிர்ப்பவர்கள், சாகசங்கள் புரிபவர்கள் என்பதாகும். இந்த ஒற்றைத் தன்மையிலிருந்து மாறுபட்ட ஆக்கங்களை மான்கெல் (Mankell) போன்றோர் தங்கள் குற்றப்புனைவுகளில் தந்திருக்கிறார்கள். ‘Ardh Sathya’ போன்ற திரைப்படங்கள் வந்துள்ளன. பொது இலக்கியத்தில், குறிப்பாக இடதுசாரி ஆக்கங்களில் வழிபாட்டுத் தன்மையற்ற சித்தரிப்புக்களைக் காண்கிறோம். இவற்றில் வெளிப்படும் காவல்துறை அமைப்பின் கோர முகம் அச்சுறுத்துவதாக உள்ளது- காவல்துறையினர் அரசு எந்திரத்தால் மனிதத்தன்மை அகற்றப்பட்டு (dehumanized), அவர்களே எந்திரங்களாக உள்ளனர்.
இப்படி நமக்கு கிடைத்துள்ள சித்தரிப்புக்கள் முக்கியமானவை என்றாலும் தெய்வம் X சாத்தான் என்றில்லாத மாறுபட்ட கோணத்தில் காவல்துறையினரை நெருக்கமாகச் சென்று பார்க்கும் சிறுகதைகள்/ நாவல்கள் பற்றி பார்க்கலாம். அதாவது. அவர்களை நாயக பிம்பத்தோடு வழிபடாமல், அவர்களுடைய செயல்களை நியாயப்படுத்தாமல், கதையின்/ நாவலின் முக்கிய பாத்திரங்களாக காவல்துறையினரை அமைத்து, அவர்கள் வாழ்வைப் பற்றிய ஒரு சித்திரத்தை அளிக்கும் படைப்புக்கள். சு.ராவின் ‘பிரசாதம்’ சிறுகதை நினைவுக்கு வருகிறது. இன்னும் வேறு படைப்புக்கள் இருக்கலாம், அவற்றைத் தொகுத்தால் தமிழிலக்கியம் காவல்துறை பற்றி அளித்துள்ள சித்திரம் நமக்குத் தெரியவரும்.
பூமணியின் சிறுகதைத் தொகுதியில் உள்ள ‘நாக்கு’ சிறுகதை, காவல்துறையின் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தை மனம் பதைக்கும்படிச் சொல்கிறது. இதற்கு மாறாக அதே தொகுதியில் உள்ள, ஏட்டையாவும் ஆத்தியப்பனும் பிரதான பாத்திரங்களாக வரும் மற்ற சில கதைகள், காவல் துறையினரை அவர்களின் பலம்/பலவீனத்தோடு, சட்டப்படி இல்லாத, ஆனால் நடைமுறையில் அவர்களுக்கு இருக்கும் வரம்புகளோடு காட்டுகின்றன (பிரசாதம் கதையின் எழுபத்திமூன்று நாற்பத்தியேழு இன்னும் பல கதைகளில் வந்திருந்தால் இது போன்ற இன்னொரு சித்திரம் கிடைத்திருக்கும்).
ஏட்டையாவும் (இவர் பெயர் குறிப்பிடப்படுவதில்லை) ஆத்தியப்பனும் ஒரே ஸ்டேஷனில் வேலை செய்பவர்கள். ஏட்டையா வயதிலும் அனுபவத்திலும் மூத்தவர் என்று நாம் யூகிக்கலாம். ஒருவருரை ஒருவர் அவ்வப்போது கிண்டல் செய்து சீண்டுவதிலிருந்து அவர்களிடையே உள்ள comfort-level மற்றும் அவர்கள் நண்பர்கள் போல்தான் பழகுகிறார்கள் என்றும் தெரிகிறது. இவர்கள் வரும் கதைகள் பூமணியின் மற்ற கதைகளைப் போலவே கனமான விஷயங்களைப் பேசினாலும், இருவருக்குமிடையே நடக்கும் உரையாடல்களில் உள்ள மெல்லிய நகைச்சுவையின் காரணமாக அவரின் மற்ற கதைகளைவிட இவை சற்றே இலகுவான தன்மையோடு உள்ளன.
இவர்கள் வழக்குடன் வருபவர்களையோ, பாதையோர, ரயில்வே கேட்டில் வியாபாரம் செய்பவர்களையோ அதிகார மமதையில் துன்புறுத்துபவர்களோ, அடித்துப் பிடித்து பணம் லஞ்சம் வாங்குபவர்களோ கிடையாது. அதே நேரம் முழுதும் நியாயசீலர்கள் அல்லர். ஐஸ் விற்பவன் பற்றி பேசும்போது, ஆத்தி ‘ருசியாருக்கும்’ என்று சொல்ல, ஏட்டையா “அதான பாத்தென். நம்ம ஆரத்தான் பாக்கிவச்சொம்”, என்கிறார். இது அவர்கள் அவ்வப்போது ‘அன்பளிப்பு’ வாங்கத் தவறாதவர்கள் என்பதை உணர்த்துகிறது.
ஏட்டையா தன் துறைமீதே அதிக நம்பிக்கை இல்லாதவர். தன்னிடம் வரும் பிரச்சினைகளை புகார் எதுவும் பதிவு செய்யாமல், தானே சமரசம் செய்ய இந்தக் கதைகளில் முயல்கிறார். ஒரு இடத்தில் சண்டை போட்டுக் கொண்ட இருவரை ஏன் வீட்டுக்கு அனுப்பினார் என ஆத்தி கேட்க, “போலீஸ் ஸ்டேசனுக்குப் போகச் சொல்றயா, அவங்க பட்டது போதாதுன்னு நம்மகிட்ட வேற மாட்டி சாணி தள்ளனுமா” என்று ஏட்டையா பதில் சொல்கிறார்.
ஏட்டையா முடிந்தவரை நியாயமாக சச்சரவுகளைத் தீர்க்க முயன்றாலும், யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டவர். முழு நீதி வேண்டும் என்றெல்லாம் முயலாமல், அந்தச் சூழ்நிலையில் எது நடைமுறை சாத்தியமோ அதை ஒரு சமரசத் தீர்வாக சொல்லி, அதைச் செயல்படுத்த முயல்கிறார். ‘மட்டம்’ கதையில் ஏட்டையாவின் ஊருக்கு பக்கத்து ஊரில், இரு சாதிகளிடயே கோவிலில் கும்பிடுவது பற்றிய தகராறினால் அவர்கள் ஸ்டேஷன் வருகிறார்கள். வழக்கம் போல, வழக்கு பதியாமல் பிரச்சனைக்கு ஒரு சமரச தீர்வை சொல்கிறார். கோவிலில் வழிபட தடுக்கப்படுபவர்களிடம் தங்களுகென்று ஒரு தனி கோவில் கட்டிக் கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்துகிறார், ஆதிக்க சாதி அதற்கு பண உதவி செய்ய வேண்டும் என்றும் சொல்கிறார்.
நியாயப்படி பார்த்தால் கோவிலில் யாரும் வழிபடலாம் என்பதே சரியான தீர்வாகும். ஏட்டையாவும் குறிப்பிட்ட சாதிக்கு ஆதரவாக/எதிராக செயல்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர் அல்லர். பிரச்சனை தீர வேண்டும் என்று மட்டுமே நினைப்பவர். நடைமுறையை நன்குணர்ந்த அவருக்கு (பூமணிக்கு) இதுதான் சரியான தீர்வாகத் தெரிகிறது (கோவில் வழிபாடு என்பது ஆன்மிகம் சம்பந்தமான இடமாக இருந்து ஒரு சாதியின் அந்தஸ்த்தை, கௌரவத்தை நிர்ணயிக்கும் இடமாக எப்படி மாறுகிறது என்பதையும், அதனால் வரும் பிரச்சினைகளையும் மிக விரிவாக பூமணி ‘அஞ்ஞாடி’ நாவலில் விவரிக்கிறார்).
சிறு வியாபாரிகள், தெரிந்தவர்கள் பிரச்சினையை இப்படி ஓரளவுக்காவது தீர்த்தாலும், அவரை மீறிய தளத்தில் சம்பவங்கள் நடக்கும்போது இதுகூட செய்ய முடியாத கையறு நிலையில் ஏட்டையா இருக்கிறார். ‘குடை’ கதையில், ஏட்டையாவுக்கு தெரிந்த பெண் ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் கிளார்க்காக வேலை செய்கிறார். லஞ்சம் எதுவும் வாங்காமல், தன் வேலையைச் சரியாகச் செய்பவர் அவர். லஞ்சம் வாங்கி காரியம் சாதித்துக் கொடுக்கும் ஒரு பியூனை அவர் கண்டிக்க, ஆத்திரத்தில் அலுவலகத்தின் அருகிலேயே அந்தப் பெண்ணை அருவாளால் வெட்ட முயல்கிறான் அவன். இதில் அந்தப் பெண்ணிற்கு அடிபட்டு விடுகிறது. அலுவலக சக ஊழியர்கள் யாரும் உதவ வரவில்லை என்பதோடு, அப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்ததைப் பற்றி அறியாதவர்கள் போல் இருக்கிறார்கள். இந்நிலையில் ஏட்டையாவால் அந்தப் பியூனை கைதுகூட செய்ய முடிவதில்லை.
‘தகனம்’ கதையில் ஊரில் சாதிக் கலவரம் வெடிக்க, ரோந்துப் பணிக்கு ஏட்டையா செல்கிறார். தான் சிறுமியாகப் பார்த்து, இப்போது மணமுடித்து இருக்கும் பெண்ணைச் சந்திக்கிறார். இறுதியில் அந்தப் பெண் கொல்லப்பட்டு இருப்பதைப் பார்க்கிறார். இங்கும் அவருடைய ரோந்துப் பணி என்பது ஒரு கண்துடைப்பாகவே உள்ளது . சமூகப் படிநிலையில் சம அளவிலோ, அல்லது கீழோ இருந்தால் மட்டுமே ஏட்டையாவால் எதாவது செய்ய முடிகிறது, அங்குதான் அவருடைய அதிகாரம் செல்லுபடியாகிறது . இது அவருக்கு மட்டுமல்ல, சப்-இன்ஸ்பெக்டர், இன்ஸ்பெக்டர் எனப் படிநிலையில் ஏதோ ஒரு அடுக்கில் இருக்கும் அனைவருக்கும் பொருந்தும்.
கறீம்பாய் என்ற ஓய்வு பெற்ற காவல்துறை அதிகாரியின் மரணச் செய்தியை அறிந்து, அவர் பற்றிய ஏட்டையாவின் நினைவுகளாக விரியும் ‘நாதி’ சிறுகதை நமக்கு இன்னொரு விதமான அதிகாரி பற்றி சொல்கிறது. கறீம்பாய் கலவையான மனிதர், நிறைய லஞ்சம் வாங்கினாலும், மற்றவர்களுக்கு அதை செலவழித்து விடுபவர். அதிரடியாகச் செயல்பட்டு குற்றவாளிகளைப் பிடிப்பவர் (ஒரு சமயம் தான் தேடி வந்தவர்களிடமே மாட்டி தீக்காயங்கள் அடைகிறார்). அதே நேரம் தான் தேடும்/ ஏற்கனவே பகையுள்ள ஒருவனைக் கொல்லும் முடிவோடு வந்து, பிறகு தற்காப்புக்காகச் செய்தேன் என்று தப்பித்துக் கொள்பவர். நிறைய லஞ்சம் வாங்கிய, அடாவடியாகத் திரிந்த கறீம்பாயை, குடும்பத்திற்கென்று எதுவும் சேர்க்காமல், கடைசி காலத்தில் பெண் பிள்ளைகள் பீடி கம்பெனி வேலைக்குச் செல்லும் நிலையில் வைத்த, குடும்பத்தை வறுமையில் விட்டுச் சென்ற கறீம்பாயோடு ஒப்பிட முடியுமா? கறீம்பாயின் செய்கைகள் எங்கும் நியாயப்படுத்தப்படவில்லை (தவறென்றும் சொல்லப்படுவதில்லை), ஏட்டையா/ ஆத்தியப்பன் போலல்லாமல் காவல்துறையின் இன்னொரு விதமான பிரதிநிதி அவர்.
காவல்துறை பற்றி இன்று நாம் அறிந்துள்ளதைப் பார்க்கையில், திரைப்பட பிம்பங்களை நிஜ வாழ்க்கையில் எதிர்பார்ப்பதைவிட மனசாட்சிக்கு பயந்த, குறைந்தபட்ச நியாய/ கடமை உணர்வு கொண்ட, அதே நேரம் யதார்த்தத்தை மீறிச் செல்லும் துணிவு இல்லாத, தனக்கு பாதிப்பில்லாமல் முடிந்த அளவு நன்மை செய்ய வேண்டும் என்றெண்ணும் ஏட்டையா போன்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் இருந்தால்கூட போதும் என்றுதான் தோன்றும். என்ன செய்ய, இதுவும் ஒரு சமரசம்தான்.