Monday, August 31, 2015

ஆலிஸின் பதிப்புப் பயணத்தின் சாகஸ நிகழ்வுகள்

பதாகை இதழில் வெளிவந்தது - (http://padhaakai.com/2015/08/25/the-two-alices/)
--------------------
பெரிதும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட, ஹார்பர் லீயின் “Go Set a Watchman” நாவல் வெளிவந்து ஒரு மாதம் ஆகியுள்ள நிலையில், அதன் உள்ளடக்கம் சார்ந்த விமர்சனங்களுக்கு இணையாக/ அதிகமாகவும்கூட, அதை “To Kill a Mockingbird” நாவலின் தொடர்ச்சியாக (sequel)  மட்டுமே அணுகிச்  செய்யப்படும் விமர்சனங்களும் உள்ளன. பல ஆண்டுகளாக மக்கள் மனதில் பதிந்துள்ள, அவர்கள் மிகவும் அன்பு செலுத்தும் பாத்திரங்கள் இன்னொரு பரிமாணத்தில் தோற்றமளிக்கும்போது ஏற்படும் ஏமாற்றம்/ கோபம் இந்த விமரிசனங்களில் வெளிப்படுகின்றன..
To Kill a Mockingbird” நாவலின் காலத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தைக் கொண்டது, அதன் பாத்திரங்கள் இதிலும் வருகிறார்கள் என்பதைத் தவிர “Go Set a Watchman”  உண்மையான “தொடர்ச்சி/ sequel” அல்ல என்ற புரிதலே, உணர்ச்சிவசப்பட்டு விமர்சிப்பதை தடுத்து, தனி/ standalone அல்லது ‘companion piece’ என்ற அளவில்வாட்ச்மேன் நாவலின் குறைநிறைகளைச்  சமநிலையோடு அணுகச் செய்யும். . அதுவே நாவலுக்கு நியாயம் செய்வதாகவும் இருக்கும்
Go Set a Watchman” தான் ஹார்பர் லீயால் முதலில் எழுதப்பட்டு, பின்பு  பதிப்பாசிரியரின் ஆலோசனைகளின் பேரில், முற்றிலும் புதிய/ வேறுபட்ட நாவலான  “To Kill a Mockingbird“ஆக உருவாகி, அது வெளிவந்து  இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து இப்போது மூலவடிவில் வெளிவந்துள்ளது என்பது பதிப்பு வரலாறு. ஒரு நாவல் முற்றிலும் வேறொன்றாக மாறும் ரசவாதத்தை இங்கு காண்கிறோம்.
எழுத்தாளர் ஒருவருக்கு எழுத ஆரம்பிக்கும்போது இருந்த இலக்கிற்கும், அவர் வந்தடையும் இடத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசம், இறுதி வடிவை அடையும் வழியில்  ஏற்படும் திருப்பங்கள் என ஒவ்வொரு படைப்பின் பயணமும் தனித்துவம் கொண்டது.
book0-firstimage
Alice’s Adventures in Wonderland”  நாவலின் முன்னுரையில் அதற்கான விதை விழுந்த நிகழ்வைப் பற்றி லூயிஸ் கரோல்,
“All in the golden afternoon
Full leisurely we glide;
For both our oars, with little skill,
By little arms are plied,
While little hands make vain pretence
Our wanderings to guide.
Ah, cruel Three! In such an hour,
Beneath such dreamy weather,
To beg a tale of breath too weak
To stir the tiniest feather!
Yet what can one poor voice avail
Against three tongues together?
Imperious Prima flashes forth
Her edict “to begin it”—
In gentler tones Secunda hopes
“There will be nonsense in it!”—
While Tertia interrupts the tale
Not more than once a minute.
…”
என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்த ஆரம்பத்திலிருந்து அதன் பதிப்புப் பயணத்தை நாம் பின்தொடரும்போது, அதுவும் பல திருப்பங்களை/ மாற்றங்களை உள்ளடக்கியதாக இருப்பது தெரிகிறது.
சோம்பலான மதியப்பொழுதைக் கழிக்க, தான் வாய்மொழியாகச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை பின்னர் அடையப்போகும் இறுதி வடிவை, பல தலைமுறைகள் கடந்தும் தொடரப்போகும் அதன் தாக்கத்தை கரோல் உணர்ந்திருக்க மாட்டார்.  (கடுங்குளிர் வாட்ட, மேரி ஷெல்லி மற்றும் உடன் இருந்தவர்கள் வெளியே எங்கும் போக முடியாத சூழலில், அவர்கள் விளையாட்டாக பேய்க்கதைகள் எழுதப்போக, அதனால் உருவான ஷெல்லியின் “Frankenstein“ஐ இங்கு நினைவுகூரலாம்). படகுப் பயணத்தில் நிகழ்ந்த வாய்மொழிக் கதைசொல்லல் சம்பவம் நடந்து சில மாதங்கள் கழித்து  “Alice’s Adventures Under Ground” என்ற படைப்பின் பிரதியை அதன் நாயகி “Alice Lindell“க்குத் தருகிறார் கரோல். பின்னர் அதைத் திருத்தி எழுதி, கதை உருவான அந்த மதியப்பொழுதுக்கு மூன்றாண்டுகள் கடந்தபின் “Alice’s Adventures in Wonderland” நூல் வெளியாகிறது. இது இந்நூலின் சுருக்கமான பதிப்பு வரலாறு.
ஒரு குழந்தையின் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்ய அந்தக் கணமே உருவான கதைக்கருவை (…in a desperate attempt to strike out some new line of fairy-lore,I had sent my heroine straight down a rabbit-hole without the least idea what to happen afterwards..” என்று ” ‘Alice’ on the stage” கட்டுரையில் லூயிஸ் கரோல் குறிப்பிடுகிறார்),  சற்று விரித்து எழுதிய பிரதியையும், பிறகு அதன் சாத்தியங்களை உணர்ந்து விரிவாக்கிய பிரதியையும் தரத்தில் ஒப்பிடுவதோ அல்லது அவற்றிற்கிடையே உள்ள அனைத்து வித்தியாசங்களையும் பட்டியலிடுவதோ இங்கு நோக்கமல்ல. ஆனால் இரண்டுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளை ஒரு குறுக்குவெட்டு பார்வையில் பார்ப்பது எழுத்தாளர்களின் மனம் எவ்வாறு வேலை செய்கிறது, எப்படி திருகித் திருகி தன் படைப்பை செழுமைப்படுத்த முயன்றுகொண்டே இருக்கிறது என்பது குறித்த சில புரிதல்களைத் தரக்கூடும்.
கரோல் தானே எழுதி ஓவியங்களும் வரைந்து, வெளிக்கொணர்ந்த “‘The Rectory Umbrella” என்ற பத்திரிக்கையின், அட்டை ஓவியத்தில்
carroll.rectoryumbrella
ஆறு தீய குணங்கள்/ உணர்வுகள், மேலே இருந்து வீசப்பட, விகடம்/ கவிதை/ வேடிக்கை/ கதைகள்/ புதிர்கள்  போன்ற நேர்மறை உணர்வுகளாலான குடையை கவசமாகக் கொண்டு அவற்றை எதிர்கொள்கிறார் ஒருவர். இரு ஆலிஸ் நாவல்களும் இந்த நேர்மறை குணங்களைக் கவசமாகக் கொண்டு இந்தப் பணியைச் செய்கின்றன என்றாலும், “Alice’s Adventures Under Ground“ல் கதைசொல்லலின் வீர்யமே, அதிலுள்ள கற்பனையின், வலுவின் ஈர்ப்பே பிரதான அம்சமாக உள்ளது. குழந்தையை மகிழ்ச்சியடையச் செய்ய முனையும் கதைசொல்லியே எங்கும் வியாபித்திருக்கிறார். “Alice’s Adventures in Wonderland”  நாவலில், தர்க்கம், விடுகதைகள், வார்த்தை விளையாட்டு, குழந்தைகளைக் கவரும் அதிசய நிகழ்வுகள் என கதைசொல்லிக்கு இணையாக, எழுத்தாளரும், தர்க்கவியலாளரும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறார்கள்.
இரண்டு நூல்களுக்கும் உள்ள மாற்றங்களை முதல் நூலில் எழுதிய பகுதிகளைச் செழுமைப்படுத்துதல், அப்படி திருத்தி எழுதிய நூலில்  புதிதாக சில நிகழ்வுகளை/ பாத்திரங்களைச் சேர்த்தல் என்றும் பிரித்துப் பார்க்கலாம்.
மிகவும் சிறிய உருவமாகச் சுருங்கிவிடும் ஆலிஸ், தன் உருவம் அதற்கு நேர்மாறாக பெரிதாக இருந்தபோது சிந்திய கண்ணீரிலேயே மூழ்க ஆரம்பித்து, ஒரு எலி மற்றும் சில பறவை இனங்களுடன் அதில் நீந்தி வெளிவருகிறாள். “Alice’s Adventures Under Ground” நூலில், நீந்தி வெளிவந்தபின் அவர்கள் அனைவரும் கதகதப்பான அடுப்பின் முன் அமர்ந்து நனைந்த தங்கள் ஆடைகளை உலர்த்திக் கொள்கிறார்கள். கண்ணீரிலேயே ய நீந்துவது என்ற அதிசயக்காட்சிக்குப்பின் நடக்கும் இந்த உலர்த்தல் சம்பவம் அதிக சுவாரஸ்யமில்லாத, உப்புசப்பில்லாத ‘anti-climatic’   நிகழ்வாக உள்ளது.
இதை “Alice’s Adventures in Wonderland“ல் கரோல் மாற்றுகிறார். உடைகளை உலர்த்த Dodo பறவை, ‘Caucus-race’   என்பதே சரியான வழி என்கிறது. அது என்ன ‘Caucus-race’? வட்ட வடிவைப் போன்ற போட்டிக் களம், அதில் ஒன்று /இரண்டு என்றெல்லாம் யாரும் சொல்லாமல் அனைவரும் தாங்கள் நினைத்தபோது, நினைத்தபடி அங்குமிங்கும் ஓட ஆரம்பிக்கிறார்கள். .இது என்ன ஓட்டம் என்று எண்ணலாம், ஆனால் கொஞ்ச நேரத்தில் அனைவரின் உடைகளும் உலர்ந்து விட்டதே, அது போதாதா? ஆலிஸ், எலி மற்றும் பல பறவை இனங்கள் அங்குமிங்கும் ஓடித்திரியும் காட்சியை கற்பனை செய்யுங்கள். இதில் யார் வெற்றி பெற்றார் என்று எப்படி அறிவிக்க? எல்லோரும் வென்றவர்கள், அனைவருக்கும் பரிசு கொடுக்க வேண்டும் என்று Dodo பறவை தீர்ப்பளிக்கிறது. கண்ணீரில் மூழ்கி நீந்திய நிகழ்விற்குப்பின் இப்படிப்பட்ட பந்தயமும், அதன் வெற்றியாளரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதமும், பரிசு வழங்குதலும்தான் பொருத்தமான முடிவாக இருக்கும் அல்லவா?
இன்னொரு இடத்தில் மிக உயர்ந்த மரத்தின் உச்சிவரை ஆலிஸின் கழுத்து நீண்டுவிட, அங்கு கூடு கட்டி இருக்கும் புறா, ஆலிஸைப் பார்த்து தான் இட்ட முட்டைகளைத் தின்ன வந்திருக்கும் பாம்பு என்று நினைத்துக் கொண்டு கத்துகிறது. தான் பாம்பு அல்ல என்று ஆலிஸ் சொல்ல, அதை புறா நம்ப மறுக்க,  கொஞ்சம் நகைச்சுவையோடு கூடிய இந்த உரையாடல்  “சென்று விடு” என்று புறா கடுப்புடன் கூறுவதுடன் “Alice’s Adventures Under Ground”ல் முடிகிறது. இதே நிகழ்வை “Alice’s Adventures in Wonderland“ல்
“A likely story indeed!” said the Pigeon, in a tone of the deepest contempt. “I’ve seen a good many little girls in my time, but never one with such a neck as that! No, no! You’re a serpent; and there’s no use denying it. I suppose you’ll be telling me next that you never tasted an egg!”
“I have tasted eggs, certainly,” said Alice, who was a very truthful child; “but little girls eat eggs quite as much as serpents do, you know.”
“I don’t believe it,” said the Pigeon; “but if they do, why then they’re a kind of serpent: that’s all I can say.”
This was such a new idea to Alice, that she was quite silent for a minute or two, which gave the Pigeon the opportunity of adding “You’re looking for eggs, I know that well enough; and what does it matter to me whether you’re a little girl or a serpent?”
என்று இன்னும் விரிவாக எழுதுகிறார் கரோல். சிறுமிகள் முட்டை சாப்பிட்டால், அவர்களும் ஒரு விதத்தில் பாம்புதான் என்றும், நீ முட்டையைத் தேடுகிறாய், எனவே நீ பாம்பாக இருந்தால் என்ன பெண்ணாக இருந்தால் என்ன என்று புறா பேசும்  இறுதி இரு பத்திகளில்,  நகைச்சுவையோடு, தர்க்கத்தையும் (புறாவின் பார்வையில் அதன் வாதம் மிகவும் சரியானதுதான் இல்லையா?) கரோல் இணைப்பது இந்த  நிகழ்வை இன்னொரு தளத்திற்கு கொண்டு செல்கிறது.
“Alice’s Adventures in Wonderland” நூலில் “Pig and Pepper“, “A Mad Tea Party” என்ற இரு புது அத்தியாயங்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன. மிளகாய் அதிகமாக உபயோகிக்கும், பாத்திரங்களைத் தூக்கி எறியும் சமையல்காரி, குழந்தையைத் தாலாட்டும் சீமாட்டி, பின்பு பன்றிக்குட்டியாக மாறும் அந்தக் குழந்தை, என விசித்திரப் பாத்திரங்கள் உலா வரும் “Pig and Pepper” அத்தியாயத்தில், காது வாயளவு நீளுமளவிற்கு இளித்துக்கொண்டிருக்கும் Cheshire பூனை மெதுமெதுவாக, வாலிலிருந்து மறைய ஆரம்பித்து இறுதியில் அதன் புன்னகை மறையும்போது, முற்றிலும் காணாமல் போவது மற்ற அனைத்து பாத்திரங்களிடமிருந்தும்/ நிகழ்வுகளிடமிருந்தும் தனித்து நிற்கிறது. மறைவது ஒரேயடியாக நிகழாமல், வாலிலிருந்து மறைய ஆரம்பிப்பது  மட்டுமேகூட ஒரு வித்தியாச நிகழ்வாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அதன் இறுதியில், “”…and ending with the grin, which remained some time after the rest of it had gone.” என்று கரோல் முடிக்கும்போது மனதில் தோன்றும் படிமம் (“புன்னகை” என்பதைத் தனி காட்சி பிம்பமாக கற்பனை செய்ய முயல்வது) ) மனதைக் கிளர்த்தக்கூடியது.
அந்தப் பூனையை ஏன் ‘Cheshire‘ பூனை என்று கரோல் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும்? அது எந்த வகை/ இடம் சார்ந்த பூனையாகவும் இருந்திருக்கலாம், எதுவாக இருந்தாலும், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறையத்தானே போகிறது? Cheshire என்ற இடத்தில் வாழும் பூனைகளின் சிரிப்பை பற்றி இங்கிலாந்தில் முன்பே ஓரளவுக்கு புழக்கத்தில் இருந்த வழக்காறுகளின் அடிப்படையில் ‘Cheshire’ என்பதற்கு அழுத்தம் கொடுக்கிறார் கரோல். இந்தப் பதத்தை கரோல் உருவாக்கவில்லை என்றாலும், இந்த நூலில் அதை உபயோகித்த விதமே “Cheshire” பூனையின் சிரிப்புடன் ஒப்பீடு செய்யும்  “Grin like a Cheshire  cat” போன்ற சொற்றொடர்கள் பெருமளவுக்கு உபயோகத்தில் வரக் காரணமாக இருந்தது.
cheshire cat
smile of the cheshire cat
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறையும் பூனை

காலம் பற்றிய உரையாடல், அதை வேகமாக போகச் செய்வது அல்லது நிறுத்துவது, அப்படிச் செய்வதில் உள்ள நடைமுறைச் சங்கடங்கள் இவற்றைப் பற்றிய உரையாடல்களைக் கொண்ட “A Mad Tea Party” அத்தியாயம், தலைப்புக்கு ஏற்றார்போல், வார்த்தை விளையாட்டு, புதிர்கள், புதிரான தர்க்கங்கள் இவற்றின் பித்து நிலையில் இயங்கும் நிகழ்வுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அதிலும் ஒரு ஒழுங்கைத் தக்க வைத்துக்கொள்கிறது, அல்லது வாசகனை அதில் ஒருஒழுங்கைத் தேடச்செய்கிறது.
கதைசொல்லலில் கரோல் செய்யும் தர்க்கரீதியான புதிர்/ வார்த்தை விளையாட்டைப் பார்க்கலாம்-
The Hatter opened his eyes very wide on hearing this; but all he SAID was, `Why is a raven like a writing-desk?’
`Come, we shall have some fun now!’ thought Alice. `I’m glad they’ve begun asking riddles.–I believe I can guess that,’ she added aloud.
`Do you mean that you think you can find out the answer to it?’ said the March Hare.
`Exactly so,’ said Alice.
`Then you should say what you mean,’ the March Hare went on.
`I do,’ Alice hastily replied; `at least–at least I mean what I say–that’s the same thing, you know.’
`Not the same thing a bit!’ said the Hatter. `You might just as well say that “I see what I eat” is the same thing as “I eat what I see”!’
`You might just as well say,’ added the March Hare, `that “I like what I get” is the same thing as “I get what I like”!’
`You might just as well say,’ added the Dormouse, who seemed to be talking in his sleep, `that “I breathe when I sleep” is the same thing as “I sleep when I breathe”!’
ஆலிஸ் சாதாரணமாக ஒன்றைச் சொல்லப்போக அதை பிடித்துக் கொண்டு அவரை March Hare/ Hatter இருவரும் வார்த்தை விளையாட்டில் படுத்தி எடுப்பதில் (அவர்களைப் பொருத்தவரை நியாயமான கேள்விகளில், ஆலிஸின் பார்வையில் விதண்டாவாதத்தில்!!) காணலாம்.
கதைசொல்லலின் நிகழ்வுகள், புதிர்/ தர்க்க விளையாட்டுகள், இவற்றில் அவர் செய்யும் செம்மைப்படுத்துதலோடு, எழுத்தாளனாக தன் உரைநடையையும் செப்பனிடுவதை,  தான் கண்ட கனவைக் குறித்து தன் சகோதரியிடம் சொல்லிவிட்டு தேநீர் அருந்த ஆலிஸ் செல்ல, அப்போது அவர் சகோதரி காணும் பகற்கனவை விவரிக்கும் இரு நூல்களின் இறுதிப் பகுதி உணர்த்துகிறது.
முதலில் “Alice’s Adventures Under Ground
But her sister sat there some while longer, watching the setting sun, and thinking of little Alice and her Adventures, till she too began dreaming after a fashion, and this was her dream:
She saw an ancient city, and a quiet river winding near it along the plain, and up the stream went slowly gliding a boat with a merry party of children on board–she could hear their voices and laughter like music over the water–and among them was another little Alice, who sat listening with bright eager eyes to a tale that was being told, and she listened for the words of the tale, and lo! it was the dream of her own little sister. So the boat wound slowly along, beneath the bright summer-day, with its merry crew and its music of voices and laughter, till it passed round one of the many turnings of the stream, and she saw it no more.
Then she thought, (in a dream within the dream, as it were,) how this same little Alice would, in the after-time, be herself a grown woman: and how she would keep, through her riper years, the simple and loving heart of her childhood; and how she would gather around her other little children, and make their eyes bright and eager with many a wonderful tale, perhaps even with these very adventures of the little Alice of long-ago: and how she would feel with all their simple sorrows, and find a pleasure in all their simple joys, remembering her own child-life, and the happy summer days.
 இப்போது “Alice’s Adventures in Wonderland”
But her sister sat still just as she left her, leaning her head on her hand, watching the setting sun, and thinking of little Alice and all her wonderful Adventures, till she too began dreaming after a fashion, and this was her dream:–
First, she dreamed of little Alice herself, and once again the tiny hands were clasped upon her knee, and the bright eager eyes were looking up into hers–she could hear the very tones of her voice, and see that queer little toss of her head to keep back the wandering hair that WOULD always get into her eyes–and still as she listened, or seemed to listen, the whole place around her became alive the strange creatures of her little sister’s dream.
The long grass rustled at her feet as the White Rabbit hurried by–the frightened Mouse splashed his way through the neighbouring pool–she could hear the rattle of the teacups as the March Hare and his friends shared their never-ending meal, and the shrill voice of the Queen ordering off her unfortunate guests to execution–once more the pig-baby was sneezing on the Duchess’s knee, while plates and dishes crashed around it–once more the shriek of the Gryphon, the squeaking of the Lizard’s slate-pencil, and the choking of the suppressed guinea-pigs, filled the air, mixed up with the distant sobs of the miserable Mock Turtle.
So she sat on, with closed eyes, and half believed herself in Wonderland, though she knew she had but to open them again, and all would change to dull reality–the grass would be only rustling in the wind, and the pool rippling to the waving of the reeds–the rattling teacups would change to tinkling sheep- bells, and the Queen’s shrill cries to the voice of the shepherd boy–and the sneeze of the baby, the shriek of the Gryphon, and all thy other queer noises, would change (she knew) to the confused clamour of the busy farm-yard–while the lowing of the cattle in the distance would take the place of the Mock Turtle’s heavy sobs.
Lastly, she pictured to herself how this same little sister of hers would, in the after-time, be herself a grown woman; and how she would keep, through all her riper years, the simple and loving heart of her childhood: and how she would gather about her other little children, and make THEIR eyes bright and eager with many a strange tale, perhaps even with the dream of Wonderland of long ago: and how she would feel with all their simple sorrows, and find a pleasure in all their simple joys, remembering her own child-life, and the happy summer days.
how she would feel with all their simple sorrows, and find a pleasure in all their simple joys, remembering her own child-life, and the happy summer days.
 நிகழ்காலத்தில் எதிர்காலம் குறித்த பகற்கனவு, கனவில் காணும் எதிர்காலத்தில், கடந்த காலம் (அதாவது நாவலின் நிகழ்காலம்) பற்றிய நினைவுகள் /ஏக்கம் (how she would feel with all their simple sorrows, and find a pleasure in all their simple joys, remembering her own child-life, and the happy summer days. என்ற பகுதி இரண்டு நூல்களிலும் மாறவில்லை), இந்தப் பத்திகள் சொல்லும் செய்தியின் பிரதான அம்சம் பொதுவானது, அதைச் சொல்லும் விதத்தில்தான் வித்தியாசம் உள்ளது. “Alice’s Adventures Under Ground“ன் இறுதிப் பகுதி ‘ஏக்கம்’ என்ற உணர்வில் மட்டும் நின்று விடுகிறது.
Alice’s Adventures in Wonderland” ன் இறுதிப் பகுதியில்,  மொத்த நாவல் குறித்த capsuleஐ-  சம்பவங்கள் அனைத்தையும் ஆரம்பிக்கும் முயல் முதல், அழும் குழந்தை, போலி ஆமை- வேகவேகமாக மறையும் காட்சித் துண்டுகளாக விவரிக்கும் அதே நேரத்தில், அந்த பகற்கனவின் காட்சி பிம்பங்களுக்கான நிஜ வாழ்க்கை விளக்கங்களையும் தருவது (…the grass would be only rustling in the wind, and the pool rippling to the waving of the reeds–the rattling teacups would change to tinkling sheep- bells…),  கனவும் நனவும் முயங்கும், எல்லைகள் எதுவென்று எளிதில் கண்டறிய முடியாத மாயவெளியை உருவாக்கி, வாசகனின் புலன்களை கிளர்த்துகிறது.
ஆலிஸ் இந்த எல்லைகளைப் பிரித்தறிய முடியாதவளாக, தன் கனவின் சாகச நிகழ்வுகளில் முற்றிலும் துய்க்கிறார். ஆலிஸின் சகோதரி
“So she sat on, with closed eyes, and half believed herself in Wonderland, though she knew she had but to open them again, and all would change to dull reality”
என்று அந்த எல்லைகளை உணர்ந்திருந்தாலும் “dull reality”ஐ குறிப்பிடுவது மெய்ம்மையின் போதாமையையும், அதன் வெற்றிடங்களை நிரப்பும் மாற்று-மெய்ம்மையின் ஆற்றலையும், எப்போதும் தன்பால் மனிதர்களை ஈர்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த ஆற்றலின் வசீகரத்தையும் உணர்த்துகிறது.
“dull reality”ஐ சிறிது நேரமேனும் மறக்கச் செய்யும்,  அதிசய நிகழ்வுகள், வார்த்தை/ மொழி விளையாட்டு, புதிர்கள் இவற்றின் கச்சிதமான ஒத்திசைவோடு இருப்பதாலேயே, அனைவருக்கும் தேவைப்படும் “The Rectory Umbrella”வில் புகலிடம் தருவதாலேயே வெறும் சிறார் இலக்கியமாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், அனைவரையும் (அன்றாட வாழ்வின் அலுப்பைத் தன் தங்கையின் கனவில் மறக்கும் ஆலிஸின் சகோதரி முதல் உதாரணம்) ஆலிஸின் சாகசங்கள் இன்றும் ஈர்க்கின்றன.
பின்குறிப்பு:
  1. 1865-1866 “Alice’s Adventures in Wonderland” முதல்/ இரண்டாவது பதிப்பு வந்த பிறகும் 1897 வரை, பிரதியில் அவர் மாற்றங்கள் செய்து வந்ததாக தெரிகிறது. பெரும்பாலும் punctuation, எழுத்துப் பிழைகளைக் களைவது என இவை இருந்திருக்கின்றன என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். எது எப்படியோ, தன் படைப்பைச் செப்பனிடுவதில் கரோலுக்கு இருந்த தீராக் காதலை இது குறிக்கிறது.
  2. Alice’s Adventures Under Ground” பிரதிக்கு, தானே ஓவியம் வரைந்த கரோல், “Alice’s Adventures in Wonderland“க் Tenniel என்ற ஓவியரை வரையச் செய்கிறார். Tenniel ஓவியங்கள் வரைந்து கொடுக்கிறார். முதல் பதிப்புக்கு பிரதிகள் அச்சாகி விட்டன. இந்த நிலையில் Tenniel தான் வரைந்ததில் முழு திருப்தி இல்லை என்று சொல்ல, கரோல் அந்தப் பிரதிகளை ரத்து செய்கிறார். பின்னர் Tennielக்கு திருப்தி தரும் வகையில் ஓவியங்கள் வரையப்பட்டபின் மீண்டும் அச்சிடப்படுகின்றன. Tennielன் பூரணத்துவத்திற்கான அர்ப்பணிப்பு இதில் ஒருபக்கமென்றால் .நூலின் எழுத்தாளனான/ செலவு செய்து பதிப்பை அச்சிடும் தனக்கு ஓவியரின் ஓவியங்கள் திருப்தி அளித்தாலும், ஓவியர் திருப்தி அடையவில்லை என்பதற்காக, பணம் இழந்தாலும் சரி என்று ஒரு பதிப்பையே ரத்து செய்த கரோலின் அர்ப்பணிப்பு இன்னொரு பக்கம். இதைக் கேள்விப்படும்போது, அவர் 1897 வரை பிரதியில் மாற்றம் செய்து வந்தார் என்ற செய்தி வியப்பளிப்பதில்லை.
ஆலிஸ் தன் கண்ணீரில் நீந்தும் நிகழ்வைச் சுட்டும் இரு ஓவியங்கள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன. இதிலும் கரோல் வரைந்த ஓவியத்திற்கும்,  Tenniel வரைந்ததற்கும் வித்தியாசம் உள்ளது.
carrol
(Alice’s Adventures Under Groundல் கரோல் வரைந்த ஓவியம்.)
tenniel
(Alice’s Adventures in Wonderlandல்  Tenniel வரைந்த ஓவியம்.)
  1. 1897 வந்த – கரோல் செய்த இறுதி மாற்றங்கள் உள்ள பதிப்பை ஆதாரமாகக் கொண்டு ‘Hugh Haughton’ பதிப்பித்த “Penguin” பதிப்பிலிருந்து (இந்த நூலில் “Alice’s Adventures in Wonderland” /”Alice’s Adventures Under Ground”/”Through the Looking-Glass” மூன்றும் உள்ளன), இந்தக் கட்டுரையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள உரையாடல்கள்/ நிகழ்வுகளின் வர்ணனைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன .

Monday, July 13, 2015

இஸ்மாயில் கதாரே - Ismail Kadare -The General of the Dead Army

பதாகை இதழில் வெளிவந்தது - (http://padhaakai.com/2015/07/05/the-general-of-the-dead-army/)
---------------------
இலியட்டின் இறுதிப் பகுதியில், ட்ராயின் மன்னர் ப்ரயம் (Priam), தன் மகன் ஹெக்டரின் உடலை மீட்க அவனைப் போரில் கொன்ற அக்கிலீஸிடமே யாசகம் கேட்க வருகிறார். பெரும் மீட்புப் பொருளைக் கொடுத்து ஹெக்டரின் உடலை மீட்டு 9 நாட்கள் துக்கம் அனுசரித்தபின் 10வது நாள்,
At last,
when young Dawn with her rose-red fingers shone once more,
the people massed around illustrious Hector’s pyre…
And once they’d gathered, crowding the meeting grounds,
they first put out the fires with glistening wine,
wherever the flames still burned in all their fury.
Then they collected the white bones of Hector –
all his brothers, his friends-in-arms, mourning,
and warm tears came streaming down their cheeks.
They placed the bones they found in a golden chest,
shrouding them round and round in soft purple cloths.
They quickly lowered the chest in a deep, hollow grave
and over it piled a cope of huge stones closely set,
then hastily heaped a barrow, posted lookouts all around
for fear the Achaean combat troops would launch their attack
before the time agreed. And once they’d heaped the mound
they turned back home to Troy, and gathering once again
they shared a splendid funeral in Hector’s honor,
held in the house of Priam, kind by will of Zeus.
And so the Trojans buried Hector, breaker of horses.
என்ற உணர்ச்சிகர நிகழ்வோடு இலியட் முடிகிறது.
ஹெக்டர் இளவரசன் என்பதால் இத்தகைய பிரமாண்டமான இறுதிச் சடங்கு நடந்தது என்றோ ஹோமர் ஒரு உச்ச நிகழ்வோடு தன் காவியத்தை முடிக்க இப்படி விவரித்தார் என்றோ சொல்ல முடியுமா?
“.. I deserve more pity…..
I have endured what no one on earth has ever done before –
I put to my lips the hands of the man who killed my son.”
என்று ப்ரயம் அக்கிலீஸிடம் மன்றாடும்போது அவர் ட்ராயின் மன்னர் அல்லர், தான் மரணமடைவதற்கு முன்பே தன் மகன் இறந்த சோகத்தைத் தாள இயலாமல் கதறும் ஒரு தந்தை மட்டுமே.
ஒருவன் சிப்பாயோ, தளபதியோ அல்லது அரசனோ, போர்க்களத்தில் அவன் வீழ்ந்தபின் அவன் உடலை ராணுவத்தில் அவன் படிநிலைக்கேற்ற வகையில் எளிமையாகவோ பிரமாண்டமாகவோ அடக்கம் செய்வது என்பது தொன்றுதொட்டு வரும் ஒரு சடங்கு. ஆனால் வீழ்ந்த வீரனுக்குச் செலுத்தப்படும் மரியாதையில் எந்த பாகுபாடும் இருப்பதில்லை. இறந்த வீரனின் உடலை இழிவுபடுத்துவது என்பது, அவனுக்கு இழைக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய அவமரியாதையாக, போர் அறத்தை மீறும் படுபாதகச் செயலாக இன்றும் கருதப்படுகிறது. போரில் வீழ்ந்த அனைத்து வீரர்களின் உடல்களையும் கண்டுபிடிக்க முடியாத யதார்த்தச் சூழலில் “Tomb of the Unknown Soldier” என்றழைக்கப்படும் கூட்டு நினைவுச் சின்னங்கள் பல தேசங்களில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் உடல் கிடைக்காதவரை, வீரனின் குடும்பத்தாருக்கு ஒரு முடிவு (closure)கிடைப்பதில்லை, அவனை இழந்த சோகம் இருப்பினும், பிறந்த மண்ணில் அவனைச் சார்ந்தவர்களுடன் அவனை அடக்கம் செய்வது என்பது ஒருவித ஆறுதலைத் தரக்கூடியதாக இருக்கிறது.
இந்தப் பின்புலத்தில் இஸ்மாயில் கதாரேவின் (Ismail Kadare) ‘The General of the Dead Army‘ என்ற நாவலை நாம் வாசிக்கலாம். இரண்டாம் உலகப் போரில் அல்பேனியாவில் இறந்த இத்தாலிய வீரர்களின் கல்லறைகளை/ அவர்கள் புதைக்கப்பட்ட இடத்திலிருக்கும் சடலங்களில் எஞ்சியவற்றை 20 ஆண்டுகள் கழித்து மீட்டு மீண்டும் இத்தாலிக்கு கொண்டு செல்ல பணிக்கப்பட்டுள்ள பெயரிடப்படாத ராணுவ படைத்தலைவர் ஒருவரின் எத்தனத்தை இந்த நாவல் விவரிக்கிறது. ‘தளபதி’ என்றவுடன், மார்குவஸ் படைப்புக்களில் வரும் பல சாதனைகளை புரிந்து- பிறகு சர்வாதிகாரியான தளபதியை நினைவு கூற வேண்டாம்.
இரண்டாம் உலகப் போரில் ‘ஆப்ரிக்காவில்’ போரில் ஈடுபட்டார் என்பததைத் தவிர நம் ‘படைத்தலைவர்’ குறித்து கதாரே அதிகம் சொல்வதில்லை. இந்தக் குழுவின் தலைவர் வேறொரு துறையின் அதிகாரியாகவும் (bureaucrat) இருந்திருக்கக்கூடும். ராணுவம் சார்ந்த விஷயம் என்பதால் ராணுவத்தினரே தலைமையேற்க வேண்டுமென்றால், இந்தப் பாத்திரம் ஒரு கர்னலாகவோ, ப்ரிகேடியராகவோ இருந்திருக்கலாம். அல்பேனியாவில் இத்தாலியர்கள் அடைந்த தோல்வி படைத்தலைவரை இன்னும் வருத்திக் கொண்டிருக்கிறது, அப்போதிருந்த தளபதிகள் மீது அவருக்கு மதிப்பு இல்லை, அவர்கள் தம் வீரர்களைச் சரியாக வழிநடத்தவில்லை என்றும், தான் இங்கு நடந்த போரில் பங்கு பெற்றிருந்தால், அவர்களைவிட திறமையாக படைகளை நடத்தி இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறார் . எனவே, தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொறுப்பின் கனத்தை உணரும் அதே நேரத்தில், அதை தூய்மையான ஒன்றாக, 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்களுக்கு பரிகாரமாக அவர் கருதுகிறார்.
எதிரி நாட்டில் வீழ்ந்த வீரர்களை அங்கிருந்து மீட்டு, மீண்டும் தாய் மண்ணில் அடக்கம் செய்வது என்பது அவர்களின் குடும்பத்தினருக்கு அமைதியை மட்டுமல்ல, தேசத்திற்கே ஒரு களங்கத்தைத் துடைத்த உணர்வைத் தரும். எனவே, இந்த புதிய/ வேறு வகையான படையெடுப்பிற்கு ஒரு ‘தளபதி” தானே தலைமை தாங்க வேண்டும்! நாவல் முழுதும் அல்பேனியர்களில் மிகச் சிலரைத் தவிர மற்ற (இத்தாலியர்/ அல்பேனியர்) யாருடைய பெயரும் குறிப்பிடப்படவில்லை என்பதோடு எந்தப் பாத்திரத்தின் பின்புலமும் விவரிக்கப் படுவதில்லை என்பதையும் இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம். (நாவலின்) நிகழ்காலத்தில் அவர்களின் செயல்களை மட்டும் பார்க்கும் நாம் அவர்களின் கடந்த காலம் குறித்து யூகம் செய்துகொள்ள வேண்டியதுதான். படையெடுப்பு/ போர் என்று வந்த பிறகு அனைத்தும் புள்ளிவிபரமாக மாறி விடும் நிலையில்தான் ‘தளபதி’ மற்றும் பலரின் பெயரைப் குறிப்பிடாமல் இருப்பதற்கும், யாருடைய பின் புலத்தைப் பற்றியும் அதிகம் சொல்லாமல் இருப்பதற்கும் கதாரே முடிவு செய்திருக்கக் கூடும்.
பெருமித உணர்வுடன் பணியை ஏற்றுக்கொள்ளும் படைத்தலைவர், இது இறந்தவர்களின் சடலங்களில் எஞ்சியுள்ள எலும்புக்கூடுகளை கொண்டு வரும் வேலை மட்டுமல்ல என்பதை விரைவில் – அல்பேனியாவிற்கு பயணிக்கும் முன்பே- புரிந்து கொள்கிறார். ஏனென்றால் ஒரு வீரனின் மறைவுக்குப் பின் ஒரு குடும்பத்தின் வீழ்ச்சியும் உள்ளது. இறந்தவர் குறித்த இறுதியான முடிவுரை எழுத முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளவர்கள் / ஒருவாறு ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் மனதில், இறுதி மரியாதை செய்யவேண்டும் என்ற ஆசை, அவரின் பயணம்/ அதன் குறிக்கோள் குறித்த செய்தியால் மீண்டும் உயிர்த்தெழுகிறது.
கணவன் போரில் இறந்தபின், இரண்டாவதாக இன்னொருவரை மணந்து, அவருக்குத் தெரியாமல் தன் முதல் கணவனைப் பற்றிய தகவல்களைக் கண்டுபிடித்து உதவுமாறு கேட்கும் பெண், கருவிலிருக்கும்போதே தந்தையை இழந்து அவர் முகம்கூட பார்த்தறியாத இளைஞன், தன் மகன் குறித்த தகவல்களைத் தருமாறு வேண்டி பேரனுடன் வரும் முதியவர், ‘Stalingrad‘ போர் முனையில் இழந்த மகனைப் பற்றி அல்பேனியாவில் தகவல் கிடைக்கும் என எண்ணுமளவுக்கு மனம் பேதலித்துள்ள தாய் என, தங்கள் மகன்/ கணவன்/ தந்தை குறித்த செய்திகளை கண்டுபிடிக்குமாறு அவரிடம் வேண்டுகோள் வைக்க அவர் வீதி தேடி வரும் கூட்டம், படைத்தலைவருக்கு தன் பணியின் பல பரிமாணங்களை உணர்த்துவதோடு, அவர் சிந்தையில் சில சஞ்சலங்களையும் உருவாக்குகின்றன.
கிருத்துவ மதகுரு ஒருவருடன் படைத்தலைவர் அல்பேனியா வந்தவுடன், வீழ்ந்தவர்களின் கல்லறைகளை/ புதைக்கப்பட்டுள்ளதாக சந்தேகப்படும் இடங்களைத் தேடும் பணி ஆரம்பிக்கிறது. ஓர் இடத்தில் தேடல், சில சம்பவங்கள்/ அனுபவங்கள், வார இறுதியில் விடுதியில் இளைப்பாறுதல், அடுத்த நாள் இன்னொரு இடத்தில் அதே தேடல், அதே போல் அல்லது புதிய சம்பவங்கள்/ அனுபவங்கள் என விரியும் பல அத்தியாயங்கள் சம்பவங்களின்/ பாத்திரங்களின் மரபார்ந்த தொடர்ச்சி கொண்டிருக்காமல் சிதறுண்ட காட்சி பிம்பங்கள் போல் முதலில் தோற்றமளிப்பது, கதாரே நாவலின் கட்டமைப்பைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை என்றோ, இப்படி சிதறுண்ட எழுத்தை அவர் தெரிந்தே தேர்ந்தெடுத்துள்ளார் என்றோ எண்ண வைக்கலாம். அதே போல், ஒரே மாதிரியான நிகழ்வுகள் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றனவே என்ற சலிப்பும் வாசகனுக்கு ஏற்படக்கூடும். ஆனால் இப்படிப்பட்ட பலவீனங்களில் சிக்காமல், போகப் போக இந்த அத்தியாயங்கள் நாவலின் உலகிற்குள்ளும் மிகச் சரியாக பொருந்தி விடுவதையும் உணர முடிகிறது.
இதற்கு, ராணுவத்தில் சேர்வதைப் பற்றிய உற்சாகம் முதலில் இருந்தாலும், பிறகு போரின் அவலத்தைக் கண்டு மனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கலைய ஆரம்பிக்க ராணுவத்தை விட்டு ஓடிப்போய், அல்பேனியர் ஒருவரின் ஆலையில் சில காலம் வேலை பார்த்த வீரனின் டைரிக் குறிப்பு பற்றிய விவரணை ஓர் உதாரணம் . ஆலை முதலாளிக்கும் அவனுக்கும் இடையில் இருந்த உறவு, அவர் மகள் மேல் இவன் கொண்ட மையல்/ காமம், எப்போது பிடிபடுவோமோ என்று எப்போதும் தொடரும் அச்சம் என ஒரு சிறுகதையாக தனியே படிக்கக்கூடிய இந்தப் பகுதி நாவலின் மையத்தை விட்டு அதிகம் விலகவும் இல்லை.
அவன் (மற்றும் பலர்) ஓடிப்போனதைப் பற்றி படைத்தலைவர் கோபம் கொண்டாலும், அதை அவமானமாகக் கருதினாலும், இந்தப் பகுதி எழுப்பும் கேள்விகள் வேறு. ஓடிப்போனவனை ஏன் அவனின் பரம எதிரியான அல்பேனியர் ஒருவர் வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்?. அவர் மிகவும் கருணை மிக்கவர் என்றோ அல்லது மிக குறைந்த கூலியில்/ வேறெங்கும் போக முடியாத வேலையாள் ஒருவனை விட மனமில்லாத தந்திரமான வியாபாரி என்றோ கருணை X இரக்கமின்மை என்ற இரட்டை நிலைக்குள் அவர் செய்கையைப் பொருத்திவிடமுடியமா என்ன? வீரனின் கல்லறைப் பெட்டியை கொண்டுத் தரும் அவரிடம்,
அவர் செயலுக்காக ஏதேனும் பணம் தர வேண்டும் என்று படைத்தளபதி சொல்லும்போது “‘I too am in his debt’, he said. ‘I didn’t pay him his last wages. Perhaps you would like me to give them to you!’” என கம்பீரமாக அந்த முதியவர் சொல்வதில் உள்ள தன்மான உணர்வை எப்படி புரிந்து கொள்ள?.
நாவலின் மையக் கருவிலேயே பொதிந்துள்ள ‘bleakness‘ நாவல் முழுதும் பரவி உள்ளது. இங்கு ‘bleak’ என்பதை ‘இருண்மையான’ அல்லது ‘கொடூரமான’ அல்லது ‘வறண்ட’ என்ற பொருளில் கொள்ளாமல், யாரும் தப்பிக்கவியலாத மோசமான சூழ்நிலையைச் சுட்டுவதாகக் கொள்ளலாம்.
இத்தாலியிலிருந்து இவர்கள் வந்ததுபோல் இன்னொரு நாட்டிலிருந்தும் தங்கள் படை வீரர்களை மீட்க வருகிறார்கள். வேறு ஏதோ இயல்பான வேலையைச் செய்பவர்கள் போல் அந்தக் குழுவின் தலைவருடனான உரையாடல், கல்லறைகளைத் தோண்டும்போது அவர்கள் உபயோகிக்கும் கிருமி நாசினி, அவற்றின் சாதக பாதகங்கள் என்று துவங்கி இருவருக்கும் வரும் துர்ககனவுகள் என நீளும்போது, அவர்கள் எவ்வளவு பேசினாலும் அவர்களிருவருக்கும் எந்தவித ஆசுவாசமும் கிடைக்காது என்ற ஆயாச உணர்வு அவர்களுக்கு மட்டுமின்றி வாசகனுக்கும் தோன்றுவது ஒரு உதாரணம். அதே நேரம் முற்றிலும் அவநம்பிக்கையை வலியுறுத்தும் நாவலும் இல்லை இது. அவ்வப்போது ஆயாசமடைந்தாலும் அதையும் மீறியே படைத்தலைவர் முன்னேறுகிறார்.
இன்னொரு நாட்டின் தேடுதல் குழு, இத்தாலி நாட்டு வீரர்களின் கல்லறைகளைச் சூறையாடி (தங்கள் நாட்டு வீரர்கள் அல்ல என்று தெரியாமலோ/ தங்கள் அரசிடம் கணக்கு காட்டவோ) கொண்டு போவது, அல்பேனிய நாட்டு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் இத்தாலிய வீரனொருவனின் கல்லறையை பழங்கால வீரனொருவன் என்று எண்ணி அருங்காட்சியகத்தில் வைப்பது என இந்த ஆயாச சூழலின் மீது அபத்த நகைச்சுவையும் விரவியுள்ளது.
இதை ஜோசப் ஹெல்லர் பாணியிலான ‘maximalism‘ , hysterical realism‘ கொண்ட அபத்த நகைச்சுவையோடு ஒப்பிட முடியாது. ஊளைச் சதையோ, அலங்காரமோ இல்லாமல் நிகழ்வுகளை விவரிக்கும் உரைநடையே நாவலில் உள்ளது. 100 டாலருக்கு கல்லறையில் உள்ள ஒரு பிணத்தைத் தருவதாக பேரம் பேசுவதை
“”Why not? I’ve got heaps. You’re a friend, I can let you have one for a hundred dollars.”
“No!”
“But I’ve got so many that height! I even got some six foot four if you want. And six foot six too. And even some seven foot! Our soldiers were taller than yours. Would you like some?”
என்று விவரிப்பதில் எந்த மிகைப்படுத்தலும் இல்லை.. சந்தையில் தினந்தோறும் நடக்கும் பேரம் போலவே இருக்கும் இந்த உரையாடல், அதன் பேரப்பொருளினாலேயே அவலச்சுவை கொண்டதாக மாறுகிறது.
அலங்காரமில்லாமல் இருந்தாலும்,
“The October night had now descended over the plain. The moon having given up its vain attempts to break through, was pouring its brightness down into the spongy layers of cloud and mist, which now seemed to have become saturated with its pale light and were slowly, gently, evenly letting it drift down onto the horizon and the vast open plain. The sky above them had acquired a fecund flow, and the horizon, the plain, the road, all seemed to be covered with pools of milky light”
போன்ற மாயத்தன்மை கூடிய காட்சிகளையும்/ நிகழ்வுகளையும் உருவாக்கும் உரைநடை நாவலில் உள்ளது.
எப்போதும் மழை பெய்து கொண்டிருக்கும் அல்லது கருமேகங்கள் சூழ்ந்திருக்கும், ஊசி போல் குத்தும் குளிர் காற்று வீசும் பீட பூமிகள், சமவெளிகள், மலைகள் என இவர்கள் கல்லறைகளைத் தேடிச் செல்லும் இடங்களின் நிலவியலும் நாவலின் ஒரு முக்கியப் பாத்திரமாக மாறி, இவ்வளவு கடினமான நிலவியலை வெற்றி கொள்வது என்பது இன்று படைத் தலைவருக்கு மட்டுமின்றி, போரின்போது இத்தாலிய வீரர்களுக்கு இதைவிட கடினமாக இருந்திருக்கும் என்ற உணர்வைத் தருகிறது.
ஓடி வந்தவர்களை வேலையாட்களாக வைத்துக் கொண்டு அடைக்கலம் கொடுத்தல், இத்தாலிய ராணுவ வீரர்கள் ரொட்டிக்காக துப்பாக்கி ரவைகளை பண்டமாற்று செய்தல் ( தாங்கள் ஆக்கிரமித்திருக்கும் மக்களுக்கே ஆயுதங்களைத் தருவது எவ்வளவு மடத்தனம் என்பதை அறியாதவர்களா அவர்கள்? இதையும் அழுத்திச் சொல்லாமல், நடந்தவற்றை மட்டும் சொல்லி அதன் அபத்தத்தை உணரச் செய்கிறார் கதாரே), பாலியல் விடுதி ஒரு கிராமத்தில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்கள் என இத்தாலியர்-அல்பேனியர் இடையிலான போர்க்கால உறவு பற்றியச் செய்திகள் பல நாவலில் உள்ளன.
இவற்றை விவரிப்பதில், குறுகிய தேசியவாதமோ/ இனவாதமோ கொண்ட, வெறுப்பை விதைக்கும் நாவலாக இது இருந்திருப்பதற்கு நிறையவே சாத்தியக்கூறுகளும், அப்படி இருப்பதை நியாயப்படுத்துவதற்கான வாதங்களும் இரண்டாம் உலகப்போரில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு பல கொடுமைகளை அனுபவித்தவர்களான அல்பேனியர்களிடமும் கதாரேவிடமும் உள்ளன. ஆனால் நாவல் முழுவதையும் இத்தாலியர்களான படைத்தலைவர் மற்றும் மதகுரு இவர்களின் பார்வையிலேயே – மதகுருவுக்கும் தாங்கள் தேடும் உயரதிகாரியின் மனைவிக்கும் ஏதோ உறவு இருப்பதாக படைத்தலைவர் எண்ணுவது, அந்தப் பெண்ணிடம் அவருக்கும் ஓர் ஈர்ப்பு உருவாவது என வரும் ஒரு சில இடங்கள் மட்டும் நாவலின் போக்கோடு ஒட்டாமல் இருக்கின்றன – சொல்வது போல் எழுதி இருப்பதால் கதாரே இதை தவிர்த்திருக்கிறார். இதற்கு அல்பேனியர்கள் கடந்த காலத்தை மறந்து விட்டோ/ மன்னித்து விட்டோ இத்தாலியர்களுடன் நெருங்கி பழக சித்தமாக உள்ளார்கள் என்று அர்த்தமில்லை.
படைத்தலைவர் மற்றும் மதகுரு செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் சந்திக்கும் மக்களின் பார்வைகள், சூசகமாக தங்கள் வெறுப்பை உணர்த்தும் முறைகள், இவற்றின் மூலமே அல்பேனியர்களின் தரப்பை அறிய முடிகிறது. ஓர் இடத்தில் முதியவர் ஒருவர் தனக்களிக்கப்பட்ட பதக்கங்கள் அனைத்தையும் குத்திக் கொண்டு இவர்களைச் சீண்டுவது போல் நின்று கொண்டிருக்கிறார். இத்தகைய சிறு நிகழ்வுகள் மூலம் அவர்களுக்கு இன்னும் போர்க் கசப்பின் கசடுகள், காயங்கள், கோபங்கள் உள்ளன என்பது தெரியவருகிறது.
நேர்மாறாக படைத்தலைவரும், மதகுருவும் அல்பேனியர்களை, வன்முறையையே வாழ்க்கை முறையாகக் கொண்ட காட்டுமிராண்டிகளாகவே பார்க்கிறார்கள். தாங்கள் அவர்கள் நாட்டை ஆக்கிரமித்ததால்தான் போர் உருவானது என்பதை உணராமல்/ ஒப்புக்கொள்ளாமல் தங்கள் வீரர்களை அவர்கள் கொன்றதைப் பற்றியே பேசுகிறார்கள்.
தன் நாட்டின் தரப்பை மட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், வாசகனின் கவனத்தை இத்தாலியர்களின் இந்த மனநிலை மீது பிரதானப்படுத்தி, சுற்றி வளைத்து அவர்களை இழிவாக கதாரே காட்டுகிறார் எனவும் ஒருவர் வாதிடக்கூடும். அதே போல் அல்பேனியர்ககளின் தரப்பு மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது என்பது முப்பரிமாணத் தன்மையை நாவலுக்கு அளிக்கவில்லை என்பதும் ஒரு பலவீனமாக சொல்லப்படலாம், அது ஒரு கோணத்தில் உண்மையும் கூட. நாவலின் மைய நோக்கம், – ஒரு அசாதாரண சூழலில் சிக்குபவனை பின்தொடர்தல் – அதைச் சார்ந்த கட்டமைப்புக்கு அல்பேனியர்களின் தரப்பு என்ன என்பது இன்னும் அதிகமாக இருந்திருந்தால் மதிப்புகூட்டலாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அவ்வாறு இல்லாதாலும் அதிகம் பாதகம் ஏற்படவில்லை.
நேரடி சம்பந்தமில்லாமல் இருந்தாலும், எந்தப் போரிலும், வன்புணர்வு செய்யப்படுவது, பாலியல் தொழிலில் தள்ளப்படுவது என துன்புறுபவர்களாக பெண்கள் இருப்பதை நாம் அறிவோம். (ஜப்பான் ராணுவத்தால் கட்டாயப்படுத்தி பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட ‘Comfort women‘ என்றழைக்கப்படும் பல நாட்டுப் பெண்கள் பற்றிய சர்ச்சைகள் – ஜப்பானில் இன்றும் அது குறித்த மறுப்பு மனநிலையைக் காண முடிகிறது – இன்னும் நடந்து வருகின்றன). அல்பேனிய கிராமம் ஒன்றில் அமைக்கப்படும் பாலியல் விடுதியினால் ஏற்படும் மாற்றங்கள் இந்த உண்மையை மீண்டும் வலியுறுத்துகின்றன.. எந்தக் காரணத்தினாலோ இந்தத் தொழிலில் தள்ளப்பட்டு, எங்கிருந்தோ வேறொரு நாட்டின் சிறு கிராமத்திற்கு வந்து, துர்மரணம் அடைந்த அந்தப் பெண்ணிற்கு இறுதியில் கிடைத்தது “For Leader and for Country” என்ற கல்லறை வாசகம்தான். அவர் கல்லறையை மீண்டும் இத்தாலிக்கு கொண்டு சென்றாலும், அவரைப் பெற்றுக்கொள்ள யார் இருப்பார்கள்?
கல்லறைகளைத் தோண்டத் தோண்ட மீளவே முடியாத துர்க்கனவின் புதைகுழியில் மூழ்கிக்கொண்டே வருவது போல் படைத்தலைவர் உணர்கிறார். ஆரம்பத்தில் வார இறுதியில் மது அருந்தி இதிலிருந்து மீள முயலும் அவர், மண்டைக்குள் ட்ரம்ஸ் வாசிப்பது போல் உணர ஆரம்பித்ததும் மதுவின் போதாமையை தெரிந்து கொள்கிறார். பிறகு தான் மீட்கும் இந்த இறந்தவர்களின் படையை தானே முன்நடத்தி எந்தப் போர்களை எப்படி சந்திக்கக்கூடும் என்று சீஸரில் ஆரம்பித்து, நெப்போலியன், உலகப் போர்கள் என பல முக்கிய போர்க்களங்களில் தன் படையை கற்பனையாக களமிறக்கி வெற்றியும் பெறுகிறார். இந்தக் கற்பனைகளில் தான் வென்று விட்டோம் என்பதைவிட , தன் படையை வெற்றி பெறச் செய்து விட்டோம் என்பதே அவருக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் தன் பணியில் வெற்றி பெறவேண்டும் என்பதைவிட, எப்படியாவது அதை சீக்கிரம் முடித்துவிட்டு நாடு திரும்ப வேண்டும் என்று எண்ண ஆரம்பிக்கிறார். அவருடைய மனநிலைக்கு காரணமில்லாமல் இல்லை. அவர்களின் தேடுதல் போது அல்பேனிய நிலம் இத்தாலியர்களை மட்டும் விழுங்கவில்லை என்று அவர் உணர்கிறார். இங்கிலாந்து வீரர் ஒருவரின் கல்லறை , இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பல காலம் முன்பு நடந்த வேறு ஏதோ போரில் மரித்தவர்களின் கல்லறைகள் என பல போர்க்களங்களின் எச்சங்கள் அவருக்கு காணக்கிடைப்பது அவரது சமநிலையைக் குலையச் செய்கிறது.
தன் பணியின் இறுதி கட்டத்தில் இருக்கும் அவருக்கு, வார இறுதியில் தான் தங்கியுள்ள ஊரில் நடக்கும் ஒரு திருமணத்தில் (அழையா விருந்தாளியாக) கலந்து கொள்ளும் ஆவல் திடீரென தோன்றுகிறது. வாழ்வின் முடிவோடு தொடர்புடைய கோரமான பணியில் இரண்டாண்டுகளாக ஈடுபட்டிருக்கும் அவருக்கும், வாழ்வின் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை ஆரம்பித்து வைக்கும் ஒரு நிகழ்விற்கும் உள்ள தொடர்புதான் என்ன? ஒரு வேளை இரண்டுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளிதான் அவரைத் தூண்டியதா?. என்ன காரணமாக இருந்தாலும் சரி, அவர் திருமணம் நடக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல, அவர் வருகையை விரும்பாவிட்டாலும் தங்கள் கலாசார மரபுப்படி வரவேற்று அமர வைக்கிறார்கள். ஆனால் அங்கும் அவர் நிம்மதியாக இல்லை.
மேளங்களின் ஓசை, அதற்கேற்ப திருமணத்திற்கு வந்தவர்களின் நடனம், பைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் முதியவர்கள், சிகரெட் புகைபிடித்துக் கொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள், பாடிக் கொண்டிருக்கும் பெண்கள், எங்கும் வியர்வை எனச் சுற்றிலும் வைரிகள்- தன் நாட்டு மக்களை கொன்றவர்கள் -மிக சந்தோஷமாக இருப்பதே அவருக்குள் ஏற்படுத்தும் கிலியை
“Now the feast seemed to him like a great organism, powerful and amorphous, breathing, moving, murmuring, dancing, and filling the whole atmosphere around him with its warm, disturbing, intoxicating breath”
என்று ஒரு surreal நிகழ்வை உருவாக்குகிறார் கதாரே. இதுவும் எந்த அலங்காரமும் இல்லாமல் ஒரு சாதாரண திருமண விவரிப்பைப் போலவே இருந்தாலும் அத்துடன் நிகழ்வில் கலந்து கொள்ளுபவர்களின் மனநிலையைக் கோர்த்து அங்கு ஒரு வினோத/ bizarre சூழலை உருவாக்குவதில் கதாரே வெற்றி பெறுகிறார்..
தாங்கள் இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கும் உயரதிகாரி பற்றிய உண்மை இந்தத் திருமணத்தில் தெரிய வர, மனதில் கொதி நிலையை அடைகிறார். அது, தான் இத்தனை நாட்கள் குறிப்பாகத் தேடிய வீரனின் எலும்புக்கூட்டை எட்டி உதைத்து ஆற்றில் தள்ளவும் செய்கிறது.
இப்படி தான் தேடிய ஒன்றையே எட்டி உதைப்பதால் மட்டும், தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள புகை மூட்டத்தை படைத்தலைவரால் விலக்கிவிட முடியுமா என்ன? தான் செய்ததைக் குறித்த வருத்தமும் இப்போது அவரை வாட்ட ஆரம்பிக்கிறது. பணிநிறைவின் இறுதி நாளன்று ஜன்னி கண்டவர் போல் பிதற்ற ஆரம்பிக்கிறார். கொஞ்சம் தெளிவு பெற விடுதியின் மாடிக்கு செல்ல அவர் நெஞ்சை உறைய வைக்கும்
“As the dark squares neared the bridge they could make out the cold reflections on the wet helmets and bayonets, the long columns of soldiers, the officers with drawn swords, and the gaps between companies and battalions. The earth shook under the heavy boots, and the curt cries of command rang out like bayonets clashing.
“The formations kept coming; the whole boulevard was now teeming with soldiers, and the street lamps lining the roadway were reflected to infinity on the wet, shiny helmets, looking as cold and mysterious as world going putrid”
காட்சியைக் காண்கிறார். தான் மீட்க வந்த வீரர்களின் ஆவிகளின் ராணுவ அணிவகுப்பையா அவர் (பித்து நிலையில்) பார்க்கிறார்? இல்லை, அடுத்த நாள் அல்பேனியாவின் தேசிய தினம் என்பதால் அதற்கான அணிவகுப்பு பயிற்சியையே பார்க்கிறார், ஆனால் அவருடைய மனநிலையில் அந்த இயல்பான நிகழ்விலேயே கூட தன் ராணுவத்தை பார்ப்பதாகவே ஒரு கணம் உணர்கிறார்.
ஒட்டகத்தின் முதுகை உடைத்த இறுதி ஒற்றை வைக்கோல் போல், அவரை பித்து நிலைக்குத் தள்ளும் நிகழ்வாக இது உள்ளது. தன்னிடம் உள்ள (கல்லறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட/ கண்டுபிடிக்கப்படாத) வீரர்களின் பெயர் பட்டியல், அவர்கள் குறித்த தகவல் அட்டைகள் என அனைத்தையும் தரையில் வீசுகிறார். தன்னுடன் இத்தனை காலம் பணியாற்றியுள்ள மதுகுருவின் அறை என்று நினைத்து வேறொரு அறையின் முன்பு நின்று அவரை ஏசுகிறார்.
பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார் என்று சொன்னாலும், இறுதியில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் எவரையும் தன்னுள் ஐக்கியமாக்கி நிலமே வெற்றி பெறுவதைப் போல், இங்கும் மீண்டும் அல்பேனியாவின் நிலமே – இந்த புதிய/ வேறொரு வகையான ஆக்கிரமிப்பையும் எதிர்கொண்டு அதன் தலைவரையும் தன் வசப்படுத்துவதோடு தன்னுள் இன்னும் பல இத்தாலிய வீரர்களை மறைத்து வைத்திருப்பதால்- வெற்றி பெறுகிறது.
கடினமான பணி என்று தெரிந்திருந்தாலும், அது ஏற்படுத்தக்கூடிய பாதிப்பை முழுதும் உணராது, ஆர்வமாக ஆரம்பித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்தப் பணியின் விபரீதத்தன்மையை உணர ஆரம்பித்து, அதன் விஷச் சூழலில் சிக்கி, மனதளவில் அதல பாதாளத்தை நோக்கி பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவர் – அடுத்த நாள் கொஞ்சம் தேறி, இத்தாலிக்கு கிளம்பினாலும் – தான் தூக்கி எறிந்த ஆவணங்களை அவர் மீண்டும் பொறுக்க முயன்று தோற்கும் காட்சிதான் நம் மனதில் இறுதியில் நிற்கிறது. அவர் உடலளவில் இத்தாலி திரும்பினாலும், அவர் மனம், இன்னும் மீட்கப்படாத மற்ற பல நாட்டினரின் வீரர்களைப் போலவே அல்பேனியாவில்தான் இறுதி வரை சிறைபட்டிருக்கும்.
படைத்தலைவர், அல்பேனிய நிலத்தில் வீழ்ந்தவர்கள் என்றில்லை, ட்ராயில் கிரேக்க வீரர்கள், குருக்ஷேத்திரத்தில் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் வந்த வீரர்கள் போன்ற புராண கால போர்க்களங்கள் முதல் Waterlooவில் பிரெஞ்சு/ ஆங்கில வீரர்கள், உலகப்போர்களில் கண்டம் தாண்டி யுத்தத்தில் ஈடுபட்ட இந்திய ராணுவ வீரர்கள், Somme/Stalingradல் பலியானவர்கள் வரை பலப் போர்க்களங்களில் வீழ்ந்த பல்வேறு நாட்டு வீரர்களில் எண்ணற்றவர்கள் தாங்கள் பிறந்த மண்ணை விட்டு வேறெங்கோ தங்கள் இறுதி ஓய்வைக் கழித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் அனைவரின் தப்பிக்கவியலாத சிறைவாசம் தரும் துயரை வாசகன் எளிதில் கடந்து விட முடியாது.
பின்குறிப்பு:
கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் இலியட்டிலிருந்து மேற்கோள் தரப்பட்டிருக்கும் வரிகள் ‘Robert Fagles’ன் இலியட் மொழிப்பெயர்ப்பு பதிப்பிலிருந்து (Penguin Classics) எடுக்கப்பட்டுள்ளன.